Green Day - ¡Uno!

Είδος:  Punk Rock  /  Pop Punk
Κυκλοφορεί:  24 Σεπτεμβρίου 2012

 

     Μετά το "στραβοπάτημα" του 2009 με το δίσκο "21st Century Breakdown", οι Green Day κάνουν στροφή, απλουστεύοντας τον ήχο τους. Αυτή τη φορά δεν το έψαξαν και πολύ. To "¡Uno!", πρώτο μέρος της τριλογίας από albums που θα κυκλοφορήσουν μέχρι τον Ιανουάριο, είναι ένα κλασσικό Green Day album, στο οποίο το συγκρότημα κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά: παίζει άμεση, ξεσηκωτική, γκαζωμένη pop punk. Μπορεί αυτό να μην έχει να πει πολλά σε κάποιον που έχει ασχοληθεί με την παλαιότερη δισκογραφία τους, μπορεί να μην έχει να προσθέσει κάτι ουσιαστικό, αλλά τουλάχιστον είναι κάτι το αυθεντικό. Καλύτερα να είσαι ο εαυτός σου κι ας επαναλαμβάνεσαι, παρά να πας για κάτι διαφορετικό χωρίς να μπορείς να το υποστηριξεις. Εξάλλου, τα θαύματα τύπου "American Idiot" δύσκολα συμβαίνουν δεύτερη φορά...
     Το πρόβλημα του "¡Uno!" δεν είναι άλλο από τις συνθέσεις του. Περίπου τα μισά τραγούδια του δίσκου δεν κάνουν ούτε για b-sides από τριτοτέταρτα singles, με αποτέλεσμα το κουμπάκι next να παίρνει φωτιά. Τα δυνατά του χαρτιά είναι καλά μεν, αλλά δεν αποτελούν και κάτι το ξεχωριστό. Είναι εμφανές ότι το συγκρότημα είχε συγκεντρώσει άφθονο υλικό για να γεμίσει 3 δίσκους. Γιατί δεν κρατούσε τα καλύτερα ώστε να φτιάξει έναν δίσκο με μία πολύ δυνατή συλλογή, αντί να μας βομβαρδίζει με ανούσια τραγούδια; Το ερωτημα είναι αυταπάντητο και σίγουρα η κίνησή τους αυτή δεν είναι κάτι που τους τιμά. Albums σαν το "¡Uno!" δίνουν νόημα και ουσία στη λογική των itunes και κατά την άποψη του Indiego Sound δε βοηθούν τη μουσική.

     Εν πάσει περιπτώσει, στεκόμενοι στην ουσία των πραγμάτων, το 9ο αυτό album των Green Day είναι ένα αξιοπρεπές βήμα, που θα ικανοποιήσει όσους δεν έχουν υψηλές προσδοκίες. Συγκρινόμενο, ωστόσο, με αντίστοιχες κυκλοφορίες, δεν καταφέρνει να σταθεί στην πρώτη γραμμή.

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Nuclear Family , Stay The Night , Angel Blue , Oh Love

Mumford & Sons - Babel

Είδος:  Indie Folk
Κυκλοφορεί:  24 Σεπτεμβρίου 2012

     Μετά την έκρηξη των πωλήσεων του Sigh No More, οι οποίες ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, οι Mumford & Sons επιστρέφουν με το δεύτερο δίσκο τους, πλέον με τον αέρα των πρωτοπαλίκαρων της βρετανικής new folk σκηνής. Και η αλήθεια είναι πως όσο μας "έπεισαν" ότι αντιμετωπίζουν σοβαρά τη μουσική τότε, άλλο τόσο μας "πείθουν" και τώρα. Παρόλα αυτά, το Babel δεν είναι και αποτυχημένο 2ο album.

     Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το συγκρότημα δεν είχε και δεν έχει την αυθεντικότητα ενός γνήσιου folk καλλιτέχνη. Το Babel δεν είναι ακριβώς ένας folk δίσκος, παρά τον τυπικό χαρακτηρισμό "indie folk". Ουσιαστικά είναι ένας pop δίσκος, με folk αμφίεση. Και ως τέτοιον πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε. Η αποδόμηση των κομματιών στα βασικά τους συστατικά φανερώνει ένα απλοϊκό μουσικό έργο, το οποίο αναμασά συγκεκριμένες συνταγές και εστιάζει στις catchy μελωδίες και σε μια μάλλον επιφανειακή συναισθηματική προσέγγιση. Με λίγα λόγια, pop! Το καλό είναι ότι οι μελωδίες αυτές είναι πραγματικά πολύ δυνατές. Ο δίσκος καταφέρνει με μεγάλη ευκολία να κερδίσει την προσοχή του ακροατή και αυτό είναι αρκετά σημαντικό, σε μια εποχή γεμάτη με δήθεν σοφιστικέ μουσικούς που στην ουσία δεν παρουσιάζουν κανένα "θέλγητρο".

     Κατά τα άλλα, το album έχει πάμπολλα μελανά σημεία. Μπορεί το συγκρότημα να απέβαλε την ψευτοδραματικότητα  τύπου "Winter Winds" ή "Thistle & Weeds" (δόξα σοι, άγγιζε τα όρια του γελοίου), αλλά οι στιγμές έπαρσης και οι (υπέρ το δέον) συναισθηματικές ερμηνείες/κραυγές του Marcus Mumford παραμένουν και κουράζουν σε σημεία. Επιπλέον, αναπαράγεται συνεχώς το δοκιμασμένο και πετυχημένο βλαχο-country μοτίβο με το banjo (βλέπε "Little Lion Man" και " The Cave"), σε σημείο υπερβολής. Ο σκοπός της συγκεκριμένης επιλογής είναι προφανής και το αποτέλεσμα είναι τα τραγούδια να ακούγονται ως ένα βαθμό πανομοιότυπα. Από την άλλη, θα έλεγε κανείς ότι είναι το σήμα κατατεθέν τους, οπότε καλά κάνουν και το διατηρούν.

     Ο τελικός απολογισμός είναι ότι το Babel πρόκειται για μία πολύ δυνατή συνέχεια, με μια tracklist γεμάτη πιθανά singles και σχεδόν βέβαιη εμπορική επιτυχία. Παρόλα αυτά, οι Mumford & Sons δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την (κακώς εννοούμενη) pop φιλοσοφία τους και είναι απίθανο με το Babel να κάνουν άνοιγμα σε μουσικόφιλους κύκλους. Επομένως, η αξία του είναι σχετική και εξαρτάται από τη σκοπιά που θα το προσεγγίσεις.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Babel , I Will Wait , Lover Of The Light , Broken Crown

Band Of Horses - Mirage Rock

Είδος:  Indie Rock  /  Southern Rock  /  Alternative Country
Κυκλοφορεί:  17 Σεπτεμβρίου 2012

     

     Μετά τους Swans, τους Animal Collective και τους Grizzly Bear, το Indiego Sound παρουσιάζει το νέο δίσκο των Band Of Horses, για να ολοκληρωθεί η παρέα των... ζώων! Πρόκειται για ένα ακόμη αγαπημένο συγκρότημα, που όμως, σε αντίθεση με τα 3 προηγούμενα "ζώα", δεν κατάφερε να μας κερδίσει με το φετινό του δίσκο. Και αυτό γιατί η μπάντα έχει αρχίσει να ακούγεται σαν μια μπάντα κουρασμένη, στερεμένη, ανέμπνευστη.

     Ο δίσκος δεν προσφέρει τίποτα που δεν έχουμε ξανακούσει. Αντιθέτως, κυλάει πεζά και αναίμακτα, πατώντας πάντα σε ασφαλή μονοπάτια. Ο ήχος τους είναι ο γνωστός southern / country rock, που τους ανέδειξε ως μία από τις πιο συμπαθητικές "αμερικανιές", αλλά το επίπεδο των κομματιών δε συγκρίνεται με παλιότερες δουλειές τους, ειδκά με τα πρώτα 2 albums. Αν εξαιρέσουμε το όμορφο Knock Knock και το Dumpster World με την ενδιαφέρουσα εναλλαγή στη μέση του κομματιού, εκπλήξεις δεν υπάρχουν. Τα κομμάτια είναι στρωτά, αλλά αδιάφορα.

     Δεδομένου, όμως, ότι οι Band Of Horses στο παρελθόν μάς έχουν δείξει για τι είναι ικανοί, ένα ατόπημα όπως το Mirage Rock δεν αρκεί για να μετριάσει τις προσδοκιες μας για το μέλλον. Οι πολύ καλές βάσεις δε χάνονται εξάλλου. Αν η μπάντα καταφέρει να βρει την έμπνευση και το κουράγιο για να τολμήσει κάτι διαφορετικό, μπορούμε να περιμένουμε ακόμα μεγάλα πράγματα από αυτούς.

Βαθμολογία:  5½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Knock Knock , Dumpster World , Feud

Grizzly Bear - Shields

Είδος:  Indie Rock  /  Psychedelic Pop  /  Indie Folk  /  Experimental Rock
Κυκλοφορεί:  17 Σεπτεμβρίου 2012

  

     Το προηγούμενο album των Grizzly Bear "Veckatimest" δεν είναι ο δίσκος που ξεπερνιέται εύκολα. Οι Grizzly Bear το 2009 είχαν φτάσει το καλλιτεχνικό ζενίθ τους, κυκλοφορώντας έναν δίσκο θαυμάσιο από κάθε άποψη. Δεδομένου αυτού, μόνο σαν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το Shields, μιας και προσεγγίζει αρκετά το επίπεδο του προκατόχου του!

     H indie κοινότητα λάτρεψε τους Grizzly Bear τα προηγούμενα χρόνια και αυτοί δεν την πρόδωσαν. Παρέμειναν πιστοί στον lo-fi ήχο τους, την indie αισθητική τους και στις μουσικές τους αναφορές. Άξιοι συνεχιστές της λατρεμένης ψυχεδελικής pop του Brian Wilson, με εντονότατες τις folk ρίζες τους αλλά και τις rock επιρροές τους, αυτή τη φορά μάλιστα ανεβάζουν τους τόνους και γίνονται μια ιδέα πιο rock.

     Ο πειραματισμός, στοιχείο που χαρακτηρίζει τη μπάντα εδώ και χρόνια, δηλώνει το παρόν και εντοπίζεται τόσο στον ήχο (και συγκεκριμένα τη χρήση της τεχνολογίας στην υπηρεσία του), όσο και στη δομή των κομματιών, τα οποία δεν ακολουθούν την κλασσική pop φόρμα. Οι συνθέσεις είναι καλές όπως πάντα, ενίοτε και καταπληκτικές, όπως τα singles Sleeping Ute και Yet Again, αλλά και ο επτάλεπτος ψυχεδελικός ύμνος με τίτλο Sun In Your Eyes, κομμάτι για πολλές ανατριχίλες...

      Από την άλλη, αδύναμες στιγμές υπάρχουν, καθώς ορισμένες ιδέες δείχνουν μισοδουλεμένες, κυρίως στο θέμα της μελωδίας. Και κάπου εδώ έντοπίζεται και το στοιχείο που αποτρέπει αυτό το πολύ καλό συγκρότημα από το να γίνει κορυφαίο, κρατώντας το μόνιμα ένα σκαλί χαμηλότερα από την κορυφή: οι Grizzly Bear παίρνουν υπερβολικά στα σοβαρά τη μουσική, είναι τόσο εγκεφαλικοί που τους είναι δύσκολο να γράψουν πραγματικά συγκινητική μουσική. Αυτό βέβαια έχει και τα καλά του, γιατί το αποτέλεσμα της τελειομανίας τους είναι ένας άψογος ήχος, εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον. Ωστόσο, οι δουλειές τους ευκολότερα γίνονται αντικείμενο θαυμασμού, παρά ερέθισμα συναισθηματικής διέγερσης.

     Τελικά, όμως, η αισθητική, η τεχνική και οι προθέσεις ενός τέτοιου δίσκου δεν μπορούν να μη σε κερδίσουν. Η μουσική των Grizzly Bear, είτε στις καλές της στιγμές είτε στις πιο αδύναμες (με την έννοια που δώσαμε πιο πάνω), καταφέρνει και είναι πάντα πανέμορφη, απαιτώντας σχεδόν αυταρχικά από τη φαντασία του ακροατή να τη συνδέσει με εικόνες. Αυτό το πάντρεμα ήχων και εικόνων είναι και το κλειδί της μουσικής τους: αν καταφέρεις να το συλλάβεις, θα μπουν μέσα στην καρδιά σου. Για το Indiego Sound, πάντως, η μπάντα χαίρει μεγάλης εκτίμησης, ως ένα από τα ωραιότερα και πολυτιμότερα κοσμήματα της σημερινής indie σκηνής.

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Sleeping Ute , Yet Again , Half Gate , Sun In Your Eyes

The Killers - Battle Born

Είδος:  Alternative Rock
Κυκλοφορεί:  17 Σεπτεμβρίου 2012

     Για όσους έχουν παρακολουθήσει την πορεία των Killers, μάλλον δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το τελευταίο τους αlbum Day & Age του 2008 ήταν αισθητά χαμηλότερου επιπέδου σε σύγκριση με τις πολύ καλές πρώτες τους δουλειές. Δυστυχώς, είναι σαφές ότι με το νέο αυτό album η κατηφόρα των Killers συνεχίζεται, σε βαθμό που κινδυνεύουν να μπουν σε κάποια από τις τελευταίες κατηγορίες των alternative rock συγκροτημάτων.
    Στο Battle Born δεν υπάρχει τίποτα από την εκρηκτικότητα του Somebody Told Me, τίποτα από την εκκεντρικότητα του Bones, τίποτα από την indie μελαγχολία του Mr. Brightside, τίποτα από τη μεγαλειώδη μελωδία του When You Were Young, τίποτα έστω σαν το Read My Mind, που αν και πιο ελαφρύ και "ραδιοφωνικό", ήταν αναμφίβολα δυνατό κομμάτι και έχει αντέξει στο χρόνο. Στο Battle Born δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουμε ξανακούσει από τη μπάντα και μάλιστα σε πολύ καλύτερη εκδοχή.
     Τι υπάρχει στο Battle Born; Υπάρχουν τραγούδια φιλόδοξα, κομμένα και ραμμένα για μεγάλα στάδια. Τραγούδια που μοιάζουν μελετημένα για να έχουν επιβλητικά choruses. Μόνο που το αποτέλεσμα είναι στην καλύτερη περίπτωση απλά συμπαθές (στα λίγα κομμάτια όπου λειτουργησε η φόρμουλα της κατασκευής μελωδιών, γιατί καλλιτεχνική δημιουργία δεν το λες σε καμία περίπτωση) και στη χειρότερη (και συχνότερη) περίπτωση ανυπόφορο, τουλάχιστον για τον ακροατή που έχει ξεπεράσει το νηπιακό στάδιο της rock. Πίσω από την καλογυαλισμένη παραγωγή, ο δίσκος είναι εντυπωσιακά επιδερμικός και γεμάτος από μελωδίες τετριμμένες, που είναι αμφίβολο ότι θα μείνουν με το πέρασμα του χρόνου.
     Οι Κillers φαίνεται πως ακολουθούν μια πορεία αντίστροφη: όσο μεγαλώνουν, τόσο πιο ανώριμοι γίνονται. Αν δεν θέλουν να περιοριστούν σε καλαίσθητες μετριότητες, όπως το Battle Born, καλά θα κάνουν να αποκτήσουν ξανά το χαμένο μουσικό τους ενδιαφέρον. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Βαθμολογία:  5

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Runaways , Miss Atomic Bomb , Battle Born