Christopher Owens - Lysandre

Είδος:  Indie Rock  /  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  14 Ιανουαρίου 2013

     "What if I'm just a bad songwriter and everything I say has been said before?". Αυτό αναρωτιέται ο Christopher Owens, πρώην ηγετική μορφή των Girls, στο πρώτο verse του έβδομου κομματιού του πρώτου προσωπικού δίσκου του. Και όχι άδικα. Ήδη από τα 2 albums των Girls είχε φανεί ότι δεν έχουμε να ακούσουμε τίποτα καινούριο από τον Owens και την παρέα του, παρά μόνο πολύ καλές αναπαραγωγές ήχων και ιδεών που έχουν χιλιοπαιχτεί στην ιστορία της rock.
     Το πρόβλημα με το Lysandre είναι ότι αυτή τη φορά τίποτα δε θυμίζει τις ακαταμάχητες μελωδίες των δίσκων των Girls, με αποτέλεσμα να μην απομένει σχεδόν κανένα ενδιαφέρον στη μουσική του. Η προσθήκη του σαξοφώνου και λοιπών πνευστών (φλογέρες;) στις ενορχηστρώσεις είναι ευπρόσδεκτη, αλλά όχι αρκετή για να σώσει τον δίσκο από τις εξαιρετικά γλυκανάλατες μελωδίες του. Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε, αυτό είναι το όμορφο ορχηστρικό Riviera Rock, η συμπαθητική μπαλάντα Here We Go και το εισαγωγικό θέμα Lysandre, το οποίο τρυπώνει με έξυπνο τρόπο στα περισσότερα κομμάτια του δίσκου. Κατά τα άλλα, δυστυχώς τα κομμάτια είναι αδιάφορα, άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο.

     Οι υψηλές προσδοκίες, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν ικανοποιούνται. Αν το Father, Son, Holy Ghost ήταν ένα από τα καλύτερα albums του 2011, το Lysandre είναι η πρώτη απογοήτευση του 2013.

Βαθμολογία:  5½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Here We Go , Riviera Rock , Part Of Me

Yo La Tengo - Fade

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  15 Ιανουαρίου 2013

     Δεδομένου ότι το Indiego Sound δεν είχε αρκετά μεγάλη επαφή με την ογκωδέστατη δισκογραφία των Yo La Tengo, το νέο album Fade αντιμετωπίστηκε σαν κάτι καινούριο, ανεξάρτητο από το παρελθόν της μπάντας. Η εντυπωσιακή εκκίνηση με το πρώτο κομμάτι Ohm δεν είναι ενδεικτική του συνολικού επιπέδου, μιας και σύντομα ο δίσκος αρχίζει να επαναλαμβάνεται και να αποδεικνύεται σχετικά φτωχός σε ιδέες. Ο ήχος είναι βγαλμένος κατευθείαν από τη δεκαετία του '90 και πατάει σε ασφαλή μονοπάτια, την ίδια στιγμή που οι συνθέσεις παρουσιάζουν αδυναμίες, τις οποίες σε λίγα μόνο κομμάτια ξεπερνάνε και καταφέρνουν να δημιουργήσουν ευχάριστες εκπλήξεις. Όταν πάντως συμβαίνει αυτό, η μουσική αποκτά μια ωραία διάσταση και η μελαγχολική ατμόσφαιρα σε κερδίζει. Σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για δίσκο που θα μαγνητίσει και θα καθηλώσει, μιλάμε όμως για έναν δίσκο που υλοποιεί αξιοπρεπώς την έμπνευσή του.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Ohm , Stupid Things , Before We Run

Best of 2012: ALBUMS

     Το Indiego Sound έχει ήδη παρουσιάσει τη λίστα του. Τα νούμερα 21-40 σε ένα κοινό post και τα νούμερα από το έως 1 και το 20 μεμονωμένα, ένα για κάθε μέρα, σύμφωνα με τους κανονισμούς της blogovision. Εδώ θα βρείτε τη συγκεντρωτική λίστα, μαζί με μερικά σχόλια για τη μουσική της χρονιάς που μας αφήνει.

      Το 2012 ήταν χρονιά με αμέτρητες καλές κυκλοφορίες. Καλές, όχι εξαιρετικές. Από εξαιρετικές μάλλον δεν είχαμε πολλά πράγματα, υπερελάχιστοι δίσκοι του 2012 θα μνημονεύονται στο μέλλον ως σπουδαίοι ή καθοριστικοί. Το ίδιο φαινόμενο με πέρσι δηλαδή, αλλά σε ακόμα εντονότερο βαθμό. Γι' αυτό το λόγο το Indiego Sound φέτος επέλεξε να φτιάξει top 40 και όχι top 30, όπως πέρσι. 30 θέσεις θα ήταν πολύ λίγες για να συμπεριλάβουν όλα τα καλά πράγματα που ακούσαμε φέτος. Η επιλογή ήταν πολύ δυσκολότερη στις τελευταιες θέσεις της 40άδας σε σχέση με τις πρώτες, ακριβώς επειδή εκεί φέτος συσσωρεύονται πολλοί υπέροχοι (αλλά όχι κορυφαίοι) δίσκοι, σχεδόν ισάξιοι μεταξύ τους.

      Η μουσική του 2012 μοιάζει με ένα καζάνι, στο οποίο έχει αναμειχθεί ό,τι υλικό υπήρχε από τις περασμένες δεκαετίες. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για αναβίωση συγκεκριμένων ρευμάτων, διότι τα απλούστατα τα πάντα αναβιώνονται ταυτόχρονα. Από την ψυχεδέλεια, το folk και το garage του 60, μέχρι το shoegaze και το noise rock του 90. Για να μην αναφέρουμε τη μεγάλη στροφή στη μαύρη μουσική, μιας και τείνουν να εξαντληθούν οι αναβιώσεις της rock. Και μέσα σε όλα αυτά, ο ηλεκτρονικός ήχος να τρυπώνει σχεδόν παντού, προκειμένου να ηχούν όλα πιο σύγχρονα και φρεσκαρισμένα.

     Αν κάνουμε μια προσπάθεια να ξεχωρίσουμε τρεις κυρίαρχες μουσικές τάσεις για το 2012, αυτές θα ήταν οι εξής. Πρώτον, η μεγάλη στροφή στη μαύρη μουσική, ιδιαίτερα στην hip hop και την R&B, η οποία αρχίζει και παίρνει μια ας πούμε indie χροιά, και λιγότερο στη funk και τη soul. Από πέρσι με τον The Weeknd και τον Jamie Woon είχε φανεί το πράγμα, φέτος συνεχίστηκε με την επιτυχία καλλιτεχνών όπως ο Miguel, οι How To Dress Well και φυσικά ο Frank Ocean (δεν είναι τυχαίο ότι φέτος ουσιαστικά έκανε το μεγάλο μπαμ ο The Weeknd). Παράλληλα, μπάντες όπως οι Purity Ring και οι Death Grips πέτυχαν ενδιαφέρουσες μίξεις της ηλεκτρονικής μουσικής (και ιδίως των dubstep τεχνικών) με τo R&B και το hip hop αντίστοιχα. Κρίνοντας από τα "next big things", η τάση αυτή δείχνει να έχει πολύ μέλλον ακόμα και μην εκπλαγείτε αν δείτε την indie σύντομα να μπαίνει βαθυτερα και στα χωράφια της jazz και της funk. Δεύτερον, είχαμε και μια επιστροφή στις βαριές κιθάρες, με noise και punk ήχους και συχνά lo-fi παραγωγές. Ty Segall, The Men, Thee Oh Sees, Japandroids, Cloud Nothings, Future Of The Left, όλοι τους έβγαλαν δίσκους που συζητήθηκαν και ακούστηκαν πολύ. Τρίτον, έχουμε τη νέα βρετανική εναλλακτική indie σκηνή, με πρωτεργάτες τους Alt-J και τους Django Django, στα βήματα των Wild Beasts. Η απονομή του Mercury Prize στους πρώτους πιθανότατα δείχνει ότι και εδώ υπάρχει αρκετό μέλλον. Και τέλος, φυσικά η εποχή της dubstep ηλεκτρονικής μουσικής καλά κρατεί, έχοντας εισχωρήσει για τα καλά και στην εμπορική pop και rock (βλέπε Muse, Ellie Goulding, Madonna κ.ά.), κρατώντας όμως και τον underground (και πιο πειραματικό/minimal) χαρακτήρα της με παραγωγούς/καλλιτέχνες όπως Burial, Flying Lotus και Actress, οι δίσκοι των οποίων επίσης έκαναν αίσθηση.

     Οι παρακάτω δίσκοι είναι αυτοί που το Indiego Sound ξεχώρισε για φέτος, σε μια προσπάθεια να ζυγίσει το υποκειμενικό του κριτήριο, αλλά και τις αντικειμενικές παραμέτρους που αφορούν την ποιότητα, τη διαχρονικότητα, την πρωτοτυπία και την επιδραστικότητα της εκάστοτε μουσικής κυκλοφορίας. Καλή χρονιά σε όλους και ας ελπίσουμε του χρόνου να είμαστε και πάλι εδώ με ακόμα καλύτερη μουσική!

. 40. Crystal Castles - III

 

39. Neil Young With Crazy Horse - Psychedelic Pill

38. Bruce Springsteen - Wrecking Ball

37. Ty Segall Band - Slaughterhouse

 

36. Death Grips - The Money Store

 35. DIIV - Oshin

 

34. Lana Del Rey - Born To Die

33. Mount Eerie - Clear Moon

 32. Dan Deacon - America

31. Julia Holter - Ekstasis

 

 30. Andrew Bird - Break It Yourself

29. Animal Collective - Centipede Hz

28. Bob Dylan - Tempest

27. Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend!

 26. Michael Kiwanuka - Home Again

 25. Spiritualized - Sweet Heart Sweet Light

24. The xx - Coexist

23. Leonard Cohen - Old Ideas

22. Anais Mitchell - Young Man In America

 21. Purity Ring - Shrines

20. Lost In The Trees - A Church That Fits Our Needs

19. Chromatics - Kill For Love

 18. Richard Hawley - Standing At The Sky's Edge

 17. Dr. John - Locked Down

  

16. The Men - Open Your Heart

15. The Maccabees - Given To The Wild

14. Perfume Genius - Put Your Back N 2 It

13. Django Django - Django Django

12. Jack White - Blunderbuss

11. Japandroids - Celebration Rock

10. Grimes - Visions

9. Beach House - Bloom

8. Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

 7. Grizzly Bear - Shields

6. Dirty Projectors - Swing Lo Magellan

5. Fiona Apple - The Idler Wheel...

4. Swans - The Seer

3. Frank Ocean - channel ORANGE

2. Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city

1. Tame Impala - Lonerism

Melody's Echo Chamber - Melody's Echo Chamber

Είδος:  Dream Pop  /  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  5 Νοεμβρίου 2012

     Το Melody's Echo Chamber είναι το ντεμπούτο από το ομώνυμο dream pop project της Γαλλίδας Melody Prochet, το οποίο βρήκε το δρόμο προς την κυκλοφορία χάρη στον frontman των Tame Impala, Kevin Parker, που ανέλαβε την παραγωγή και την κιθάρα. Οι λέξεις "melody" και "echo" αποτελούν και 2 από τα σημαντικότερα στοιχεία του ήχου. Το πρώτο οφείλεται στις συνθέσεις τις Melody, ενώ το δεύτερο ξεκάθαρα στον ήχο της κιθάρας και στη γενικότερη αισθητική της παραγωγής του Parker. Το Indiego Sound ήδη από τον τελευταίο δίσκο των Tame Impala δεν είναι ακριβώς fan της συγκεκριμένης παραγωγής, ωστόσο αυτή αναμφίβολα δένει καλά με τα κομμάτια, δημιουργώντας μια αιθέρια ατμόσφαιρα που δύσκολα θα αφήσει ασυγκίνητο το μέσο φίλο της dream pop. Και οι συνθέσεις αυτές καθ' αυτές, όμως, είναι καλές.

     Το μεγαλύτερο επίτευγμα του δίσκου είναι οτι καταφέρνει να είναι γλυκός όσο δεν πάει, αλλά καθόλου γλυκανάλατος. Χωρίς να συγκλονίζει, η ακρόαση κυλάει αρμονικά και στο τέλος αρκετές από τις μελωδίες μένουν, προκαλώντας σε να τις ακούσεις ξανά και ξανά. Ένα ζουμερό ντεμπούτο και μια καλλιτέχνις που δείχνει να έχει αρκετά πράγματα να δώσει.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  I Follow You , Some Time Alone, Alone , Endless Shore , Be Proud Of Your Kids

Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city

Είδος:  Hip Hop
Κυκλοφορεί:  23 Οκτωβρίου 2012

     Με το 2012 σιγά σιγά να κλείνει και την ώρα του φετινού δισκογραφικού απολογισμού να πλησιάζει, η κοινή γνώμη φαίνεται να συγκλίνει προς το γεγονός ότι το δεύτερο album του Kendrick Lamar αποτελεί την καλύτερη hip hop κυκλοφορία για φέτος. Το Indiego Sound ομολογουμένως δεν έχει ασχοληθεί με πολλά hip hop albums, μιας και το συγκεκριμένο genre δεν ανήκει στις προτιμήσεις και τις προτεραιότητές του. Ωστόσο, ακούγοντας το παρόν album, δεν δυσκολεύεται να πιστέψει τον ισχυρισμό και φυσικά δεν θα μπορούσε να αγνοήσει σε καμία περίπτωση μια τόσο σημαντική και καλή κυκλοφορία.
     Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς στο δίσκο με την πρώτη ακρόαση δεν είναι άλλο από την παραγωγή. Ο Kendrick παίζει με διάφορα hip hop styles, του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, και ο Dr. Dre, που έχει τα ηνία της παραγωγής, ανταποκρίνεται εξαιρετικά, πετυχαίνοντας όλους τους ήχους στους οποίους στόχεψε ο καλλιτέχνης. Η όλη δουλειά θυμίζει αρκετά τους πρώτους δίσκους του Kanye West στο πάντρεμα των στοιχείων και στο sampling (εντοπίζουμε μέχρι και Beach House), αν και θα προτιμούσαμε να υπάρχει λίγο μεγαλύτερη βαρύτητα στα φυσικά όργανα, έναντι του ηλεκτρονικού εμπορικού ήχου. Κομμάτια όπως το good kid, το δεύτερο μισό του m.A.A.d city ή το Sing About Me, I'm Dying Of Thirst αναδεικνύουν την περισσότερο "ποιοτική" προσέγγιση της μουσικής, ενώ αντίθετα τα Swimming Pools και Money Trees αποτελούν μικρά στραβοπατήματα, τα οποία αν έλειπαν θα έκαναν το δίσκο πιο εκλεπτυσμένο.
     Πέρα από την παραγωγή και ορισμένα πολύ δυνατά tracks, ο 25χρονος Kendrick μπορεί να είναι υπερήφανος και για τους ευυπόληπτους στίχους του. Ο όλος δίσκος αποτελεί μια αναδρομή στα νεανικά του χρόνια, περιγράφοντας καθημερινές ιστορίες και διάφορα κοινωνικά φαινόμενα από αυτή την αυτοαναφορική οπτική. Μια μεγάλη μερίδα των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων βρίσκει τη θέση της στις ιστορίες αυτές, οι οποίες παρουσιάζονται έξυπνα, με συνοχή και εντέχνως με conceptual λογική. Τελικά, ακούγοντας καταλαβαίνουμε πως ο τίτλος του album, good kid, m.A.A.d city, αναφέρεται στον ίδιον τον Kendrick.
     Το Indiego Sound δέχεται ότι η υστερία του μουσικού τύπου με το album αυτό είναι λίγάκι υπερβολική. Δεν είναι σίγουρο ότι ο Kendrick Lamar έχει τη στόφα των κορυφαίων rappers των 80΄s και των 90's, ούτε ότι το album του είναι καλύτερο από το Stankonia ή το Late Registration και τα περισσότερα του Kanye. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μια πολύ αξιόλογη δουλειά που ξεχωρίζει με άνεση στο είδος της, αλλά και στην ευρύτερη μουσική βιομηχανία.

Βαθμολογία:  9

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Backseat Freestyle , The Art Of Peer Pressure , good kid , m.A.A.d city , Sing About Me, I'm Dying Of Thirst