Είδος: Indie Rock, Chamber Pop
Κυκλοφορεί: 21 Οκτωβρίου 2022
Ολόκληρη η κριτική εδώ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Arctic Monkeys. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Arctic Monkeys. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
24.10.22
Arctic Monkeys - The Car
28.9.18
Listomania #1: Οι δίσκοι του Alex Turner από τον χειρότερο στον καλύτερο
Η νέα αυτή στήλη, που αντικαθιστά το Monday Blues έπειτα από σχεδόν 4 χρόνια και 83 αναρτήσεις, ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα φετίχ των απανταχού μουσικόφιλων: τις λίστες.
Λίστες κάθε είδους, με κομμάτια, δίσκους ή καλλιτέχνες, λίστες επίκαιρες ή μη, με θεματολογία αναμενόμενη ή και λιγότερο αναμενόμενη, πάντοτε όμως φτιαγμένες με άξονα όχι μόνο τον αναπόφευκτο υποκειμενικό παράγοντα του προσωπικού γούστου, αλλά και με κριτήριο το αντικειμενικό εκτόπισμα των τραγουδιών/άλμπουμ/καλλιτεχνών στα μουσικά πράγματα, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις είναι μετρήσιμο.
Το Listomania κάνει σήμερα ντεμπούτο με όλους τους δίσκους (εξαιρουμένων singles και EP) στους οποίους έχει εμπλακεί ο Alex Turner –είτε με τους Arctic Monkeys, είτε με τους Last Shadow Puppets, είτε σόλο– τοποθετημένους με σειρά από τον χειρότερο στον καλύτερο.
Διαβάστε τη στήλη εδώ.
Διαβάστε τη στήλη εδώ.
21.5.18
Monday Blues #81: Beach House
Διαβάστε ολόκληρη τη στήλη εδώ.
1.1.14
Arctic Monkeys: Top 20 Tracks (2005-2013)
Είναι η μπάντα που σημάδεψε (και ακόμα σημαδεύει για κάποιους) την εφηβεία όλων εμάς της γενιάς του '90. Είναι η μοναδική βρετανική μπάντα των 00's που άντεξε την πτώση του indie rock στην αλλαγή της δεκαετίας και συνεχίζει με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Είναι η δεύτερη μπάντα (μετά τους Beatles) που έχει 5 συνεχόμενα Nο.1 albums από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας στη Βρετανία. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις τεράστιων ονομάτων που ξεπήδησαν μετά το 2000 και θα γνωρίζουν τα παιδιά μας. Είναι η δική μας "μεγάλη μπάντα" που απολαμβάνουμε σε πραγματικό χρόνο, μεγαλώνουμε μαζί της και σημαδεύει τις στιγμές μας. Αγαπάμε τους Arctic Monkeys γιατί εκτός από απίστευτη μουσική, μας χαρίζουν το συναίσθημα του να είσαι εκεί όταν κάτι σπουδαίο γεννιέται. Από όλα τα albums, τα EPs, τα singles και τα b-sides που έχουν κυκλοφορήσει στα πρώτα 8 χρόνια της καριέρας τους (2005-2013), αυτά είναι τα 20 κομμάτια που ξεχωρίζει το Indiego Sound. Είναι τα κομμάτια που μπορείτε να τρίψετε άνετα στη μούρη του μπαμπά την επόμενη φορά που θα σας μιλήσει για τους Deep Purple.
20. No Buses
(Who The Fuck Are Arctic Monkeys? , EP , 2006)
"They always offer when there's loads of love around,
But when you're short of some, it's nowhere to be found"
But when you're short of some, it's nowhere to be found"
19. Despair In The Departure Lounge
(Who The Fuck Are Arctic Monkeys? , EP , 2006)
"He's pining for her
In a people carrier
There might be buildings and pretty things to see like that
But architecture won't do"
In a people carrier
There might be buildings and pretty things to see like that
But architecture won't do"
18. Old Yellow Bricks
(Favourite Worst Nightmare , LP , 2007)
"Who wants to sleep in the city that never wakes up
Blinded by nostalgia"
Blinded by nostalgia"
17. Dancing Shoes
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"Get on your dancing shoes
You sexy little swine"
You sexy little swine"
16. Fake Tales Of San Francisco
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"Yeah but his bird thinks it's amazing, though so all that's left
Is the proof that love's not only blind but deaf"
Is the proof that love's not only blind but deaf"
15. Who The Fuck Are Arctic Monkeys?
(Who The Fuck Are Arctic Monkeys? , EP , 2006)
"Don't care if it's marketing suicidal
Won't crack or compromise
Your do-rights or individes
Will never unhinge us"
Won't crack or compromise
Your do-rights or individes
Will never unhinge us"
14. Do I Wanna Know?
(AM , LP , 2013)
"Baby we both know
That the nights were mainly made
That the nights were mainly made
For saying things that you can't say
Tomorrow day"
13. Crying Lightning
(Humbug , LP , 2009)
"The next time that I caught my own reflection
It was on it's way to meet you
Thinking of excuses to postpone
You never look like yourself from the side
But your profile did not hide
The fact you knew I was approaching your throne"
It was on it's way to meet you
Thinking of excuses to postpone
You never look like yourself from the side
But your profile did not hide
The fact you knew I was approaching your throne"
12. 505
(Favourite Worst Nightmare , LP , 2007)
"But I crumble completely when you cry,
It seems like once again you've had to greet me with goodbye"
It seems like once again you've had to greet me with goodbye"
11. R U Mine?
(AM , LP , 2013)
"And I go crazy 'cause here isn't where I wanna be
And satisfaction feels like a distant memory"
And satisfaction feels like a distant memory"
10. From The Ritz To The Rubble
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"This town's a different town today
This town's a different town to what it was last night
You couldn't have done that on a Sunday"
This town's a different town to what it was last night
You couldn't have done that on a Sunday"
9. Teddy Picker
(Favourite Worst Nightmare , LP , 2007)
"Assuming that all things are equal
Who'd want to be men of the people
When there's people like you?"
Who'd want to be men of the people
When there's people like you?"
8. Still Take You Home
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"What do you know?
Oh you know nothing
Yeah but I'll still take you home"
Oh you know nothing
Yeah but I'll still take you home"
7. Brianstorm
(Favourite Worst Nightmare , LP , 2007)
"Cause we can't take our eyes off the t-shirt and ties combination
We'll see you later, innovator"
We'll see you later, innovator"
6. Leave Before The Lights Come On
(CD single , 2006)
"Quick, let's leave, before the lights come on,
'Cos then you don't have to see,
What you've done"
'Cos then you don't have to see,
What you've done"
5. Mardy Bum
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"Oh there's a very pleasant side to you
A side I much prefer
It's one that laughs and jokes around"
A side I much prefer
It's one that laughs and jokes around"
4. Fluorescent Adolescent
(Favourite Worst Nightmare , LP , 2007)
"Discarded all the naughty nights for niceness
Landed in a very common crisis
Everything's in order in a black hole
Nothing seems as pretty as the past though"
Landed in a very common crisis
Everything's in order in a black hole
Nothing seems as pretty as the past though"
3. When The Sun Goes Down
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"They said it changes when the sun goes down
Around here"
Around here"
2. I Bet You Look Good On The Dancefloor
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"I wish you'd stop ignoring me because it's sending me to despair,
Without a sound yeah you're calling me and I don't think it's very fair"
Without a sound yeah you're calling me and I don't think it's very fair"
1. A Certain Romance
(Whatever People Say I Am, That's What I'm Not , LP , 2006)
"Well oh they might wear classic Reeboks
Or knackered Converse
Or tracky bottoms stucked in socks
But all of that's what the point is not
The point's that there is no romance around there"
Or knackered Converse
Or tracky bottoms stucked in socks
But all of that's what the point is not
The point's that there is no romance around there"
by Aris Indiego
7.9.13
Arctic Monkeys - AM
Είδος: Indie Rock
Κυκλοφορεί: 9 Σεπτεμβρίου 2013
Όλα ξεκίνησαν το 2009. Ήταν η χρονιά που οι Arctic Monkeys, μετά από 2 υπέρ επιτυχημένα albums, κυκλοφόρησαν το "Humbug". Ένα δίσκο εντελώς διαφορετικό από τους προηγούμενους, για τον οποίο οι ανά την υφήλιο μουσικογραφιάδες επεσήμαιναν ότι είναι μεν ο πιο αδύναμος της μπάντας, όμως ανοίγει ορίζοντες για νέες κατευθύνσεις. Ήταν η φιλία και η συνεργασία με τον Josh Homme αυτή που καθόρισε το νέο, "αμερικάνικο" ήχο της μπάντας σε εκείνο το δίσκο. Λίγο η επίσκεψη στην έρημο, λίγο η μετακόμιση στο L.A., λίγο η ενηλικίωση και η ωρίμανση, οι Monkeys άρχισαν να απομακρύνονται από τον πρώιμο ήχο τους. Το κοινό, ωστόσο, δεν ανταποκρίθηκε πολύ θετικά σ' αυτή την αλλαγή.
Στο Suck It And See του 2011, ο Alex Turner προσπάθησε να χωρέσει μέσα σε ένα album κάτι απ' όλες τις μέχρι τότε μουσικές κατευθύνσεις του συγκροτήματος. Η συνύπαρξη της Αγγλίας και της Αμερικής ανέδειξε νικήτρια την Αγγλία, καθώς τα κομμάτια που επέμεναν στο νέο ήχο που εισήγαγε το "Humbug", με βασικό το πρώτο single "Don't Sit Down Cause I've Moved Your Chair", δεν είχαν και την καλύτερη πορεία. Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί επιμένουν στον ήχο αυτό, εφόσον δεν τους "κάθεται". Ο δίσκος (αν και καλός) απογοήτευσε τους περισσότερους, τα singles είχαν μέτρια πορεία, όμως το κοινό δεν έχασε τις προσδοκίες του.
Και τότε, αρχές του 2012, πριν καν κλείσει χρόνος από την κυκλοφορία του album, σκάει το ανέλπιστα καλό R U Mine?. Ήταν η πρώτη φορά που ο αμερικάνικος ήχος λειτούργησε και το αποτέλεσμα ήταν το καλύτερό τους single, από το "Teddy Picker" του 2007 και μετά. Χάρη στο σωτήριο αυτό single, οι Arctic Monkeys άρχισαν να ανακτούν το χαμένο hype τους, έγιναν αρκετά πιο γνωστοί, απέκτησαν τεράστιο airplay ακόμα και στο ελληνικό ραδιόφωνο και φυσικά πήραν ένα σαφές μήνυμα για το πώς θέλει ο κόσμος τη μουσική τους. Έτσι, δήλωσαν ότι πάνω σ' αυτό το κομμάτι θα βασιστεί ο επόμενος δίσκος.
Φυσικά, αυτή η εκτίναξη της mainstream δημοσιότητας είχε και τις παρενέργειές της. Είδαμε έναν μέχρι πρότινος σεμνό Alex Turner να αλλάζει και να αποκτά το star attitude ενός μεγάλου rock 'n' roll frontman. Να προβαίνει σε δηλώσεις-κράχτες στο NME για να τραβήξει την προσοχή, να εμφανίζεται στις συνεντεύξεις με γυαλιά ηλίου και να χτενίζει το τσουλούφι του πάνω στη σκηνή. Και το ερώτημα ήταν το εξής: μπορεί όλο αυτό το στιλάκι να συμβαδίσει με την καλή μουσική;
Η απάντηση έρχεται με το νέο τους δημιούργημα και είναι καταφατική. Το "AM", χωρίς να αποτελεί το αριστούργημα της δεκαετίας όπως ισχυρίζεται το NME δίνοντάς του το σκανδαλωδώς υπερβολικό και σπάνιο 10/10, είναι ένα album που βρίσκει τους Arctic Monkeys ξανά σε φόρμα, μετά από χρόνια. Όχι μόνο από πλευράς δημιουργικότητας (αυτή δεν την έχασαν ποτέ), αλλά και σε επίπεδο καλώς εννοούμενης εμπορικότητας. Είναι ενδεικτικό ότι τα δύο πρώτα κομμάτια και singles, Do I Wanna Know? και "R U Mine?" είναι καλύτερα από όλα τα κομμάτια των δύο προηγούμενων albums αθροιστικά! Είναι και τα δυο τους κομμάτια που θα συναντάμε σε μελλοντικά αφιερώματα με τα καλύτερα της μπάντας και ενδεχομένως και της δεκαετίας που διανύουμε.
Βέβαια, θα αδικούσαμε το δίσκο εάν δεν αναφέραμε ότι πέρα από αυτά τα δυο διαμάντια, περιέχει σχεδόν μόνο καλά τραγούδια. Ας πάρουμε για παράδειγμα το Mad Sounds, μια γλυκιά pop/rock μπαλάντα που πατάει με το ένα πόδι στους Velvet Underground και με το άλλο στο "Cornerstone" από το "Humbug" (που εντελώς προφητικά, αποδείχθηκε ότι όντως αποτέλεσε...ακρογωνιαίο λίθο για μια βασική πτυχή του ήχου της μπάντας). Ή το No. 1 Party Anthem, την άλλη μπαλάντα του δίσκου, που παραπέμπει σε early 70's και θυμίζει και τα κομμάτια του Alex Turner για το soundtrack του "Submarine" (2011). Πόσα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να πλησιάσουν τόσο καλά τον retro αυτόν ήχο;
Και τα αξιόλογα κομμάτια δε σταματούν εδώ. Στο Why'd You Only Call Me When You're High, υπάρχει το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του πειραματισμού της μπάντας με τα hip hop beats του Dr. Dre, κάτι που φαινόταν αρχικά τρομακτικό σαν προοπτική, αλλά τελικά δεν ακούγεται καθόλου άσχημο. Και όντως, ο ρυθμός σε συνδυασμό με τη μελωδία του μπάσου δεν απέχει πολύ από αυτόν του "The Real Slim Shady" του Eminem, σε παραγωγή Dr. Dre. Στις βαριές κιθάρες του Arabella, από την άλλη, φαίνεται καλύτερα από οπουδήποτε η επιρροή από Black Sabbath, ενώ τα επίσης δυνατά One For The Road και Knee Socks με τη συμμετοχή του Josh Homme υπογραμμίζουν για μια ακόμη φορά την αλληλεπίδραση μεταξύ Arctic Monkeys και Queens of The Stone Age (κάτι βέβαια που φάνηκε και στο πρόσφατο album των τελευταίων - οι δυο μπάντες συμπορεύονται σε κοινό ηχητικό κανάλι και κατ' αυτόν τον τρόπο επωφελούνται η μια από την άλλη. Μόνο τυχαίο δεν είναι που οι τελευταίοι πήγαν για πρώτη φορά στο no1 φέτος). Τα falsettos των Matt Helders και Nick O' Malley στο background των περισσότερων κομματιών, βέβαια, παραπέμπουν και σε Black Keys, οι οποίοι μαζί με τους Arctic Monkeys σχεδόν μονοπωλούν το σύγχρονο εμπορικό rock ήχο. Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε και το εξαιρετικό Fireside, που χάρη στην κιθάρα του Bill Ryder-Jones των The Coral και το παιχνιδιάρικο groove στα drums, προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει από τους Βρετανούς και θα μπορούσε να δείξει το δρόμο για το μελλοντικό τους ήχο.
Αν, πάντως, από το μέχρι τώρα κείμενο φάνηκε ότι τα πάντα στο "ΑΜ" είναι ρόδινα, κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Το συγκρότημα είχε την "ατυχία" να κυκλοφορήσει δύο άπαιχτες πρώτες δουλειές και αναπόφευκτα, όλες οι επόμενες θα συγκρίνονται με αυτά τα standards. Είναι γνωστό ότι οι Arctic Monkeys των 2010's δεν είναι αυτοί που γνωρίσαμε στα 2000's. Ωστόσο, όσο περνάνε τα χρόνια και ο ήχος τους ωριμάζει, τόσο περισσότερο το Indiego Sound αναπολεί την άγουρη μετεφηβική σπιρτάδα που είχαν στις αρχές. Αυτή τη βραχνάδα στη φωνή του Alex Turner που ταυτίστηκε με τη μοντέρνα indie rock όσο καμία. Αυτά τα αποψάτα guitar riffs, τα γκαζωμένα drums που γέμιζαν τόσο έξυπνα τον ήχο και το μπάσο που είχε τότε κεντρικό (και όχι συνοδευτικό) ρόλο στις συνθέσεις. Διότι δεν είναι μόνο συναισθηματικό το ζήτημα, είναι και μουσικό. Ένας βασικός λόγος που πολλοί από εμάς, άλλοι εν γνώσει τους και άλλοι όχι, εθιστήκαμε στη μουσική τους με το ντεμπούτο τους, είναι οι σοφές, ασύλληπτα εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις, που αξιοποιούσαν την τετράδα κιθάρα-κιθάρα-μπάσο-drums στα όριά της και ανέβαζαν τα (κατά τ' άλλα απλοϊκά) κομμάτια όσο δεν πάει. Αυτό είναι που δεν είχαν πιάσει τότε οι (ευτυχώς λίγοι) κριτικοί που άκουσαν το ντεμπούτο επιπόλαια και το θεώρησαν μονοδιάστατο και υπερτιμημένο. Ε, για να μην μακρηγορούμε (λες και δεν έχουμε ήδη μακρηγορήσει) εδώ οι ενορχηστρώσεις είναι υποτυπώδεις, αδιάφορες. Οι κιθάρες σε αρκετά σημεία είναι σπρωγμένες στον πάτο από τους παραγωγούς James Ford και Ross Orton, τα τύμπανα εμφανίζονται συνήθως υπεραπλουστευμένα, ενώ οι μπασογραμμές είναι μάλλον ρουτινιάρικες.
Η όλη ουσία του "ΑΜ" είναι, εντελώς ειρωνικά, κρυμμένη στο φαινομενικά άκυρο εξώφυλλό του. Το "ΑΜ" είναι προφανώς η συντομογραφία του "Arctic Monkeys", κατά το VU των Velvet Underground. Εκτός από αυτό όμως, αναφέρεται και στα ραδιοφωνικά κύματα των AM, καθώς η απεικόνιση του εξωφύλλου είναι η λεγόμενη "διαμόρφωση πλάτους" (Amplitude Modulation) ενός σήματος. Και τα ΑΜ με τη σειρά τους συμβολίζουν περασμένες εποχές. Τα πρώτα χρόνια της rock ίσως, τότε που τα ραδιόφωνα εξέπεμπαν σε ΑΜ και αποτελούσαν τη μοναδική επαφή με νέα μουσική για εκατομμύρια κόσμο. Διότι το "ΑΜ" είναι ένας δίσκος retro, από μια μπάντα που έχει καταφέρει να επιβάλλει τον ήχο της, χωρίς ουσιαστικά να έχει γεννήσει κάτι καινούριο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Arctic Monkeys είναι οι μοναδικοί από τις βρετανικές indie rock μπάντες των 00's που συνεχίζουν να έχουν μέχρι και σήμερα ανοδική πορεία.
Βαθμολογία: 8½
Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Do I Wanna Know? , R U Mine? , Mad Sounds , Fireside
Κυκλοφορεί: 9 Σεπτεμβρίου 2013
Όλα ξεκίνησαν το 2009. Ήταν η χρονιά που οι Arctic Monkeys, μετά από 2 υπέρ επιτυχημένα albums, κυκλοφόρησαν το "Humbug". Ένα δίσκο εντελώς διαφορετικό από τους προηγούμενους, για τον οποίο οι ανά την υφήλιο μουσικογραφιάδες επεσήμαιναν ότι είναι μεν ο πιο αδύναμος της μπάντας, όμως ανοίγει ορίζοντες για νέες κατευθύνσεις. Ήταν η φιλία και η συνεργασία με τον Josh Homme αυτή που καθόρισε το νέο, "αμερικάνικο" ήχο της μπάντας σε εκείνο το δίσκο. Λίγο η επίσκεψη στην έρημο, λίγο η μετακόμιση στο L.A., λίγο η ενηλικίωση και η ωρίμανση, οι Monkeys άρχισαν να απομακρύνονται από τον πρώιμο ήχο τους. Το κοινό, ωστόσο, δεν ανταποκρίθηκε πολύ θετικά σ' αυτή την αλλαγή.
Στο Suck It And See του 2011, ο Alex Turner προσπάθησε να χωρέσει μέσα σε ένα album κάτι απ' όλες τις μέχρι τότε μουσικές κατευθύνσεις του συγκροτήματος. Η συνύπαρξη της Αγγλίας και της Αμερικής ανέδειξε νικήτρια την Αγγλία, καθώς τα κομμάτια που επέμεναν στο νέο ήχο που εισήγαγε το "Humbug", με βασικό το πρώτο single "Don't Sit Down Cause I've Moved Your Chair", δεν είχαν και την καλύτερη πορεία. Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί επιμένουν στον ήχο αυτό, εφόσον δεν τους "κάθεται". Ο δίσκος (αν και καλός) απογοήτευσε τους περισσότερους, τα singles είχαν μέτρια πορεία, όμως το κοινό δεν έχασε τις προσδοκίες του.
Και τότε, αρχές του 2012, πριν καν κλείσει χρόνος από την κυκλοφορία του album, σκάει το ανέλπιστα καλό R U Mine?. Ήταν η πρώτη φορά που ο αμερικάνικος ήχος λειτούργησε και το αποτέλεσμα ήταν το καλύτερό τους single, από το "Teddy Picker" του 2007 και μετά. Χάρη στο σωτήριο αυτό single, οι Arctic Monkeys άρχισαν να ανακτούν το χαμένο hype τους, έγιναν αρκετά πιο γνωστοί, απέκτησαν τεράστιο airplay ακόμα και στο ελληνικό ραδιόφωνο και φυσικά πήραν ένα σαφές μήνυμα για το πώς θέλει ο κόσμος τη μουσική τους. Έτσι, δήλωσαν ότι πάνω σ' αυτό το κομμάτι θα βασιστεί ο επόμενος δίσκος.
Φυσικά, αυτή η εκτίναξη της mainstream δημοσιότητας είχε και τις παρενέργειές της. Είδαμε έναν μέχρι πρότινος σεμνό Alex Turner να αλλάζει και να αποκτά το star attitude ενός μεγάλου rock 'n' roll frontman. Να προβαίνει σε δηλώσεις-κράχτες στο NME για να τραβήξει την προσοχή, να εμφανίζεται στις συνεντεύξεις με γυαλιά ηλίου και να χτενίζει το τσουλούφι του πάνω στη σκηνή. Και το ερώτημα ήταν το εξής: μπορεί όλο αυτό το στιλάκι να συμβαδίσει με την καλή μουσική;
Η απάντηση έρχεται με το νέο τους δημιούργημα και είναι καταφατική. Το "AM", χωρίς να αποτελεί το αριστούργημα της δεκαετίας όπως ισχυρίζεται το NME δίνοντάς του το σκανδαλωδώς υπερβολικό και σπάνιο 10/10, είναι ένα album που βρίσκει τους Arctic Monkeys ξανά σε φόρμα, μετά από χρόνια. Όχι μόνο από πλευράς δημιουργικότητας (αυτή δεν την έχασαν ποτέ), αλλά και σε επίπεδο καλώς εννοούμενης εμπορικότητας. Είναι ενδεικτικό ότι τα δύο πρώτα κομμάτια και singles, Do I Wanna Know? και "R U Mine?" είναι καλύτερα από όλα τα κομμάτια των δύο προηγούμενων albums αθροιστικά! Είναι και τα δυο τους κομμάτια που θα συναντάμε σε μελλοντικά αφιερώματα με τα καλύτερα της μπάντας και ενδεχομένως και της δεκαετίας που διανύουμε.
Βέβαια, θα αδικούσαμε το δίσκο εάν δεν αναφέραμε ότι πέρα από αυτά τα δυο διαμάντια, περιέχει σχεδόν μόνο καλά τραγούδια. Ας πάρουμε για παράδειγμα το Mad Sounds, μια γλυκιά pop/rock μπαλάντα που πατάει με το ένα πόδι στους Velvet Underground και με το άλλο στο "Cornerstone" από το "Humbug" (που εντελώς προφητικά, αποδείχθηκε ότι όντως αποτέλεσε...ακρογωνιαίο λίθο για μια βασική πτυχή του ήχου της μπάντας). Ή το No. 1 Party Anthem, την άλλη μπαλάντα του δίσκου, που παραπέμπει σε early 70's και θυμίζει και τα κομμάτια του Alex Turner για το soundtrack του "Submarine" (2011). Πόσα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να πλησιάσουν τόσο καλά τον retro αυτόν ήχο;
Και τα αξιόλογα κομμάτια δε σταματούν εδώ. Στο Why'd You Only Call Me When You're High, υπάρχει το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του πειραματισμού της μπάντας με τα hip hop beats του Dr. Dre, κάτι που φαινόταν αρχικά τρομακτικό σαν προοπτική, αλλά τελικά δεν ακούγεται καθόλου άσχημο. Και όντως, ο ρυθμός σε συνδυασμό με τη μελωδία του μπάσου δεν απέχει πολύ από αυτόν του "The Real Slim Shady" του Eminem, σε παραγωγή Dr. Dre. Στις βαριές κιθάρες του Arabella, από την άλλη, φαίνεται καλύτερα από οπουδήποτε η επιρροή από Black Sabbath, ενώ τα επίσης δυνατά One For The Road και Knee Socks με τη συμμετοχή του Josh Homme υπογραμμίζουν για μια ακόμη φορά την αλληλεπίδραση μεταξύ Arctic Monkeys και Queens of The Stone Age (κάτι βέβαια που φάνηκε και στο πρόσφατο album των τελευταίων - οι δυο μπάντες συμπορεύονται σε κοινό ηχητικό κανάλι και κατ' αυτόν τον τρόπο επωφελούνται η μια από την άλλη. Μόνο τυχαίο δεν είναι που οι τελευταίοι πήγαν για πρώτη φορά στο no1 φέτος). Τα falsettos των Matt Helders και Nick O' Malley στο background των περισσότερων κομματιών, βέβαια, παραπέμπουν και σε Black Keys, οι οποίοι μαζί με τους Arctic Monkeys σχεδόν μονοπωλούν το σύγχρονο εμπορικό rock ήχο. Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε και το εξαιρετικό Fireside, που χάρη στην κιθάρα του Bill Ryder-Jones των The Coral και το παιχνιδιάρικο groove στα drums, προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει από τους Βρετανούς και θα μπορούσε να δείξει το δρόμο για το μελλοντικό τους ήχο.
Αν, πάντως, από το μέχρι τώρα κείμενο φάνηκε ότι τα πάντα στο "ΑΜ" είναι ρόδινα, κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Το συγκρότημα είχε την "ατυχία" να κυκλοφορήσει δύο άπαιχτες πρώτες δουλειές και αναπόφευκτα, όλες οι επόμενες θα συγκρίνονται με αυτά τα standards. Είναι γνωστό ότι οι Arctic Monkeys των 2010's δεν είναι αυτοί που γνωρίσαμε στα 2000's. Ωστόσο, όσο περνάνε τα χρόνια και ο ήχος τους ωριμάζει, τόσο περισσότερο το Indiego Sound αναπολεί την άγουρη μετεφηβική σπιρτάδα που είχαν στις αρχές. Αυτή τη βραχνάδα στη φωνή του Alex Turner που ταυτίστηκε με τη μοντέρνα indie rock όσο καμία. Αυτά τα αποψάτα guitar riffs, τα γκαζωμένα drums που γέμιζαν τόσο έξυπνα τον ήχο και το μπάσο που είχε τότε κεντρικό (και όχι συνοδευτικό) ρόλο στις συνθέσεις. Διότι δεν είναι μόνο συναισθηματικό το ζήτημα, είναι και μουσικό. Ένας βασικός λόγος που πολλοί από εμάς, άλλοι εν γνώσει τους και άλλοι όχι, εθιστήκαμε στη μουσική τους με το ντεμπούτο τους, είναι οι σοφές, ασύλληπτα εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις, που αξιοποιούσαν την τετράδα κιθάρα-κιθάρα-μπάσο-drums στα όριά της και ανέβαζαν τα (κατά τ' άλλα απλοϊκά) κομμάτια όσο δεν πάει. Αυτό είναι που δεν είχαν πιάσει τότε οι (ευτυχώς λίγοι) κριτικοί που άκουσαν το ντεμπούτο επιπόλαια και το θεώρησαν μονοδιάστατο και υπερτιμημένο. Ε, για να μην μακρηγορούμε (λες και δεν έχουμε ήδη μακρηγορήσει) εδώ οι ενορχηστρώσεις είναι υποτυπώδεις, αδιάφορες. Οι κιθάρες σε αρκετά σημεία είναι σπρωγμένες στον πάτο από τους παραγωγούς James Ford και Ross Orton, τα τύμπανα εμφανίζονται συνήθως υπεραπλουστευμένα, ενώ οι μπασογραμμές είναι μάλλον ρουτινιάρικες.
Η όλη ουσία του "ΑΜ" είναι, εντελώς ειρωνικά, κρυμμένη στο φαινομενικά άκυρο εξώφυλλό του. Το "ΑΜ" είναι προφανώς η συντομογραφία του "Arctic Monkeys", κατά το VU των Velvet Underground. Εκτός από αυτό όμως, αναφέρεται και στα ραδιοφωνικά κύματα των AM, καθώς η απεικόνιση του εξωφύλλου είναι η λεγόμενη "διαμόρφωση πλάτους" (Amplitude Modulation) ενός σήματος. Και τα ΑΜ με τη σειρά τους συμβολίζουν περασμένες εποχές. Τα πρώτα χρόνια της rock ίσως, τότε που τα ραδιόφωνα εξέπεμπαν σε ΑΜ και αποτελούσαν τη μοναδική επαφή με νέα μουσική για εκατομμύρια κόσμο. Διότι το "ΑΜ" είναι ένας δίσκος retro, από μια μπάντα που έχει καταφέρει να επιβάλλει τον ήχο της, χωρίς ουσιαστικά να έχει γεννήσει κάτι καινούριο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Arctic Monkeys είναι οι μοναδικοί από τις βρετανικές indie rock μπάντες των 00's που συνεχίζουν να έχουν μέχρι και σήμερα ανοδική πορεία.
Βαθμολογία: 8½
Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Do I Wanna Know? , R U Mine? , Mad Sounds , Fireside
2.6.11
Arctic Monkeys - Suck It And See
Είδος: Indie Rock
Κυκλοφορεί: 6 Ιουνίου 2011
Η μπάντα που παρέδωσε μαθήματα indie rock στα 00's επιστρέφει αλλαγμένη και ανανεωμένη στο τέταρτο album της, συνεχίζοντας να παράγει καταπληκτική μουσική!
Το ντεμπούτο των Arctic Monkeys ήταν αναμφίβολα στους 5 καλύτερους δίσκους της περασμένης δεκαετίας. Το δεύτερο album ήταν επίσης εξαιρετικό, ενώ στο τρίτο είδαμε ίσως το μοναδικό μικρό στραβοπάτημα στην πορεία τους.
Το Indiego Sound είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι το "Suck It And See" είναι κοντά στα επίπεδα του δεύτερου δίσκου του συγκροτήματος! Πρόκειται για ένα mix 'n' match album, ένα ηχητικό κολλάζ βρετανικών και αμερικάνικων στοιχείων, ιδιαίτερα πετυχημένο, συνεκτικό και κατασταλαγμένο. Είναι δομημένο πάνω σε παλαιότερές τους ιδέες και από τα τρία albums, με πινελιές psychedelic, garage, μέχρι και stoner rock. Σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν υπάρχει στασιμότητα στον ήχο, γεγονός που καταγράφεται στα υπερ. Πέρα από αυτά, οι κιθάρες είναι για μία ακόμα φορά εξαιρετικές, με μια περισσότερο vintage χροιά, οι συνθέσεις όμορφες και καλοδουλεμένες, συχνά πολύ μελωδικές, αλλά ποτέ γλυκανάλατες, ενώ στιχουργικά ο Alex Turner αποδεικνύει και πάλι τη μαεστρία, την ασύλληπτη εφευρετικότητα και την αστείρευτη φαντασία του.
Από άποψη θεματολογίας, έχουμε να κάνουμε κυρίως με μικρές καθημερινές προσωπικές ιστορίες, συνήθως ερωτικού χαρακτήρα, δοσμένες με άφθονο ρομαντισμό, αφοπλιστική ευθύτητα και ενίοτε σαρκασμό. Φυσικά, η γνωστή εικονοπλαστική τακτική και οι ιδιοφυείς μεταφορές του Alex Turner δηλώνουν όπως πάντα το "παρών".
Αν υπάρχει σημείο στο οποίο χωλαίνει εδώ o Turner, αυτό είναι η ερμηνεία του. Ενώ τα κομμάτια είναι στην πλειοψηφία τους ζωηρά, παιχνιδιάρικα και αρκετά δυναμικά, εκείνος τα ερμηνεύει όλα με τον ίδιο πεζό, άχρωμο και ξεψυχισμένο τρόπο, σε μια προσπάθεια ίσως να δείξει πλέον ωριμότερος και σοβαρότερος. Το αποτέλεσμα είναι τα κομμάτια να συγκρατούνται από το να απογειωθούν. Αυτό πάντως δεν προκαλεί ιδιαίτερη ζημιά, μιας και το album είναι πολύ καλό για να χαντακωθεί τόσο εύκολα.
Σίγουρα θέλει κάποιο χρόνο και αρκετά ακούσματα (ιδιαίτερα από τους fans των πρώτων albums), αλλά αν το πάρεις απόφαση ότι οι Monkeys των 00's τελείωσαν και συμβιβαστείς με το γεγονός ότι πλέον έχουμε να κάνουμε με ένα άλλο συγκρότημα, το "Suck It Αnd See" είναι ένα απολαυστικό άκουσμα.
Το Indiego Sound είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι το "Suck It And See" είναι κοντά στα επίπεδα του δεύτερου δίσκου του συγκροτήματος! Πρόκειται για ένα mix 'n' match album, ένα ηχητικό κολλάζ βρετανικών και αμερικάνικων στοιχείων, ιδιαίτερα πετυχημένο, συνεκτικό και κατασταλαγμένο. Είναι δομημένο πάνω σε παλαιότερές τους ιδέες και από τα τρία albums, με πινελιές psychedelic, garage, μέχρι και stoner rock. Σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν υπάρχει στασιμότητα στον ήχο, γεγονός που καταγράφεται στα υπερ. Πέρα από αυτά, οι κιθάρες είναι για μία ακόμα φορά εξαιρετικές, με μια περισσότερο vintage χροιά, οι συνθέσεις όμορφες και καλοδουλεμένες, συχνά πολύ μελωδικές, αλλά ποτέ γλυκανάλατες, ενώ στιχουργικά ο Alex Turner αποδεικνύει και πάλι τη μαεστρία, την ασύλληπτη εφευρετικότητα και την αστείρευτη φαντασία του.
Από άποψη θεματολογίας, έχουμε να κάνουμε κυρίως με μικρές καθημερινές προσωπικές ιστορίες, συνήθως ερωτικού χαρακτήρα, δοσμένες με άφθονο ρομαντισμό, αφοπλιστική ευθύτητα και ενίοτε σαρκασμό. Φυσικά, η γνωστή εικονοπλαστική τακτική και οι ιδιοφυείς μεταφορές του Alex Turner δηλώνουν όπως πάντα το "παρών".
Αν υπάρχει σημείο στο οποίο χωλαίνει εδώ o Turner, αυτό είναι η ερμηνεία του. Ενώ τα κομμάτια είναι στην πλειοψηφία τους ζωηρά, παιχνιδιάρικα και αρκετά δυναμικά, εκείνος τα ερμηνεύει όλα με τον ίδιο πεζό, άχρωμο και ξεψυχισμένο τρόπο, σε μια προσπάθεια ίσως να δείξει πλέον ωριμότερος και σοβαρότερος. Το αποτέλεσμα είναι τα κομμάτια να συγκρατούνται από το να απογειωθούν. Αυτό πάντως δεν προκαλεί ιδιαίτερη ζημιά, μιας και το album είναι πολύ καλό για να χαντακωθεί τόσο εύκολα.
Σίγουρα θέλει κάποιο χρόνο και αρκετά ακούσματα (ιδιαίτερα από τους fans των πρώτων albums), αλλά αν το πάρεις απόφαση ότι οι Monkeys των 00's τελείωσαν και συμβιβαστείς με το γεγονός ότι πλέον έχουμε να κάνουμε με ένα άλλο συγκρότημα, το "Suck It Αnd See" είναι ένα απολαυστικό άκουσμα.
Βαθμολογία: 7½
Κομμάτια που ξεχωρίζουν: She's Thunderstorms , Piledriver Waltz , The Hellcat Spangled Shalalala , Reckless Serenade
11.3.11
Alex Turner - Submarine OST
Είδος: Indie / Acoustic
Κυκλοφορεί: 14 Μαρτίου 2011
Ο frontman των αγαπημένων Arctic Monkeys δοκιμάζεται για πρώτη φορά σε solo project στο soundtrack της ταινίας Submarine του Richard Ayoade, σκηνοθέτη ορισμένων από τα videos του συγκροτήματος.
Η ταινία αφορά τη ζωή ενός 15χρονου αγοριού και ιδιαίτερα τις προσπάθειές του να κρατήσει τους γονείς του μαζί, αλλά και να χάσει την παρθενιά του. Σε αυτό το romantic teenage ύφος κινείται και η μουσική που συνέθεσε ο ταλαντούχος Alex Turner, η οποία, πιο υποτονική από την αντίστοιχη των Arctic Monkeys αλλά και των Last Shadow Puppets, χαρακτηρίζεται από γλυκές μελωδίες, ντυμένες με λιτή ενορχήστρωση (κυρίως ακουστική κιθάρα), αλλά και από τα φωνητικά του Alex, πιο ζεστά και "κρυστάλλινα" από ποτέ. Οι τόνοι ανεβαίνουν μία ιδέα μόνο στα δύο τελευταία κομμάτια, "Stuck On The Puzzle" και "Piledriver Waltz". Το πρώτο είναι στο ύφος του Cornerstone και αποτελεί ίσως το καλύτερο τραγούδι του EP, ενώ το δεύτερο θυμίζει περισσότερο Last Shadow Puppets και θα περιλαμβάνεται στο νέο album των Arctic Monkeys που κυκλοφορεί στις 6 Ιουνίου. Συνολικά, η δουλειά αυτή αναδεικνύει πτυχές του ταλέντου του Alex Turner, όπως οι ευρηματικοί στίχοι και ο ρομαντισμός στη σύνθεση. Μπορεί να μην έχει ούτε την πληρότητα των προηγούμενων δίσκων (ως ένα βαθμό αναμενόμενο, αφού μιλάμε για μόλις 6 κομμάτια), αλλά ούτε τόσο δυνατές μπαλάντες όσο οι πρώτες του (No Buses, Despair In The Departure Lounge, κ.ά.), όμως αναμφίβολα πρόκειται για αξιόλογη προσπάθεια.
Βαθμολογία: 7
Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Stuck On The Puzzle, Glass In The Park
Official Website: -
Myspace: -
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)