Monday Blues #78: Amen Dunes

Ο πέμπτος δίσκος της νεοϋορκέζικης indie rock μπάντας φέρνει τον Damon McMahon και τους μουσικούς του στην πλέον ακμαία φάση της μέχρι τώρα πορείας τους.

Διαβάστε ολόκληρη τη στήλη εδώ.

Jack White - Lazaretto

Είδος:  Blues Rock  /  Garage Rock
Κυκλοφορεί:  9 Ιουνίου 2014

     Jack White. Ο κιθαρίστας, ο συνθέτης, ο παραγωγός, ο επιχειρηματίας. Ο θεματοφύλακας της αναλογικής εποχής. Ο μουσικός που έχει ταυτίσει το όνομά του με τη λέξη "βετεράνος" όσο λίγοι στον νέο αιώνα. Ο υπερδαστήριος καλλιτέχνης, που πριν δύο χρόνια εγκαινίασε τη νέα φάση στην καριέρα του κυκλοφορώντας για πρώτη φορά έναν solo δίσκο, επιστρέφει με ένα sophomore album. Και ευτυχώς δεν έχει χάσει τη φόρμα του.
     Στο "Lazaretto" ο Jack White παίρνει κατά βάση τα blues, την country και τη rock της δεκαετίας του '70, τα βάζει στο προσωπικό του μίξερ και φτιάχνει ένα cocktail το οποίο ακούγεται κλασικό, αλλά και ιδιαίτερο την ίδια στιγμή. Πατάει γερά μεν στις μουσικές του ρίζες, αλλά συνδυάζει με αρκετά απροσδόκητο και πρωτότυπο τρόπο τις αναφορές του, με την άνεση που μόνο ένας πραγματικός βετεράνος θα μπορούσε να έχει. Έτσι, στο ομώνυμο κομμάτι Lazaretto, για παράδειγμα, έχουμε την κλασική (και τόσο αναγνωρίσιμη πρέπει να πούμε) Jack White κιθάρα, η οποία όμως προς έκπληξή μας πατάει σε έναν funk rock ρυθμό και παραδόξως στο τέλος του κομματιού δίνει τη θέση της στο βιολί, που χρησιμοποιείται με κιθαριστική λογική για το τελικό solo. Στο "That Black Bat Licorice", από την άλλη, έχουμε την bluesy μελωδία να συνδυάζεται με μια reggae ρυθμολογία, με τον White να ραπάρει σε ορισμένα σημεία.
     Γενικά, το album είναι γεμάτο με έξυπνες μικρές εκπλήξεις στις ενορχηστρώσεις, οι οποίες κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της ακρόασης. Είναι ένα album με συνθέσεις αξιόλογες, που βρίσκει τον καλλιτέχνη σε μια "τόσο όσο" πειραματική διάθεση. Δεν συγκαταλέγεται στα καλύτερα της καριέρας του, όμως δεν συγκαταλέγεται και στα χειρότερα. Αν στο μέλλον ο Jack White μνημονεύεται μαζί με τους μεγάλους της rock (κάτι που μάλλον θα συμβεί, λόγω των κιθαριστικών του δεξιοτήτων και του πολύ ιδιαίτερου ήχου του), το "Lazaretto" θα λογίζεται ως μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές του.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Three Women , Lazaretto , Temporary Ground , That Black Bat Licorice

Jack White - Blunderbuss

Είδος:  Blues Rock  /  Garage Rock
Κυκλοφορεί:  23 Απριλίου 2012

     Και το blues rock revival καλά κρατεί... Η solo επιστροφή του κύριου Jack White είναι αρκετά παραπάνω από "ικανοποιητική" και λίγο πιο κάτω από "εντυπωσιακή"! Έντονα προσωπικό, το νέο αυτό album είναι περισσότερο blues και μελωδικό, παρά garage και κιθαριστικό. Τα χαρακτηριστικά "Jack White" κιθαριστικά solos βέβαια δε λείπουν, αλλά ούτε έχουν τη βαρύτητα που είχαν στο παρελθόν. Το κενό έρχεται να καλύψει το πιάνο (με κεντρικότατο ρόλο στις ενορχηστρώσεις), το οποίο σε συνδυασμό με την καθαρή παραγωγή και τους χαμηλούς τόνους σε πολλά από τα κομμάτια, ενισχύει αυτόν τον προσωπικό τόνο. Γενικά πρόκειται για πολύ δυνατή συλλογή τραγουδιών με τουλάχιστον 4-5 killer singles, άφθονη ενέργεια, solid δομή, τεχνική, αλλά και συναίσθημα. Λίγο πιο πολλή φαντασία χρειαζόταν μόνο για να απογειωθεί και να φτάσει τα επίπεδα των καλών δίσκων των White Stripes. Αυτά παθαίνεις όταν θέτεις τον πήχη τόσο ψηλά!

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Missing Pieces , Sixteen Saltines , Freedom At 21 , Love Interruption , Weep Themselves To Sleep