Το σημερινό Listomania ιεραρχεί το σύνολο της studio δισκογραφίας της Lana Del Rey.
Διαβάστε τη στήλη εδώ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lana Del Rey. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lana Del Rey. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
2.5.23
24.11.21
Lana Del Rey - Blue Banisters
Είδος: Pop
Κυκλοφορεί: 22 Οκτωβρίου 2021
Ολόκληρη η κριτική εδώ.
24.3.20
Listomania #30: Τα 20 καλύτερα κομμάτια της Lana Del Rey
Διαβάστε τη στήλη εδώ.
6.10.17
Lana Del Rey: Top 20 Tracks (2010-2017)
Το Indiego Sound στήριξε την Lana Del Rey από τις πρώτες μέρες της ξαφνικής επιτυχίας της, τότε που η πλειονότητα των εγχώριων μουσικών κύκλων στοιχημάτιζε ότι θα αποτελέσει ένα ακόμη πυροτέχνημα. Με αφορμή τον πολύ καλό νέο της δίσκο, το Indiego Sound σήμερα επιλέγει τα κατά τη γνώμη του 20 καλύτερα κομμάτια από το σύνολο της δισκογραφίας της.
20. High By The Beach
(Honeymoon , LP , 2015)
19. 13 Beaches
(Lust For Life, LP , 2017)
18. Groupie Love (ft. A$AP Rocky)
(Lust For Life , LP , 2017)
17. West Coast
(Ultraviolence , LP , 2014)
16. Off To The Races
(Born To Die , LP , 2012)
15. White Mustang
(Lust For Life , LP , 2017)
14. Young And Beautiful
(The Great Gatsby OST , LP , 2013)
13. Shades Of Cool
(Ultraviolence , LP , 2014)
12. Ride
(Paradise , EP , 2012)
11. Brooklyn Baby
(Ultraviolence , LP , 2014)
10. National Anthem
(Born To Die , LP , 2012)
9. Ultraviolence
(Ultraviolence , LP , 2014)
8. Beautiful People Beautiful Problems (ft. Stevie Nicks)
(Lust For Life , LP , 2017)
7. God Bless America - And All The Beautiful Women In It
(Lust For Life , LP , 2017)
6. Blue Jeans
(Born To Die , LP , 2012)
5. Lust For Life (ft. The Weeknd)
(Lust For Life , LP , 2017)
4. Summertime Sadness
(Born To Die , LP , 2012)
3. Love
(Lust For Life , LP , 2017)
2. Born To Die
(Born To Die, LP , 2012)
1. Video Games
(Born To Die , LP , 2012)
by Aris Indiego
11.9.17
Monday Blues #68: LCD Soundsystem
Στην πρώτη εβδομάδα της νέας σαιζόν για το Monday Blues πρωταγωνιστεί ο εξαιρετικός καινούριος δίσκος του νεοϋορκέζικου σχήματος, ενώ γίνεται και μια συνοπτική παρουσίαση των καλύτερων άλμπουμ του Ιουλίου και του Αυγούστου, το διάστημα δηλαδή που η στήλη απουσίαζε.
Διαβάστε ολόκληρη τη στήλη εδώ.
29.6.14
Lana Del Rey - Ultraviolence
Είδος: Indie Pop
Κυκλοφορεί: 16 Ιουνίου 2014
Στον τρίτο δίσκο της, η Lana Del Rey ακούγεται πιο ατμοσφαιρική από ποτέ. Η καθαρή, "mainstream" παραγωγή του Born To Die έχει πάει περίπατο, μαζί με τη ρυθμικότητα που διέκρινε κάποια από τα κομμάτια της. Ο Dan Auerbach των Black Keys, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής, έχει καταφέρει θαυμάσια να κάνει τον ήχο της πιο βρώμικο, πιο σκοτεινό, πιο retro, πιο κινηματογραφικό. Και συγχρόνως και πιο καλαίσθητο.
Το "Ultraviolence" είναι ένας τρομερά sound oriented δίσκος, γεγονός που αποτελεί το μεγάλο του προτέρημα αλλά και το μεγάλο του κουσούρι. Η ηχητική αρτιότητα και η αισθητική του το ανεβάζουν κλάση, αν αναλογιστεί κανείς τις mainstream χοντράδες σε πολλά από τα κομμάτια του προηγούμενου δίσκου. Πράγματι, αυτός εδώ βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε αυτό που λέμε "ποιότητα", δημιουργώντας έτσι ένα πολύ πιο φιλικό περιβάλλον για τα απαιτητικά αυτιά. Και επιπλέον, η ατμόσφαιρά του είναι ικανή να σε συγκινήσει και να σε ταξιδέψει στις δεκαετίες του '50 και του '60, στα χρόνια δηλαδή που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αισθητικής της Lana.
Στον αντίποδα, αυτή η εμμονικά στιλιζαρισμένη προσέγγιση δεν έχει αφήσει περιθώρια για κάτι περισσότερο. Αν προσπεράσεις το ηχητικό κομμάτι και αποφύγεις να ασχοληθείς με την όλη περσόνα που τόσο μελετημένα έχει στηθεί γύρω από το όνομα της Lana Del Rey, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν και τόσα πολλά παραπάνω να θαυμάσεις στον εν λόγω δίσκο. Το πρώτο μισό της tracklist περιέχει ορισμένα πολύ συμπαθητικά κομμάτια, τα οποία όμως δεν έχουν καμία σχέση με τις καλές στιγμές του προηγούμενου. Όσο αξιοπρεπώς κι αν στέκονται τα West Coast και Shades Of Cool, οι υπέροχες pop μελωδίες του "Video Games" και του "Born To Die" δεν έχουν βρει κάποιον αντάξιο διάδοχο. Στο δεύτερο μισό, δε, τα πράγματα σκουραίνουν λίγο από πλευράς συνθέσεων και το ύφος αρχίζει και κουράζει με τη μονοτονία του. Όσο για τους στίχους, υπάρχει άραγε ουσία πίσω από τις cool εικόνες που με έξυπνο τρόπο δημιουργούν; Διότι μοιάζει και πάλι να κυριαρχεί η τάση της Lana να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο "στιλιστικό" κομμάτι, παρά στο συναίσθημα που θέλει να επικοινωνήσει.
Εν ολίγοις, το "Ultraviolence" κερδίζει εκεί που έχανε το "Born To Die" και αντιστρόφως. Αν ο προηγούμενος δίσκος ήταν μια πολύ όμορφη αλλά κακοντυμένη γυναίκα, αυτός εδώ είναι μια γυναίκα με πολύ ωραία ρούχα, αλλά μέτρια χαρακτηριστικά. Το σίγουρο είναι ότι η Lana Del Rey, είτε αρέσει είτε όχι, παρουσιάζει και πάλι κάτι ξεχωριστό, που πηγαίνει αρκετά "κόντρα" στην εποχή μας. Γι' αυτό και θα καταφέρει να κρατηθεί στο παιχνίδι διαψεύδοντας τους αμφισβητίες της.
Βαθμολογία: 7
Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Ultraviolence , Shades Of Cool , Brooklyn Baby , West Coast
Κυκλοφορεί: 16 Ιουνίου 2014
Στον τρίτο δίσκο της, η Lana Del Rey ακούγεται πιο ατμοσφαιρική από ποτέ. Η καθαρή, "mainstream" παραγωγή του Born To Die έχει πάει περίπατο, μαζί με τη ρυθμικότητα που διέκρινε κάποια από τα κομμάτια της. Ο Dan Auerbach των Black Keys, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής, έχει καταφέρει θαυμάσια να κάνει τον ήχο της πιο βρώμικο, πιο σκοτεινό, πιο retro, πιο κινηματογραφικό. Και συγχρόνως και πιο καλαίσθητο.
Το "Ultraviolence" είναι ένας τρομερά sound oriented δίσκος, γεγονός που αποτελεί το μεγάλο του προτέρημα αλλά και το μεγάλο του κουσούρι. Η ηχητική αρτιότητα και η αισθητική του το ανεβάζουν κλάση, αν αναλογιστεί κανείς τις mainstream χοντράδες σε πολλά από τα κομμάτια του προηγούμενου δίσκου. Πράγματι, αυτός εδώ βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε αυτό που λέμε "ποιότητα", δημιουργώντας έτσι ένα πολύ πιο φιλικό περιβάλλον για τα απαιτητικά αυτιά. Και επιπλέον, η ατμόσφαιρά του είναι ικανή να σε συγκινήσει και να σε ταξιδέψει στις δεκαετίες του '50 και του '60, στα χρόνια δηλαδή που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αισθητικής της Lana.
Στον αντίποδα, αυτή η εμμονικά στιλιζαρισμένη προσέγγιση δεν έχει αφήσει περιθώρια για κάτι περισσότερο. Αν προσπεράσεις το ηχητικό κομμάτι και αποφύγεις να ασχοληθείς με την όλη περσόνα που τόσο μελετημένα έχει στηθεί γύρω από το όνομα της Lana Del Rey, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν και τόσα πολλά παραπάνω να θαυμάσεις στον εν λόγω δίσκο. Το πρώτο μισό της tracklist περιέχει ορισμένα πολύ συμπαθητικά κομμάτια, τα οποία όμως δεν έχουν καμία σχέση με τις καλές στιγμές του προηγούμενου. Όσο αξιοπρεπώς κι αν στέκονται τα West Coast και Shades Of Cool, οι υπέροχες pop μελωδίες του "Video Games" και του "Born To Die" δεν έχουν βρει κάποιον αντάξιο διάδοχο. Στο δεύτερο μισό, δε, τα πράγματα σκουραίνουν λίγο από πλευράς συνθέσεων και το ύφος αρχίζει και κουράζει με τη μονοτονία του. Όσο για τους στίχους, υπάρχει άραγε ουσία πίσω από τις cool εικόνες που με έξυπνο τρόπο δημιουργούν; Διότι μοιάζει και πάλι να κυριαρχεί η τάση της Lana να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο "στιλιστικό" κομμάτι, παρά στο συναίσθημα που θέλει να επικοινωνήσει.
Εν ολίγοις, το "Ultraviolence" κερδίζει εκεί που έχανε το "Born To Die" και αντιστρόφως. Αν ο προηγούμενος δίσκος ήταν μια πολύ όμορφη αλλά κακοντυμένη γυναίκα, αυτός εδώ είναι μια γυναίκα με πολύ ωραία ρούχα, αλλά μέτρια χαρακτηριστικά. Το σίγουρο είναι ότι η Lana Del Rey, είτε αρέσει είτε όχι, παρουσιάζει και πάλι κάτι ξεχωριστό, που πηγαίνει αρκετά "κόντρα" στην εποχή μας. Γι' αυτό και θα καταφέρει να κρατηθεί στο παιχνίδι διαψεύδοντας τους αμφισβητίες της.
Βαθμολογία: 7
Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Ultraviolence , Shades Of Cool , Brooklyn Baby , West Coast
25.1.12
Lana Del Rey - Born To Die
Είδος: Pop / Indie Pop
Κυκλοφορεί: 30 Ιανουαρίου 2012
Η πλέον αμφιλεγόμενη μορφή της σημερινής pop σκηνής κυκλοφορεί τον πολυαναμενόμενο δίσκο της.
Το review αυτό θα ξεκινήσει λίγο ανορθόδοξα, με ένα συμπέρασμα: τέτοια pop albums δεν κυκλοφορούν συχνά! Όχι ότι πρόκειται για κάποιο αριστούργημα ασύλληπτης ποιότητας ή καλλιτεχνικής αξίας. Πρόκειται, όμως, για ένα πραγματικά εμπνευσμένο δημιούργημα με ορισμένα απίστευτα εθιστικά κομμάτια, που ισορροπεί αριστοτεχνικά μεταξύ του αξιοπρεπούς μουσικού υποβάθρου, αλλά και της έντονα εμπορικής του φύσης.
Η Lana δεν είναι μία ακόμα Britney, ούτε μία ακόμα Lady Gaga. Πίσω από την αψεγάδιαστη, πλαστική ομορφιά της ντίβας (image το οποίο μπορεί κάλλιστα να της έχει επιβληθεί, σύμφωνα με τα γνωστά παιχνίδια των εταιρειών), κρύβεται ένα ανασφαλές και βαθιά μελαγχολικό, πληγωμένο κορίτσι, που καταθέτει την ψυχή του στα κομμάτια που γράφει. Και αν με το παραπάνω ο δίσκος μοιάζει αρκετά "προσωπικός", η Lana έρχεται να το διαψεύσει, δίνοντας και κοινωνικές διαστάσεις στα τραγούδια της. Είναι τυχαίο, άλλωστε, το κόλλημά της με την αμερικάνικη σημαία στα videos;
Και όλες αυτές οι ανησυχίες, έρχονται να εξωτερικευτούν στο τραγούδι της Lana. Τραγούδι που μπορεί να μη διακρίνεται για την τεχνική του αρτιότητα, όμως σίγουρα ξεχωρίζει για τη μοναδικότητά του. Εδώ δεν θα ακούσεις μελοδραματικές ερμηνείες, ούτε επιδεικτικές κορώνες. Η κοπέλα τραγουδάει πεζά, απλά και λιτά, αλλά καθόλου συναισθηματικά αποστειρωμένα. Άλλοτε σαν ντίβα που ξεφορτώθηκε το προσωπείο της τελειότητας και ήρθε να μας τραγουδήσει για πρώτη φορά ειλικρινά, χωρίς να την ενδιαφέρει η εικόνα που θα δώσει. Άλλοτε σαν ανασφαλής έφηβη που βρήκε το θάρρος να εκφραστεί, χωρίς όμως να νιώθει ακόμα εντελώς άνετα με αυτό που κάνει. Άλλοτε σαν ανάλγητη σκύλα που πασχίζει να μας δείξει την γλυκιά της πλευρά, αλλά είναι και λίγο έξω από τα νερά της. Κάθε φορά όμως, εναλλακτικά. Με τρόπο που δεν έχουμε συνηθίσει στην pop μουσική.
Και μιλώντας για μουσική, το Born To Die έχει να παρουσιάσει ορισμένα εκπληκτικά δείγματα. Όντας κλασσική pop με κάποια indie στοιχεία και ρετρό διαθέσεις, απευθύνεται τόσο στο μουσικόφιλο, όσο και στο ευρύ κοινό. Στις καλύτερες στιγμές του, ο δίσκος έχει minimal ενορχηστρώσεις, με τις απέριττες πινελιές του πιάνου, της κιθάρας και των βιολιών να κλέβουν την παράσταση. Δυστυχώς, αυτές οι στιγμές είναι λίγες, μιας και έχει γίνει φανερή παρέμβαση στην παραγωγή ώστε να παραχθεί πιο γεμάτος και καλογυαλισμένος ήχος, με αποτέλεσμα μια ανεπιθύμητη πληθωρικότητα. Ως γνήσιο συνθετικό ταλέντο, πάντως, η Lana Del Rey έχει καταφέρει γράψει μερικές από τις πιο catchy μελωδίες που έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια, γεγονός που από μόνο του μετράει πολύ.
Εν τέλει, το Born To Die είναι ένας ήδη κλασσικός εμπορικός pop δίσκος. Είναι καλός με τον ίδιο τρόπο που είναι το Like A Prayer της Madonna ή το My Beautiful Dark Twisted Fantasy του Kanye West. Μουσική εύκολη, αλλά όχι ευτελής. Μουσική που δε σε αφήνει ασυγκίνητο αν τη δεις χωρίς προκαταλήψεις. Κι αν αποκτήσει την τεράστια επιτυχία που αναμένεται, θα μιλάμε για τη δεύτερη απόδειξη (μετά την Adele) ότι το κοινό έχει κουραστεί με το ανούσιο show τύπου Gaga και διψά για καλλιτέχνες που θυμούνται να επικοινωνήσουν με την ψυχή τους όταν φτιάχνουν μουσική.
Η Lana δεν είναι μία ακόμα Britney, ούτε μία ακόμα Lady Gaga. Πίσω από την αψεγάδιαστη, πλαστική ομορφιά της ντίβας (image το οποίο μπορεί κάλλιστα να της έχει επιβληθεί, σύμφωνα με τα γνωστά παιχνίδια των εταιρειών), κρύβεται ένα ανασφαλές και βαθιά μελαγχολικό, πληγωμένο κορίτσι, που καταθέτει την ψυχή του στα κομμάτια που γράφει. Και αν με το παραπάνω ο δίσκος μοιάζει αρκετά "προσωπικός", η Lana έρχεται να το διαψεύσει, δίνοντας και κοινωνικές διαστάσεις στα τραγούδια της. Είναι τυχαίο, άλλωστε, το κόλλημά της με την αμερικάνικη σημαία στα videos;
Και όλες αυτές οι ανησυχίες, έρχονται να εξωτερικευτούν στο τραγούδι της Lana. Τραγούδι που μπορεί να μη διακρίνεται για την τεχνική του αρτιότητα, όμως σίγουρα ξεχωρίζει για τη μοναδικότητά του. Εδώ δεν θα ακούσεις μελοδραματικές ερμηνείες, ούτε επιδεικτικές κορώνες. Η κοπέλα τραγουδάει πεζά, απλά και λιτά, αλλά καθόλου συναισθηματικά αποστειρωμένα. Άλλοτε σαν ντίβα που ξεφορτώθηκε το προσωπείο της τελειότητας και ήρθε να μας τραγουδήσει για πρώτη φορά ειλικρινά, χωρίς να την ενδιαφέρει η εικόνα που θα δώσει. Άλλοτε σαν ανασφαλής έφηβη που βρήκε το θάρρος να εκφραστεί, χωρίς όμως να νιώθει ακόμα εντελώς άνετα με αυτό που κάνει. Άλλοτε σαν ανάλγητη σκύλα που πασχίζει να μας δείξει την γλυκιά της πλευρά, αλλά είναι και λίγο έξω από τα νερά της. Κάθε φορά όμως, εναλλακτικά. Με τρόπο που δεν έχουμε συνηθίσει στην pop μουσική.
Και μιλώντας για μουσική, το Born To Die έχει να παρουσιάσει ορισμένα εκπληκτικά δείγματα. Όντας κλασσική pop με κάποια indie στοιχεία και ρετρό διαθέσεις, απευθύνεται τόσο στο μουσικόφιλο, όσο και στο ευρύ κοινό. Στις καλύτερες στιγμές του, ο δίσκος έχει minimal ενορχηστρώσεις, με τις απέριττες πινελιές του πιάνου, της κιθάρας και των βιολιών να κλέβουν την παράσταση. Δυστυχώς, αυτές οι στιγμές είναι λίγες, μιας και έχει γίνει φανερή παρέμβαση στην παραγωγή ώστε να παραχθεί πιο γεμάτος και καλογυαλισμένος ήχος, με αποτέλεσμα μια ανεπιθύμητη πληθωρικότητα. Ως γνήσιο συνθετικό ταλέντο, πάντως, η Lana Del Rey έχει καταφέρει γράψει μερικές από τις πιο catchy μελωδίες που έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια, γεγονός που από μόνο του μετράει πολύ.
Εν τέλει, το Born To Die είναι ένας ήδη κλασσικός εμπορικός pop δίσκος. Είναι καλός με τον ίδιο τρόπο που είναι το Like A Prayer της Madonna ή το My Beautiful Dark Twisted Fantasy του Kanye West. Μουσική εύκολη, αλλά όχι ευτελής. Μουσική που δε σε αφήνει ασυγκίνητο αν τη δεις χωρίς προκαταλήψεις. Κι αν αποκτήσει την τεράστια επιτυχία που αναμένεται, θα μιλάμε για τη δεύτερη απόδειξη (μετά την Adele) ότι το κοινό έχει κουραστεί με το ανούσιο show τύπου Gaga και διψά για καλλιτέχνες που θυμούνται να επικοινωνήσουν με την ψυχή τους όταν φτιάχνουν μουσική.
Βαθμολογία: 7½
Official Website
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)