David Byrne & St. Vincent - Love This Giant

Είδος:  Art Rock  /  Experimental Rock  /  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  17 Σεπτεμβρίου 2012

     
     Κρίμα! Αυτή η λέξη είναι η πλέον κατάλληλη για να περιγράψει το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο τόσο δημιουργικών μουσικών σε ένα από τα πιο αναμενόμενα albums του φθινοπώρου.
     Η Clark και ο Byrne δημιούργησαν έναν εκπληκτικό ήχο, ο οποίος φέρει στο επίκεντρο των συνθέσεων και σε ρόλο πρωταγωνιστή τα πνευστά. Με μια παραγωγή άψογη, με μια ηχητική φόρμουλα που παίρνει άριστα, με ενδιαφέρουσες ρυθμικές βάσεις που φλερτάρουν όχι μόνο με το rock, αλλά και με το funk και με διαθέσεις όσο πειραματικές χρειάζεται ώστε να το καθιστούν ενδιαφέρον αλλά όχι στριφνό, η δουλειά αυτή είχε τα φόντα για να είναι το τέλειο album, το album της χρονιάς.
     Παρόλα αυτά, όπως έχει ήδη γίνει φανερό, το αποτέλεσμα απογοητεύει. Και αυτό γιατί το δίδυμο φαίνεται πως διοχεύτευσε όλη την έμπνευσή του στον τρόπο και έχασε την ουσία, δηλαδή την ψυχή των τραγουδιών. Έτσι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, τα τραγούδια επιπλέουν στον ωκεανό της μετριότητας. Μπορεί να είναι αριστοτεχνικά υλοποιημένα, αλλά τα περισσότερα παρουσιάζονται πολύ φτωχά σε μελωδία. Μπορεί να είναι πανέμορφα ντυμένα, αλλά ο συνθετικός τους πυρήνας φανερώνει προχειροδουλειά, τόσο που θυμίζουν συλλογή από υλικό που δεν ήταν αρκετά καλό ώστε να μπει σε προηγούμενους δίσκους της St. Vincent. Πραγματικά είναι απορίας άξιον τι θα πουν για το συγκεκριμένο album οι "πολέμιοι" των αντίστοιχα πειραματικών Dirty Projectors, που βρήκαν το φετινό τους πολύ καλό album βαρετό!
     Επιλεκτικό άκουσμα (το πρώτο single Who είναι πραγματικά καλό), λοιπόν, για το Love This Giant και ελπίζουμε σε έναν νέο δίσκο συνεργασίας με τον ίδιο άψογο ήχο, αλλά καλύτερο υλικό. Κρίμα και πάλι!

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Who , Weekend In The Dust , Optimist

The xx - Coexist

Είδος:  Indie Pop / Electronic / Post-Dubstep
Κυκλοφορεί:  11 Σεπτεμβρίου 2012

     
     Συστάσεις δε χρειάζονται για τους xx. Έχοντας στο ενεργητικό τους ένα από τα πιο δυνατά ντεμούτα των τελευταίων χρόνων, κεδίζοντας το Mercury Prize του 2010, αλλά ανοίγοντας και το δρόμο για την επιτυχία καλλιτεχνων όπως ο James Blake, κατάφεραν να αποκτήσουν ένα απρόσμενα μεγάλο κοινό και αντίστοιχη καλλιτεχνική αναγνώριση από μουσικόφιλους και κριτικούς.
     Στο δεύτερο αυτό δίσκο το συγκρότημα έχει κρατήσει την ίδια συνταγή. Σοφά θα λέγαμε, καθώς ο ήχος τους ήταν και απόλυτα χαρακτηριστικός, αλλά και αρκετά μπροστά για την εποχή του, ώστε να μην έχει ξεπεραστεί σήμερα, 3 χρόνια αργότερα. Έτσι, οι xx παραμένουν άπαιχτοι στους ήχους τους, επιβάλλοντας τη γνωστή μελαγχολική ατμόσφαιρα των εμπνεύσεών τους σχεδόν νομοτελειακά (κορυφαίο παράδειγμα το Missing, το οποίο ξεκινάει με το στίχο "my heart is beating in a different way" την ίδια στιγμή που ο ρυθμός του κομματιού θυμίζει  χτύπο καρδιάς). Οι εσωστρεφείς και ευαίσθητοι στίχοι και η έξυπνη εναλλαγή (και ενίοτε υπέρθεση) αντρικών και γυναικείων φωνητικών παραμένουν σήμα κατατεθέν τους.
     Όσο για το άλλο αναγνωριστικό τους, τον μινιμαλισμό, στο νέο album όχι μόνο διατηρείται, αλλά ενισχύεται! Τα περισσότερα κομμάτια ακολουθούν το πρότυπο του Shelter και είναι εντυπωσιακά άδεια από ήχους. Στιγμές (σχετικής) έντασης όπως Crystalized ή Intro δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν τόσο δυνατά singles όπως τα Islands ή VCR. Είναι, δηλαδή, αμφίβολο ότι ο δίσκος θα ακουστεί όσο ο προηγούμενος. Αυτό βέβαια δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού περιέχει ορισμένες εξαιρετικές συνθέσεις που θα ανταμείψουν τους υπομονετικούς ακροατές. Από την άλλη, δυστυχώς εκτός από εξαιρετικές, υπάρχουν και τρομερά αδύναμες συνθέσεις. Σε ορισμένα σημεία ο δίσκος παραγίνεται minimal και αφήνει υπερβολικό χώρο στα τραγούδια για να αναπνεύσουν, τόσο που τελικά χάνεται η εσωτερική τους συνοχή και αρχίζουν να μη θυμίζουν τραγούδια.
     Αν ξεπεράσει πάντως κανείς τα παραπάνω προβλήματα, το Coexist έχει αρκετές όμορφες στιγμές να προσφέρει. Είναι η απόδειξη ότι το συγκρότημα δεν παρασύρεται από την επιτυχία του και αντιμετωπίζει τη μουσική με σοβαρότητα. Και φυσικά είναι μία πολύ καλή συνέχεια σε ένα εξαιρετικό ντεμπούτο.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Angels , Chained , Missing , Tides

The Vaccines - Come Of Age

Είδος:  Indie Rock / Post-Punk Revival
Κυκλοφορεί:  3 Σεπτεμβρίου 2012

     Οι Vaccines δεν μας άφησαν να περιμένουμε πολύ! Μόλις ενάμιση χρόνο μετά το πολύ καλό πρώτο τους album, το Come Of Age έρχεται να μας συστηθεί ως το δεύτερο δισκογραφικό τους βήμα και εκτός απροόπτου θα καταφέρει να τους κρατήσει ψηλά στον υπόληψη του κοινού.
     Πολλές εκπλήξεις εδώ δεν υπάρχουν. Ο ήχος (ευτυχώς) παραμένει άκρως κιθαριστικός, ίσως με μια ακόμα μεγαλύτερη τάση προς το βρετανικό post-punk revival σε σχέση με το ντεμπούτο. Εδώ δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε την οφθαλμοφανέστατη αντιγραφή του ήχου των Libertines, σε βαθμό που καμιά φορά αναρωτιέσαι αν έχουμε 2012 ή 2002. Αυτό είναι και το πιο ενοχλητικό στοιχείο του δίσκου.
     Κατά τα άλλα, αν αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι οι Vaccines δεν είναι συγκρότημα που θα πειραματιστεί ή θα δώσει νέεος κατευθύνσεις στη μουσική, το album είναι αξιόλογο. Η ακρόαση κυλάει ζωηρά και ευχάριστα, γεγονός στο οποίο συμβάλλει η καθαρότερη παραγωγή και ο πιο "λείος" ήχος. Τα παιδιά έχουν δουλέψει πολύ καλά αυτό που ξέρουν να κάνουν, με αποτέλεσμα ένα πολύ δυνατό οπλοστάσιο από catchy tunes και μουσικές που ποτέ δεν είναι συγκλονιστικές (ούτε στο προηγούμενο album ήταν εδώ που τα λέμε), αλλά ποτέ δεν είναι και αδιάφορες. 
     Με άλλα λόγια, απ' ό,τι φαίνεται οι Vaccines ήρθαν για να μείνουν. Ας κλείσουμε το κείμενο αυτό με την ίδια φράση που κλείσαμε το περσινό: "What did you expect from The Vaccines?"

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  No Hope , Teenage Icon , Aftershave Ocean , Bad Mood

Two Door Cinema Club - Beacon

Είδος:  Indie Pop  /  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  3 Σεπτεμβρίου 2012

     Για το Indiego Sound (και για πολύ κόσμο) οι Two Door Cinema Club δεν είναι μία ακόμη indie pop μπάντα της σειράς, αλλά μία από τις καλύτερες που έχει αναδείξει ο βρετανικός τύπος τα τελευταία αρκετά χρόνια. Το ντεμπούτο τους ήταν μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του 2010 και μόνο τυχαίο δεν είναι που 2μισι χρόνια μετά ακόμα ακούγεται παντού, σαν να κυκλοφόρησε προχθές.
     Το "δύσκολο" αυτό δεύτερο album δεν είναι αντάξιο του πρώτου, αλλά ούτε και τραγικά κατώτερό του. Φορτσάτοι καθώς είναι από την επιτυχία τους, οι βρετανοί παρέμειναν στον ίδιο "φωτεινό" ήχο, διατηρώντας αυτή τη χαρακτηριστική ισορροπία μεταξύ κιθαριστικού και ηλεκτρονικού ήχου (με το μεγαλύτερο βάρος βέβαια να πέφτει στην κιθάρα). Τα έξυπνα, σπιντάτα riffs δηλώνουν το παρόν, αν και μάλλον είναι πιο ρουτινιάρικα αυτή τη φορά. Γενικότερα οι συνθέσεις παρουσιάζονται κατώτερες και με λιγότερη φαντασία, μάλλον επειδή ο μελωδίες και οι δομές των κομματιών είναι πιο απλές και εύπεπτες. Με άλλα λόγια, μουσική λιγότερο εκκεντρική και περισσότερο ραδιοφωνική. Ωστόσο, στη σκέψη του μουσικού ξεπεσμού που έχουν παρουσιάσει άλλες μπάντες στον διάδοχο του "επιτυχημένου album" τους, μάλλον η συγκεκριμένη είναι από τις καλές περιπτώσεις.
     Συμπέρασμα; Το Beacon δεν είναι ο δίσκος που θα προτείναμε σε κάποιον για πρώτη επαφή με το συγκρότημα. Είναι όμως απαραίτητος για όσους έχουν ήδη αγαπήσει την εύθυμη, ηλιόλουστη και γεμάτη ζωτικότητα μουσική των Two Door Cinema Club.

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Sun , Someday , Sleep Alone , Settle

Animal Collective - Centipede Hz

Είδος:  Neo-Psychedelia  /  Experimental Pop
Κυκλοφορεί:  4 Σεπτεμβρίου 2012

     Η κυκλοφορία του νέου δίσκου των Animal Collective έχει ήδη αναζωπυρώσει τον διχασμό των bloggers, των κριτικών και των μουσικόφιλων ως προς το αν πρόκειται για ένα ακόμη αριστούργημα της μπάντας ή μια ακόμη υπερεκτιμημένη πατάτα! Αναμενόμενο, καθώς από το 2009 και το Merriweather Post Pavillion, album το οποίο δεκαπλασίασε τη φήμη τους, το συγκρότημα έχει φανατικούς φίλους, αλλά και φανατικούς εχθρούς.
     Ας προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από το δίπολο αυτό και ας δούμε τα πράγματα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Καταρχάς, στη νέα αυτή δουλειά ο πειραματισμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, με αποτέλεσμα έναν ήχο αρκετά δύσκολο στην αποκωδικοποίηση. Αυτό γενικά δεν είναι ό,τι καλύτερο, αλλά είναι σίγουρα καλύτερο από το σενάριο που θέλει τις indie μπάντες να γίνονται ραδιοφωνικές μετά από έναν πολύ πετυχημένο δίσκο. Έτσι, η δημιουργικότητα της κολλεκτίβας για άλλη μια φορά βρίσκεται στο ζενίθ. Η ψυχεδέλεια της σχολής του Brian Wilson βρίσκεται και πάλι στον πυρήνα της έμπνευσης, αυτή τη φορά ίσως πιο έντονη από ποτέ, αν και η αρμονία δεν φτάνει την ευφυία ούτε του προαναφερθέντα, ούτε των συνθέσεων του προηγούμενου δίσκου τους. Οι μελωδίες αμφιταλαντεύονται τολμηρά μεταξύ του εντυπωσιακά αρμονικού και του επιτηδευμένα δυσαρμονικού και στην πλειοψηφία τους είναι και πάλι δυνατές. Χωρίς υπερβολή, κανείς δεν έχει διεισδύσει στην ηλεκτρονική ψυχεδέλεια σε τόσο βάθος, όσο οι Animal Collective...

     Εντάξει, το Centipede Hz δεν είναι σε καμία περίπτωση καλύτερο από το Merriweather Post Pavillion. Δεν έχει τον αέρα του αριστουργήματος. Έχει όμως έναν όμορφο αυθορμητισμό, μια πηγαιότητα στην έκφραση, και είναι μία ακόμη υπέροχη δουλειά από μια μπάντα που μας έχει συνηθίσει στα καλύτερα. Όσο για τους haters; Είναι μάλλον αντιφατικό το να γκρινιάζουμε για την ανακύκλωση των ιδεών και το αναμάσημα των παλαιότερων genres, την ίδια στιγμή που πέφτουμε να φάμε μια μπάντα που είναι ξεχωριστή στον ήχο και μοναδική στον τρόπο που φτιάχνει μουσική...

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Today's Supernatural , Applesauce , Wide Eyed , Father Time

>>> Full Album Stream + Videos