St. Vincent - Daddy's Home

Είδος:  Indie / Soft Rock / Psychedelic Soul

Κυκλοφορεί:  14 Μαϊου 2021

Αν και στη μέχρι σήμερα μουσική της διαδρομή η St. Vincent άλλαξε διάφορα ηχοχρώματα, η συνεκτική ουσία όλων των δίσκων της ήταν η γόνιμη αφομοίωση των πάγιων art rock και art pop επιρροών της και η μετεξέλιξη της κληρονομιάς τους σε κάτι το σύγχρονο και εμπροσθοβαρές. Στον έκτο solo δίσκο της, ωστόσο, η χαρισματική κιθαρίστρια και τραγουδοποιός δίνει την αίσθηση ότι επιχειρεί να εισέλθει σε μια νέα φάση στη δισκογραφία της, από την οποία για πρώτη φορά απουσιάζει η art εκκεντρικότητα, ο pop πειραματισμός και το ιδιοσυγκρασιακό avant-garde στοιχείο που χαρακτήριζε τόσο έντονα τις προηγούμενες δουλειές της.

Ολόκληρη η κριτική εδώ.

Βαθμολογία:  8

Listomania #44: Τα 20 Καλύτερα Κομμάτια της St. Vincent

  

Στη St. Vincent μπορείς να φτάσεις εκκινώντας από διάφορες αφετηρίες. Μπορείς να τη δεις ως κομμάτι της γενικόλογης “indie” δεξαμενής, μπορείς να την εξετάσεις ως κεφάλαιο της σύγχρονης γυναικείας τραγουδοποιΐας ή μπορείς να πέσεις πάνω της αν ανατρέξεις στη χρονοσειρά της art rock/pop δισκογραφίας –που μάλλον πρόκειται και για το ιδίωμα που περιγράφει καλύτερα τον ήχο της. Από όποια μεριά και αν την προσεγγίσεις, πάντως, είναι αδύνατο να την αγνοήσεις, τουλάχιστον με βάση το αποτύπωμα που έχει αφήσει στα μουσικά πράγματα των τελευταίων 15 χρόνων.

Διαβάστε τη στήλη εδώ.

Monday Blues #71: St. Vincent

Η κιθαριστική ιδιοσυγκρασία συναντά την pop αμεσότητα στον 5ο δίσκο της χαρισματικής τραγουδοποιού –και το αποτέλεσμα ακτινοβολεί ατόφια ευφυΐα, για μία ακόμα φορά.

Διαβάστε ολόκληρη τη στήλη εδώ.

St. Vincent - St. Vincent

Είδος:  Art Pop  /  Indie Pop  /  Experimental Pop
Κυκλοφορεί:  24 Φεβρουαρίου 2014

      Το νέο album της Annie Clark, δηλαδή της γυναίκας που κρύβεται πίσω από το όνομα St. Vincent, είναι από αυτά που δεν αφήνουν ούτε δευτερόλεπτο αναξιοποίητο. Τα 11 συνολικά κομμάτια που θα βρείτε εδώ μέσα είναι προσεγμένα στην εντέλεια: βρίθουν από φαντασία, εξαιρετικές ιδέες και υπέροχες μελωδίες, αποτελώντας ένα απίστευτα δυνατό σύνολο, από αυτά που σπάνια πλέον συναντάει κανείς στην pop.
     Όποιος είναι εξοικειωμένος με τις προηγούμενες δουλειές της Annie δεν θα σοκαριστεί ιδιαίτερα με το πόσο καλός είναι ο εν λόγω δίσκος. Όπου κι αν ψάξεις στη δισκογραφία της θα βρεις διαμάντια, με μόνη εξαίρεση το μέτριο προπέρσινο album συνεργασίας με τον David Byrne, που ούτως ή άλλως, όμως, δεν μετράει σαν solo δουλειά. Καλλιτεχνικό της ζενίθ μέχρι τώρα αποτελούσε βέβαια το εξαιρετικό Strange Mercy, που το Indiego Sound είχε τη χαρά να παρουσιάσει το 2011, όμως με το "St. Vincent" η προσωπκή της κορυφή μάλλον αλλάζει κάτοχο.
     Ο νέος αυτός δίσκος καταφέρνει κάτι σπουδαίο: διατηρεί τον πειραματικό / avant-garde χαρακτήρα που εδώ και χρόνια έχει η μουσική της συμπαθέστατης (και πανέμορφης) Αμερικανής, αλλά γίνεται πιο προσιτός από οποιονδήποτε προηγούμενο - χωρίς φυσικά να πλησιάζει έστω κατά προσέγγιση την έννοια του εμπορικου. Αυτό συμβαίνει γιατί και οι αρμονίες πιο γειωμένες είναι, αλλά και οι μελωδίες είναι ακόμα καλύτερες, με αποτέλεσμα να κάνουν πιο φιλόξενο το περιβάλλον για να δεχθεί ο ακροατής ευκολότερα όλους τους περίεργους ήχους της περίφημης κιθάρας της. Επιπλέον, η μουσική είναι αρκετά πιο εύθυμη συγκριτικά με το πρόσφατο παρελθόν, οι στίχοι γεμάτοι με αναφορές οι οποίες σηκώνουν αρκετό γκουγκλάρισμα για όποιον ενδιαφέρεται, το όλο στυλ της θυμίζει αυτό που κάποτε έκανε η Roisin Murphy, ενώ η τεχνική της στην κιθάρα έχει ξεφύγει ακόμα περισσότερο, παράγοντας ιδιαίτερους ήχους που μόνο η ίδια μπορεί να γεννήσει μέσα στον εγκέφαλό της. Αυτό το τελευταίο από μόνο του δεν είναι καθόλου λίγο: σε μια εποχή απόλυτου κιθαριστικού κορεσμού, υπάρχει μία εφευρετική κιθαρίστρια με ολόδικό της ήχο, που παίζει πράγματα που δεν έχει παίξει κανείς άλλος.

     Αν και το Indiego Sound δε συνηθίζει να κάνει track-by-track reviews, ο δίσκος έχει τόσο καλό υλικό, που είναι αδύνατον να μην αναφέρουμε ορισμένα highlights. Οι πρώτες ανατριχίλες έρχονται με το εναρκτήριο Rattlesnake, ένα πανέξυπνο funky κομμάτι με rhythm section που τσακίζει κόκκαλα και ορισμένα από τα καλύτερα κιθαριστικά riffs που έχουμε ακούσει ποτέ από την Annie. Θα μπορούσε να είναι η funk του μέλλοντος. Το υπέροχο Prince Johnny λίγο αργότερα λειτουργεί ως μπαλάντα-αντιστάθμισμα στους φρενήρεις ρυθμούς του δίσκου, αποτελώντας μία από τις καλύτερες μελωδικές και στιχουργικές στιγμές του. Τίποτα, όμως, δε συγκρίνεται με την (δυσ)αρμονική ευφυΐα που συναντάμε στο επόμενο κομμάτι, "Huey Newton". Αυτός ο καλοζυγισμένος συνδυασμός του απρόβλεπτου και του catchy στοιχηματίζουμε ότι θα έκανε μέχρι και τον πρώτο διδάξα (τον David Bowie, ποιον άλλον;) να ζηλέυει για τη συγκεκριμένη σύνθεση. Σίγουρα στις κορυφαίες της, μαζί με το "Marrow" από το sophomore album της και καναδυό άλλες. Ρυθμικά δυνατό και το single Digital Witness, το οποίο είναι άμεσα επηρεασμένο από τους funky ήχους του David Byrne στην πρόσφατη συνεργασία τους. Το "I Prefer Your Love" θυμίζει τις παλιές μπαλάντες της Madonna, αλλά και της Sinead O'Connor. Η πιο εύπεπτη στιγμή του δίσκου, καθόλου πρωτότυπη μεν, καθηλωτική μελωδικά δε. Το ίδιο ισχύει και για την άλλη, ακόμα καλύτερη μπαλάντα, που κλείνει σχεδόν επικά το δίσκο και φέρει τον τίτλο "Severed Crossed Fingers". Στο μεταξύ δεν πρέπει να παραλείψουμε και το "Regret", ένα ακόμα δείγμα της κιθαριστικής δεινότητας και της δημιουργικής φαντασίας της Annie.
     Όπως είναι προφανές, σχεδόν ολόκληρη η tracklist αποτελείται από μικρούς μουσικούς θριάμβους. Το φαινόμενο, δηλαδή, που απαντάται σε όλα τα αριστουργήματα της μουσικής ιστορίας. Το "St. Vincent" μπορεί να μην έχει τη μαζική αποδοχή των κορυφαίων δίσκων της Bjork, αλλά πρόκειται για ένα απόλυτα εμπνευσμένο φουτουριστικό έργο και ένα album σταθμό στην πειραματική pop, από μια γυναίκα που σπρώχνει τη μουσική προς τη σωστή κατεύθυνση.

Βαθμολογία:  9

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Rattlesnake, Prince Johnny , Huey Newton , Digital Witness , Severed Crossed Fingers

David Byrne & St. Vincent - Love This Giant

Είδος:  Art Rock  /  Experimental Rock  /  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  17 Σεπτεμβρίου 2012

     
     Κρίμα! Αυτή η λέξη είναι η πλέον κατάλληλη για να περιγράψει το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο τόσο δημιουργικών μουσικών σε ένα από τα πιο αναμενόμενα albums του φθινοπώρου.
     Η Clark και ο Byrne δημιούργησαν έναν εκπληκτικό ήχο, ο οποίος φέρει στο επίκεντρο των συνθέσεων και σε ρόλο πρωταγωνιστή τα πνευστά. Με μια παραγωγή άψογη, με μια ηχητική φόρμουλα που παίρνει άριστα, με ενδιαφέρουσες ρυθμικές βάσεις που φλερτάρουν όχι μόνο με το rock, αλλά και με το funk και με διαθέσεις όσο πειραματικές χρειάζεται ώστε να το καθιστούν ενδιαφέρον αλλά όχι στριφνό, η δουλειά αυτή είχε τα φόντα για να είναι το τέλειο album, το album της χρονιάς.
     Παρόλα αυτά, όπως έχει ήδη γίνει φανερό, το αποτέλεσμα απογοητεύει. Και αυτό γιατί το δίδυμο φαίνεται πως διοχεύτευσε όλη την έμπνευσή του στον τρόπο και έχασε την ουσία, δηλαδή την ψυχή των τραγουδιών. Έτσι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, τα τραγούδια επιπλέουν στον ωκεανό της μετριότητας. Μπορεί να είναι αριστοτεχνικά υλοποιημένα, αλλά τα περισσότερα παρουσιάζονται πολύ φτωχά σε μελωδία. Μπορεί να είναι πανέμορφα ντυμένα, αλλά ο συνθετικός τους πυρήνας φανερώνει προχειροδουλειά, τόσο που θυμίζουν συλλογή από υλικό που δεν ήταν αρκετά καλό ώστε να μπει σε προηγούμενους δίσκους της St. Vincent. Πραγματικά είναι απορίας άξιον τι θα πουν για το συγκεκριμένο album οι "πολέμιοι" των αντίστοιχα πειραματικών Dirty Projectors, που βρήκαν το φετινό τους πολύ καλό album βαρετό!
     Επιλεκτικό άκουσμα (το πρώτο single Who είναι πραγματικά καλό), λοιπόν, για το Love This Giant και ελπίζουμε σε έναν νέο δίσκο συνεργασίας με τον ίδιο άψογο ήχο, αλλά καλύτερο υλικό. Κρίμα και πάλι!

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Who , Weekend In The Dust , Optimist

St. Vincent - Strange Mercy

Είδος:  Art Rock  /  Indie Pop  /  Experimental

Κυκλοφορεί:  12 Σεπτεμβρίου 2011

     Η Annie Clark, ή St. Vincent, όπως θέλει να ονομάζεται, κυκλοφορεί τον τρίτο και πιο avant-garde δίσκο της.

     Κατά καιρούς το Indiego Sound έχει ταχθεί υπέρ της πιο απλοϊκής μουσικής, όταν δε στερείται ποιότητας, μιας και αποποιούμενη οποιονδήποτε ελιτισμό, μπορεί και απευθύνεται σε μεγαλύτερο κοινό. Εδώ αυτά ξεχάστε τα! Η νέα δουλειά της Annie είναι ένα σύνθετο και αρκετά εγκεφαλικό έργο, που αποφεύγει τα safe choices όπως ο διάολος το λιβάνι! Αντισυμβατικές συνθέσεις και δομή κομματιών, αλλόκοτοι ήχοι εδώ κι εκεί που μπερδεύουν τον ακροατή και συνιστούν ένα album αρκετά πιο μυστηριώδες από τις προηγούμενες δουλειές της. Εξελιγμένη σε σχέση με το παρελθόν, η καλλιτέχνις περνάει το προσωπικό της στοιχείο εντονότερα από ποτέ, ενώ το παίξιμο στα όργανα είναι εκπληκτικό και η χρήση της τεχνολογίας συνετή και απόλυτα εναρμονισμένη με τα φυσικά όργανα.

     Παρά τον προσωπικό χαρακτήρα, βέβαια, σε αρκετά σημεία του δίσκου αναγνωρίζουμε επιρροές από άλλους καλλιτέχνες. Για παράδειγμα, το εναρκτήριο "Chloe In The Afternoon" θα μπορούσε να είναι κομμάτι της Bjork, ενώ στο "Cruel", (ίσως το καλύτερο κομμάτι, παρεμπιπτόντως) κρύβεται αρκετή από την ψυχεδέλεια των Beach Boys. Επιπλέον, οι MGMT αχνοφαίνονται στο "Year Of The Tiger", ενώ ο πειραματισμός των Tv On The Radio και η αύρα της Kate Bush δηλώνουν το παρόν σε όλο το δίσκο.

     Καταλήγοντας, το Strange Mercy είναι ένα αναμφίβολα αξιόλογο album, από τα πιο καλοφτιαγμένα που έχουμε ακούσει μέσα στο 2011. Eξαιτίας της πολυπλοκότητάς του, είναι ένα έργο που ευκολότερα θαυμάζεις, παρά αγαπάς. Αν όμως του δώσεις το χρόνο του, δεν θα σε απογοητεύσει...

Βαθμολογία:  9

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Cruel , Surgeon , Strange Mercy , Dilettante 
Official Website