The Weather Station - Ignorance

Είδος:  Indie Rock / Indie Pop / Art Pop

Κυκλοφορεί:  5 Φεβρουαρίου 2021

Με το Ignorance του περασμένου Φεβρουαρίου, η Καναδή Tamara Hope -τραγουδίστρια, κιθαρίστρια, συνθέτις και στιχουργός των Weather Station- πέτυχε το πολυπόθητο breakthrough σε ένα σχετικά ευρύ κοινό.

Ολόκληρη η κριτική εδώ.

Βαθμολογία:  8

Listomania #42: Ένα Aντίο στους Daft Punk με τα 15 Καλύτερα Κομμάτια της Δισκογραφίας τους

 

Είτε είσαι από αυτούς που αντιλήφθηκαν τη μοναδικότητά τους ήδη από την «ψιλοσκληρή» electro του Homework (1997), είτε πήδηξες στο βαγόνι όταν διαμόρφωναν τη house και τον ευρύτερο EDM ήχο των 2000s με το Discovery (2001), είτε ανήκεις στους όψιμους ακόλουθους που σαγηνεύτηκαν από τη στροφή στην οργανικότητα και τον φόρο τιμής που απέτισαν στην disco με το Random Access Memories (2013), δεν μπορείς να μη συγκινηθείς με την είδηση της διάλυσης των Daft Punk. Ενός σχήματος που με κάθε του κυκλοφορία νοηματοδοτούσε τον όρο «ιδιοσυγκρασία» όσο ελάχιστοι ποτέ κατάφεραν. Που βρήκε τη χρυσή τομή μεταξύ εγκεφαλικότητας και σωματικότητας στη δημιουργική του προσέγγιση. Που εμφανίζοταν πάντοτε διαβασμένο, αλλά δεν επέτρεψε σε καμία από τις αναφορές του να το καπελώσει. Που άγγιξε το pop stardom χωρίς να lifestyl-oποιηθεί και χωρίς να απολέσει την ουσιαστική του ματιά στην ηλεκτρονική μουσική -και στη μουσική γενικότερα.

Οι Daft Punk θα μας λείψουν, αλλά και θα λείψουν, γενικότερα. Από τη βιομηχανία, από το ραδιόφωνο, από τα dancefloors. Από ένα ολόκληρο μουσικό οικοσύστημα, το οποίο τροφοδοτούσαν με νέο υλικό σε αραιή βάση, αλλά πάντα αφήνοντας αποτύπωμα.

Το αποτύπωμα αυτό επιχειρεί να καταγράψει η σημερινή στήλη, επιλέγοντας τα 15 κομμάτια από τη studio δισκογραφία των Daft Punk που το συνοψίζουν με τον καλύτερο τρόπο.

Διαβάστε τη στήλη εδώ.

Vampire Weekend - 40:42

Είδος:  Indie Rock / Indie Pop

Κυκλοφορεί:  4 Φεβρουαρίου 2021

Η λογική που συνοδεύει το νέο ep των Vampire Weekend είναι το άκρον άωτον του ψυχαναγκασμού. Πρόκειται για δύο διασκευές του κομματιού “2021” από το προπέρσινο Father of the Bride, η διάρκεια καθεμιάς από τις οποίες είναι 20 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα, ενώ το άθροισμα των διαρκειών τους δίνει και τον τίτλο του ep, εκτός από τη συνολική διάρκειά του (τύφλα να ‘χουν οι Kasabian με εκείνο το ανεκδιήγητο 48:13).

Ολόκληρη η κριτική εδώ.

Βαθμολογία:  5

Listomania #41: Τα 10άρια του Pitchfork από το Χειρότερο στο Καλύτερο

 

Το κεφάλαιο “Pitchfork” είναι αμφιλεγόμενο όσο λίγα στον μουσικό κόσμο, με φανατικούς αναγνώστες που επικαλούνται τη διαχρονική του ικανότητα να αφουγκράζεται τον παλμό των εναλλακτικών (και όχι μόνο) μουσικών τάσεων και να επηρεάζει τον χώρο όσο κανείς, αλλά και αρκετούς που το απορρίπτουν ως προκατειλημμένο, ελλιπές, δήθεν, «χιπστεροφυλλάδα», πουλημένο και διάφορα άλλα ωραία -ο καθένας βρίσκει τη δική του ένσταση για το site που αγαπά να μισεί.

Αν κοιτάξει κανείς τα πράγματα μακριά από προσωπικές προτιμήσεις και λοιπές υποκειμενικότητες, βέβαια, θα δυσκολευτεί να βρει άλλο μουσικό μέσο της τελευταίας 25ετίας του οποίου οι κριτικές και οι λίστες να έχουν επαληθευτεί σε τέτοιο βαθμό, σε βάθος χρόνου. Αρκεί να δει κανείς τις συγκεντρωτικές αποτιμήσεις της δισκογραφίας των 10s ή των 00s σε σχετικές λίστες και αφιερώματα και κατόπιν, να ψάξει να βρει τι είχε γράψει το Pitchfork για τους δίσκους αυτούς όταν είχαν κυκλοφορήσει ή σε τι θέσεις τους είχε κατατάξει στις ετήσιες λίστες του, για να διαπιστώσει ότι είναι μετρημένα στα δάχτυλα τα μουσικά φαινόμενα που του «ξέφυγαν» όλα αυτά τα χρόνια. Όπως ελάχιστες είναι και οι περιπτώσεις που το Pitchfork έδωσε πολύ υψηλή βαθμολογία σε δίσκο που δεν κέρδισε τη μάχη με τον χρόνο. Και μπορεί, προφανώς, να μην διεκδικεί το αλάνθαστο, αλλά διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του πιο εύστοχου.

Το αντεπιχείρημα, βέβαια, που ακούγεται συχνά εδώ είναι ότι, άπαξ και κάποιο μέσο κερδίσει το status του «επιδραστικού», ακόμα και οι πληρωμένοι διθύραμβοι θα περάσουν στο κοινό. Μια διατύπωση, βέβαια, η οποία, πέρα από προβληματική, καθότι υποτιμά ευθέως το κριτήριο του «ψαγμένου» αναγνώστη/ακροατή, είναι και μη ρεαλιστική, έως και ανυπόστατη. Εκτός εάν πιστεύει κανείς πως μπορεί ένα μουσικό site να χτίσει και να διατηρήσει την επιδραστικότητά του για 25 χρόνια λειτουργώντας με αυστηρά πελατειακές λογικές και χωρίς να διαθέτει διαύγεια, καλή αντίληψη και ορθά φίλτρα.

Με δεδομένα τα παραπάνω, αντιλαμβάνεται κανείς πως το καθαρό «10» ενός επιδραστικού μουσικού μέσου που χρησιμοποιεί βαθμολογικό σύστημα με δεκαδικό ψηφίο, έχει ιδιαίτερο ειδικό βάρος. Στα 25 (περίπου) χρόνια λειτουργίας του, το Pitchfork έχει δώσει μόλις 12 φορές τέτοια βαθμολογία σε πραγματικό χρόνο (χωρίς δηλαδή να λαμβάνονται υπόψιν επανακυκλοφορίες ή reviews κλασικών δίσκων), ενώ δύο από αυτές ήταν σε live album και σε EP. Πράγμα που σημαίνει ότι 10 studio δίσκοι έχουν βαθμολογηθεί με 10.

Η σημερινή στήλη ιεραρχεί αυτούς τους 10 δίσκους από τον χειρότερο στον καλύτερο, με βάση το κατά πόσο ο χρόνος έχει δικαιώσει τη βαθμολογία τους, αλλά και το πώς ακούγονται με τα αυτιά των ακροατών του 2021.

Διαβάστε τη στήλη εδώ.

Τα 10 χρόνια του Indiego Sound σε αριθμούς

 

Όταν, στα τέλη του 2010, αποφάσισα με τη νέα χρονιά να κάνω το Indiego Sound, ούτε κατά διάνοια δεν φανταζόμουν ότι 10 χρόνια αργότερα θα παρέμενε ακόμα ενεργό και γεμάτο περιεχόμενο.

Το blog γεννήθηκε από την τότε ανάγκη μου να διοχετεύσω κάπου τη μετεφηβική μου ενέργεια με δημιουργικό τρόπο, από την τάση μου να θέλω να μοιράζομαι τη μουσική που ανακαλύπτω, αλλά και από την πάγια εμμονή μου με το να βαθμολογώ και να ιεραρχώ το οτιδήποτε, η οποία καλά κρατεί από εποχές μονοψήφιων ηλικιών. Ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων για κάποιον που από 15 χρονών μοίραζε παντού cd με νέες κυκλοφορίες και DIY συλλογές, ενώ ήταν και ο συνήθης ύποπτος στην καρέκλα του dj στα πάρτι.

Αυτό που ξεκίνησε ως ένα μουσικό blog περιορισμένο στην indie, με μικρής έκτασης κείμενα και χαμηλή επισκεψιμότητα, σύντομα διεύρυνε το φάσμα του συμπεριλαμβάνοντας και άλλα genres, αναβάθμισε το περιεχόμενό του σε ποσότητα και ποιότητα και τράβηξε την προσοχή, ανοίγοντάς μου πόρτες σε μουσικά (και μη) μέσα. Στο postwave.gr αρχικά, στο περιοδικό ΑΝ και στο rocking.gr στη συνέχεια και τελικά στο Sonik και το avopolis.gr, το οποίο μέχρι και σήμερα με φιλοξενεί σταθερά.

10 χρόνια και 8 blogovision αργότερα, στο Indiego Sound έχουν ανέβει:

• 505 αναρτήσεις συνολικά
• 352 αυτόνομες κριτικές δίσκων
• 83 στήλες Monday Blues
• 40 στήλες Listomania
• 13 αφιερώματα (χωρίς να μετράνε οι στήλες)
• κείμενα για 516 διαφορετικούς καλλιτέχνες/μπάντες

Η πιο διαβασμένη κριτική:  Casiokids - Aabenbaringen Over Aaskammen

Η πιο διαβασμένη ανάρτηση: Top 15 Guilty Pleasures (2010-2016)

Ο μήνας με τα περισσότερα views: Μάιος 2017 (4133 views)

Ο μήνας με τα λιγότερα views: Ιούλιος 2019 (139 views)

Η πρώτη ανάρτηση: Tapes 'n Tapes - Outside

Η τελευταία ανάρτηση: Listomania #40: Τα 40 καλύτερα Άλμπουμ του 2020

Η χώρα με τους περισσότερους αναγνώστες εκτός Ελλάδας: ΗΠΑ (16,6 χιλιάδες views)

Η χαμηλότερη βαθμολογία που έχει μπει σε κριτική: 3 (στους Cage The Elephant και στους Fall Out Boy)

Η δεύτερη χαμηλότερη βαυμολογία που έχει μπει σε κριτική: 3,5 (στους AlunaGeorge και στους Yacht)

Ο καλλιτέχνης με τα περισσότερα κείμενα: Arctic Monkeys, Radiohead και Laura Marling (από 6 στον καθένα)



Σε ό,τι αφορά τις λίστες με τα άλμπουμ της χρονιάς, υπήρξαν χρονιές που τα #1 δικαιώθηκαν από τον χρόνο...


2013: Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (No. 10 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2015: Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (No. 13 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2016: Frank Ocean - Blonde (No.7 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2017: Lorde - Melodrama (No.15 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2020: Fiona Apple - Fetch The Bolt Cutters (No. 1 στα συγκεντρωτικά της χρονιάς)

...ενώ υπήρξαν και χρονιές που η επιλογή του Νο.1 διαψεύστηκε


2014: St. Vincent - St. Vincent (No. 50 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2018: Low - Double Negative (εκτός των top 100 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

Ένα μεγάλο thank you σε όσους ακολουθούν το Indiego Sound, κρυφά ή φανερά, αυτά τα 10 χρόνια :)

Aris Indiego