Girls - Father, Son, Holy Ghost

Είδος:  Indie Rock

Κυκλοφορεί:  12 Σεπτεμβρίου 2011

     Οι Girls πληθαίνουν, σοβαρεύουν και κυκλοφορούν έναν υποδειγματικό, εθιστικό indie rock δίσκο.

     Μία ακρόαση του Father, Son, Holy Ghost είναι αρκετή. Το εν λόγω album είναι από τα λίγα που σε κερδίζουν τόσο γρήγορα, από αυτά που μετά το πρώτο άκουσμα δεν σου αφήνουν αμφιβολίες ότι θα τα ακούσεις ξανά και ξανά... Ως χαϊδεμένοι του Pitchfork, το οποίο δεν έχει σταματήσει να τους εκθειάζει από την αρχή της καριέρας τους, οι Girls έχουν βρει αρκετούς επιφυλακτικούς αμφισβητίες και έχουν διχάσει τους κριτικούς. Το νέο τους πόνημα, όμως, είναι η τρανταχτή απόδειξη ότι οι κύριοι του Pitchfork είχαν δίκιο εξαρχής!

     Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς στο δίσκο αυτό;  Συνθέσεις απλές και μεστές, που σε χτυπάνε κατευθείαν και σκαλώνουν με πείσμα στη μνήμη σου. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι ηλεκτρικές κιθάρες (που δεν απέχουν πολύ από το να εκλείψουν, με την επέλαση της ηλεκτρονικής μουσικής...), οι οποίες συχνά πυκνά μας χαρίζουν υπέροχα solo υψηλού επιπέδου. Υλικό άφθονο, κομμάτια ως επί το πλείστον μεγάλα σε διάρκεια, που όμως δεν κουράζουν καθόλου. Ισορροπία ανάμεσα σε υψηλούς και χαμηλούς τόνους, ώστε να υπάρχει η ανάλογη ποικιλία. Στίχοι γεμάτοι αμεσότητα και ευαισθησία, με έναν Christopher Owens να μοιάζει ηφαίστειο συναισθημάτων που εκρύγνειται. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στην ομολογουμένως ιδιαίτερη φωνή του, η οποία ξενίζει πολλούς, αλλά τελικά αναδεικνύεται σε βασικό παράγοντα της ταυτότητας του συγκροτήματος. Εξάλλου, αν δεν υπήρχε και κάτι το διαφορετικό, δύσκολα θα ξέφευγαν από τις επιρροές τους.

     Και μιλώντας για επιρροές, στο album αυτό εντοπίζει κανείς πολλές. Οι Girls μοιάζουν να έχουν ξεθάψει τη μισή ιστορία του classic rock των 60's και 70's, από τον Paul Simon και τους Beach Boys, μέχρι τους Deep Purple και τους Pink Floyd. Σε σημεία, βέβαια, υπάρχει έντονο και το alternative rock στοιχείο των 90's. Και ενώ το να βασίζεσαι τόσο πολύ στο μουσικό παρελθόν δεν είναι και ό,τι καλύτερο, στην περίπτωση των Girls δεν μπορούμε να μην το συγχωρήσουμε, μιας και το κάνουν πολύ παραπάνω από καλά!

     Επειδή όμως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, το Indiego Sound θα προτρέψει ακόμα και τον πιο δύσπιστο αναγνώστη να ακούσει το αριστουργηματικό πρώτο single Vomit. Είναι αρκετό για να πειστεί κανείς ότι έχουμε να κάνουμε με ένα από τα σπουδαιότερα albums της χρονιάς.

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Honey Bunny , Die , My Ma , Vomit

Noel Gallagher's High Flying Birds - Noel Gallagher's High Flying Birds

Είδος:  Alternative Rock  /  Pop

Κυκλοφορεί:  17 Οκτωβρίου 2011

    Ο μεγάλος των αδελφών Gallagher, που αποχώρισε από τους Oasis, απαντάει στο μικρότερο και στους Beady Eye με ένα album καλύτερο, αλλά όχι κατά πολύ...

     Αν έπρεπε να μπει μία μονολεκτική λεζάντα κάτω από τη νέα δουλειά του Noel Gallagher, αυτή θα ήταν η λέξη "κρίμα"! Πρόκειται για μία χαρακτηριστική περίπτωση δίσκου που χαντακώνεται από την παραγωγή. O Noel αναμφίβολα δεν έχει χάσει το ταλέντο του να γράφει καλούς στίχους και να συνθέτει όμορφες μελωδίες που μένουν εύκολα στο μυαλό, ενώ και φωνητικά βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Ο δίσκος είναι όντως "a good collection of songs", όπως έχει δηλώσει ο δημιουργός του, και δίνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι έως και πολύ καλός, αν αυτή η αδικαιολόγητα υπερφορτωμένη και "καλογυαλισμένη" παραγωγή δεν ερχόταν να χαλάσει τα πάντα.

     Πόσο θα κέρδιζαν οι συνθέσεις, αν δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτες από ήχους; Κιθάρες, μπάσα, τύμπανα, ντέφια, πιάνο και σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, έχουμε συχνά και βιολιά να παίζουν συμβατικές, "ρουτινιάρικες" μελωδίες από πίσω, κουραστικούς συνεχόμενους εμβατηριακούς ρυθμούς που σε πιάνουν από τα μούτρα (π.χ. "Dream On") , αλλά σε αρκετά τραγούδια (π.χ.  "Record Machine") μέχρι και χορωδιακά γυναικεία φωνητικά..!  Όλα αυτά μπλέκονται με τέτοιον τρόπο, που χάνεται η ιδιαιτερότητα και η μοναδική ομορφιά του καθενός, στο όνομα μιας αδιανόητης πληθωρικότητας και μιας τάσης για εντυπωσιασμό, που ίσως βρίσκει τη βάση του στον διαρκή ανταγωνισμό των Gallaghers. Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε και την έλλειψη των νέων στοιχείων και του ευρύτερου ηχητικού ενδιαφέροντος, τα πράγματα είναι μέτρια για τον Noel Gallagher. At least the lead single was good... Κρίμα!

Βαθμολογία:  5½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  If I Had A Gun , The Death Of You And Me , AKA... Broken Arrow
Official Website

Feist - Metals

Είδος:  Indie Folk  /  Indie Pop

Κυκλοφορεί:  3 Οκτωβρίου 2011

    Νέα δουλειά από την ταλαντούχα καναδέζα. Η pop μοιάζει να είναι στα καλύτερά της!

     Στο Metals η συνταγή είναι απλή. Blues, rock και folk αναμειγνύονται αρμονικά και υπό ένα pop πρίσμα συνιστούν ένα δίσκο προσιτό, αλλά και ποιοτικό. Εδώ όλα λειτουργούν σωστά. Όμορφα τραγούδια, ωραία ενορχηστρωμένα με αρκετά όργανα (κιθάρες, πιάνο, βιολιά) το καθένα από τα οποία δίνει το παρόν και προσθέτει τον δικό του τόνο. Φυσικά, η υπέροχη φωνή της Feist παραμένει το δυνατότερο χαρτί της μουσικής της. Οι τόνοι του album είναι από μεσαίοι έως και πολύ χαμηλοί, αποφεύγοντας όμως να πέσουν στην παγίδα του γλυκανάλατου, όπως συμβαίνει συχνά με τις μπαλάντες. Αν κάτι λείπει από το album, αυτό είναι το στοιχείο της έκπληξης, μιας και όλα είναι προβλέψιμα και οικεία. Και οι μελωδίες, όμως, θα μπορούσαν να είναι περισσότερο ευρηματικές, όπως σε προηγούμενες δουλειές της ίδιας. Κάθε άλλο παρά απογοητεύει όμως, στο σύνολό του το Metals. Είναι μια απόλυτα ισορροπημένη pop πρόταση, από τις καλύτερες που κυκλοφόρησαν φέτος στο είδος.

Βαθμολογία:  8

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  The Bad In Each Other , Graveyard , How Come You Never Go There , Comfort Me
Official Website

>>> Ακούστε εδώ  ένα album preview

Bjork - Biophilia

Είδος:  Experimental  /  Electronica

Κυκλοφορεί:  10 Οκτωβρίου 2011

    Η Bjork επιστρέφει με έναν ακόμη εκκεντρικό avant garde δίσκο, που δεν πρόκειται να απογοητεύσει το κοινό της, αλλά ούτε και να το διευρύνει.

     Ακούγοντας το Biophilia και διαβάζοντας για το όλο concept της παραγωγής, ένα βασικό ερώτημα σου δημιουργείται: σε τι επίπεδα φαντασίας και δημιουργικότητας μπορεί να φτάσει αυτή η γυναίκα; Δέκα κομμάτια και δέκα διαδραστικά iPad applications (σαν video games), ένα για το καθένα, που συνδέονται μέσω ενός κεντρικού application. Συνθέσεις εν μέρει υλοποιημένες σε iPad, νέα μουσικά όργανα και ηλεκτρονικοί ήχοι δημιουργημένοι ειδικά για τις ανάγκες του δίσκου. Αποφυγή του επικρατούντος ρυθμού των 4/4 και χρήση ξεχασμένων ρυθμών, όπως τα 5/4, 6/4, 7/4, μέχρι και 17/8. Στίχοι που χρησιμοποιούν μεταφορές από φυσικά και βιολογικά φαινόμενα για να περιγράψουν ανθρώπινες συμπεριφορές.

     Από όποια άποψη και να το δεις, το Biophilia είναι ένα από τα πιο αντισυμβατικά albums των τελευταίων χρόνων! Το μυαλό της Bjork βρίσκεται χιλιόμετρα μπροστά από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες και η τάση της να μην συμβιβάζεται με κανενός είδους μουσικό κομφορμισμό πηγαίνει για μία ακόμη φορά τη μουσική σε άλλα επίπεδα. Η μουσικής της παραπέμπει περισσότερο από ποτέ σε αληθινή τέχνη, με την αμφιλεγόμενη έννοια που συνεπάγεται αυτός ο χαρακτηρισμός.

     Τι γίνεται όμως με την ουσία κάθε μορφής τέχνης, δηλαδή τη διέγερση του συναισθήματος; Εδώ τα πράγματα είναι καθαρά υποκειμενικά και με αυτή την παραδοχή γίνεται και η παρούσα κριτική. Έτσι, για το Indiego Sound, αυτό το κομψό κατασκεύασμα, παρά την τεχνική αρτιότητα και τη μοναδικότητά του, τελικά δεν καταφέρνει να γεφυρώσει το χάσμα και παραμένει σχετικά αποστασιοποιημένο από τον ακροατή, ακόμα και μετά από πολλά ακούσματα. Σε αντίθεση με άλλα πολύπλοκα έργα, η  πολυπλοκότητά του συγκεκριμένου περισσότερο αποπνέει ελιτισμό, παρά ψυχή και ουσιαστική ευαισθησία. Στο βαθμό, όμως, που υπεισέρχεται ο υποκειμενικός παράγοντας, το παραπάνω δεν είναι απόλυτο και γι' αυτό το Biophilia είναι ένα album που θα πρέπει να ακουστεί από όλους όσοι αγαπούν τη μουσική.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Crystalline , Virus , Mutual Core
Official Website 

Neon Indian - Era Extrana

Είδος:  Indie Electronic  /  Synthpop  /  Neo Psychedelia  /  Noise Pop

Κυκλοφορεί:  20 Οκτωβρίου 2011

    Με εξίσου ψυχεδελικές, αλλά αυτή τη φορά περισσότερο pop διαθέσεις, οι Neon Indian κυκλοφορούν το δεύτερο album τους. Και είναι αξιοπρόσεκτο!

     Μέσα στον πανικό από νέα συγκροτήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι ξεπατικωτούρα κάποιου προγενέστερου και προσπαθούν να πείσουν ως next big things, οι Neon Indian με το ντεμπούτο τους το 2009 διαχώρισαν τη θέση τους και ξεχώρισαν λόγω της εντελώς διαφορετικής τους προσέγγισης. Ναι μεν υιοθετούν στοιχεία από άλλους, όμως η δουλειά τους είχε κάτι το διαφορετικό, είχε τη δική τους σφραγίδα.

     Σε αυτό το δεύτερο album, η μουσική τους γίνεται σαφώς πιο pop και προσιτή, όμως εξακολουθεί να ξενίζει και παραμένει εκκεντρική και όχι εύκολη για τους μη indie freaks! Ενώ λοιπόν αυτή η μίξη από (επίτηδες) χοντροκομμένους ψυχεδελικούς synth ήχους και λοιπές φασαρίες έχει τρελή άποψη και είναι άμεσα αναγνωρίσιμη, αυτό αποτελεί και το μεγαλύτερο κώλυμα για το δίσκο να περάσει σε άλλο επίπεδο. Θα το συμπαθήσεις πιθανότατα, αλλά δύσκολα θα το λατρέψεις και θα το βάλεις στην καρδιά σου. Θα έλεγε κανείς ότι ο κόσμος των Neon Indian μέσα στην ιδιαιτερότητά του είναι εθιστικός για λίγους, ευχάριστος για πολλούς και αποκρουστικός για τους περισσότερους.

     Στο Era Extrana, πάντως, βρίσκονται 4-5 πραγματικά όμορφα και ευαίσθητα κομμάτια, ικανά να σε ταξιδέψουν και να σου μεταδώσουν τη γλυκιά μελαγχολία τους. Το συγκρότημα, βέβαια, δίνει την αίσθηση ότι δεν είναι ακόμα απόλυτα έτοιμο να υποστηρίξει έναν τόσο εκκεντρικό ήχο με αρκούντως στιβαρές συνθέσεις. Αν τα καταφέρει ποτέ, όμως, δεν αποκλείεται να γράψει ένα album που θα το θυμόμαστε για χρόνια.

>>> Δείτε εδώ και εδώ τα καταπληκτικά teasers για το album!

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Polish Girl , Hex Girlfriend , Halogen (I Could Be A Shadow)