Surfer Blood - Pythons

Είδος:  Indie Rock  /  Surf Rock
Κυκλοφορεί:  17 Ιουνίου 2013

  
     Πρωταγωνιστές στο έντονο surf κίνημα του 2010 μαζί με μπάντες όπως οι Drums, οι Best Coast και οι Wavves, οι Surfer Blood επιστρέφουν (όπως έκαναν και οι υπόλοιποι τρεις) με ένα album κατώτερο του προηγούμενου.
     Στο "Pythons" η παραγωγή έχει γίνει πολύ πιο καθαρή, ο ήχος της μπάντας πιο "καθωσπρέπει" ενώ οι μελωδίες παραπέμπουν σε pop αναφορές αισθητά πλέον. Η φωνή του τραγουδιστή αποκαλύπτεται στην πραγματική της διάσταση και θυμίζει αρκετά Morrissey.
     Αν και πρόκειται για αξιόλογη και φιλότιμη προσπάθεια, ο δίσκος αποτυγχάνει σε πολύ περισσότερα σημεία απ' ό,τι επιτυγχάνει. Μπορεί η γλύκα στις μελωδίες να μην έχει χαθεί εντελώς, μπορεί να παίζουν έξυπνα με την αρμονία σε ορισμένα κομμάτια τους και οι κιθάρες να εξακολουθούν να ηχούν απολαυστικές, ωστόσο η έμπνευση του συγκροτήματος μοιάζει να αγνοείται. Όλα κυλούν συμβατικά, ομαλά και αναίμακτα, δεν υπάρχει τίποτα σε αυτό το album που να διαχωρίζει τους Surfer Blood από τις χιλιάδες indie rock μπάντες εκεί έξω.
     Για όποιον είχε ακούσει το θαυμάσιο εκείνο ντεμπούτο, η διαφορά είναι τεράστια. Εδώ λείπει η φαντασία, η μαγεία της μουσικής που δεν φοβάται να γυρίσει την πλάτη στην πεπατημένη προκειμένου να σε ταξιδέψει στους κόσμους που έχει πλάσει το μυαλό του συνθέτη, ακριβώς ως έχουν. Λείπει η αγνότητα, η indie γοητεία.. Αν το προηγούμενο album είχε την αίσθηση της καλοκαιρινής θαλασσινής αλμύρας, αυτό εδώ μυρίζει χλώριο.

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Demon Dance , I Was Wrong , Blair Witch , Needles And Pins
>>> Album Sampler

Disclosure - Settle

Είδος:  House  /  Dance
Κυκλοφορεί:  3 Ιουνίου 2013

  
     Η συνεχής κατρακύλα της house και της dance μουσικής από τότε που κυριάρχησε για τα καλά στη σφαίρα του mainstream έχει και τις φωτεινές εξαιρέσεις της. Οι Disclosure, δυο νεαρά αδέρφια από την Αγγλία, 19 και 22 χρονών, οι οποίοι βγήκαν από την αφάνεια χάρη στο remix που έκαναν για το Running της Jessie Ware, με την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους έχουν αρχίσει και δημιουργούν μεγάλο ντόρο γύρω από το όνομά τους. Τα views στο youtube αριθμούν αρκετά εκατομμύρια, ενώ πολλοί ήδη κάνουν λόγο για το dance album της χρονιάς.
     Το κλειδί στην επιτυχία του "Settle" δεν είναι η ηχητική του καινοτομία (δεν ακούμε κάτι το καινούριο), αλλά μια συνισταμένη καλαίσθητου ήχου, ευκολοάκουστων κομματιών και έξυπνων συνεργασιών. Ξεκινώντας από το τελευταίο, να αναφέρουμε ότι ανάμεσα στους συμμετέχοντες συναντάμε μεταξύ άλλων τους Jessie Ware (βοήθα με να σε βοηθώ...), Jamie Woon (θυμάστε;), Eliza Doolittle και AlunaGeorge, οι οποίοι ήρθαν δεύτεροι στο BBC Sound Of 2013 και αναμένεται να σαρώσουν με τον επερχόμενο δίσκο τους.
     Φυσικά, αν ο δίσκος δεν είχε καλό υλικό οι συνεργασίες αυτές δε θα αρκούσαν για να τον αναδείξουν. Λέγοντας "καλό υλικό", δεν εννοούμε ότι πρόκειται για κάποιου είδους αριστούργημα, αλλά για dance μουσική που πληροί τα βασικά standards ποιότητας και μπορεί να ακουστεί αναπάντεχα ευχάριστα. Ειδικά το πρώτο μισό της tracklist, κυλάει χωρίς κανένα skip και φαντάζει ιδανικό για πάσης φύσεως dancefloors.
     Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι το "Settle", παρά τις όποιες μικροατέλειές του, είναι πολλά επίπεδα πάνω από το mainstream μέσο όρο. Και δεδομένου ότι ο ήχος των Disclosure μπορεί να γίνει (και έχει ήδη αρχίσει να γίνεται) δημοφιλής στο ευρύ κοινό, ας ελπίσουμε ότι θα τον ανακαλύψουν και στη χώρα μας, μπας και γλυτώσουμε την επέλαση της βαλκανο/ρουμάνικης σαβούρας.

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  When A Fire Starts To Burn , Latch , F For You , White Noise , Stimulation , You & Me 

Miles Kane - Don't Forget Who You Are

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  3 Ιουνίου 2013

  
     Αν και έχουμε την αίσθηση ότι για πάντα θα τον θυμόμαστε για αυτά που έκανε με τους Last Shadow Puppets, ο Miles Kane εδώ και μερικά χρόνια κινείται ως solo καλλιτέχνης. Και ως τέτοιος, κυκλοφόρησε ένα συμπαθητικό ντεμπούτο πριν 2 χρόνια και μας χάρισε ένα εξίσου ωραίο live στο Ejekt του 2012.
     Κρίμα, λοιπόν, που ο δεύτερος δίσκος του ενισχύει την πρώτη γραμμή αυτού εδώ του κειμένου περισσότερο από οτιδήποτε έχει κάνει μέχρι στιγμής. Κρίμα που ο Miles Kane έχει μπει με κάθε κύτταρό του στο τρυπάκι του να φτιάχνει catchy ρεφρέν και τα τραγούδια του οδηγούνται αποκλειστικά και μόνο από αυτή τη λογική. Κρίμα που η ελαφρότητά του δεν του επέτρεψε να συνθέσει κάτι που να μην εξανεμίζεται ακαριαία μόλις παύσει η μουσική. Κρίμα που αντιμετωπίζει τη rock του '60 σα μουσικό τυφλοσούρτη, αντί να στρέφεται σε μια πιο εποικοδομητική αναβίωση.
     Το "Don't Forget Who You Are" είναι μια μεγάλη απογοήτευση, που θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί των αμφισβητιών του, όσων δεν πίστεψαν ποτέ ότι είναι ικανός να κάνει κάτι αξιόλογο μόνος του. Πέρα από 2-3 κομμάτια που μπαίνουν στην κατηγορία του "ευχάριστου ακούσματος", ο δίσκος περνάει και δεν ακουμπάει.

Βαθμολογία:  5

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Don't Forget Who You Are , What Condition Am I In , Give Up

These New Puritans - Field Of Reeds

Είδος:  Experimental  / Ambient  /  Art Rock
Κυκλοφορεί:  10 Ιουνίου 2013

  
     Όταν κυκλοφόρησαν το Hidden το 2010, το hype είχε χτυπήσει κόκκινο, πολλοί έλεγαν για τον ήχο της νέας δεκαετίας που θα επηρεάσει και ακόμα περισσότεροι το είχαν αναγνωρίσει ως έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Η επιτυχία καλλιτεχνών όπως ο Woodkid, που πάτησε πάνω τους, επαλήθευσε τις προβλέψεις. Ήταν ένα εγχείρημα τολμηρό, που τους έκανε να περάσουν σε άλλο καλλιτεχνικό επίπεδο.
     Οι These New Puritans επιστρέφουν με ακόμα πιο πειραματικές διαθέσεις. Για την ακρίβεια, ο νέος τους δίσκος είναι σοκαριστικά δύσπεπτος. Δεν έχει τίποτα που να θυμίζει συμβατικό τραγούδι, δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια το παραμικρό δείγμα πιασάρικης μουσικής. Πρόκειται για ένα σχεδόν ambient χάος, ένα περίπου συμφωνικό μανιφέστο ηχοτοπίων, μια εικονοπλαστική παράθεση μουσικών στοιχείων. Μία τάση η οποία είχε αρχίσει να διαφαίνεται και από το Hidden, όπου όμως υπήρχαν και οι πιο έντονες στιγμές. Εδώ είναι προφανές ότι η όλη κατεύθυνση είναι διαφορετική.
     Και ενώ ο πειραματισμός του συγκροτήματος έχει οδηγήσει σε ήχους περίτεχνους και αξιοθαύμαστους, είναι αμφίβολο το κατά πόσο προκαλούν την συναισθηματική ανάγκη για να επιστρέψει ο ακροατής σε αυτούς. Το album δεν είναι προϊόν καμίας ιδιοφυούς έμπνευσης και οι (ελάχιστοι) ακροατές που ενδιαφέρονται για τη μουσική αυτής της φιλοσοφίας μπορούν να ανατρέξουν σε κορυφαίους μουσικούς του είδους. Παρόλα αυτά, το Field Of Reeds αποτελεί μια ευπρόσδεκτη καλλιτεχνική πρόταση και ανοίγει πόρτες για ενδιαφέροντες ορίζοντες, τους οποίους οι These New Puritans δείχνουν να μπορούν να κατακτήσουν.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Fragment Two , V (Island Song) , Organ Eternal

Queens Of The Stone Age - ...Like Clockwork

Είδος:  Desert Rock  /  Stoner Rock  /  Hard Rock
Κυκλοφορεί:  3 Ιουνίου 2013

     Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει φέτος, δεν σταματάνε να βγαίνουν καλοί δίσκοι. Σχεδόν κάθε εβδομάδα σκάει και ένας ακόμα "δίσκος της χρονιάς". Μερικοί από αυτούς overhyped, βέβαια, αλλά συνολικά το επίπεδο των κυκλοφοριών ευτυχώς δεν έχει καμία σχέση με το 2012.
     Η αφορμή για την παραπάνω εισαγωγή δεν είναι άλλη από το νέο album των Queens Of The Stone Age, το οποίο έρχεται 6 χρόνια μετά το προηγούμενο και αποζημιώνει με το παραπάνω για την πολυετή αυτή αναμονή. Ένα album γεμάτο με συνεργασίες με παλιούς και νέους φίλους της μπάντας (Dave Grohl, Mark Lanegan, Alex Turner, Elton John και άλλους), αλλά γεμάτο και με πολύ δυνατά κομμάτια.
     Ίσως η πιο ευχάριστη έκπληξη που μας επεφύλασσε ο Josh Homme και η παρέα του είναι η πολυσυλλεκτικότητα των ηχητικών κατευθύνσεων στη νέα τους δουλειά. Ο δίσκος δεν περιορίζεται στο γνωστό desert/stoner ύφος της μπάντας, αλλά έχει και πιο soft στιγμές, όπως για παράδειγμα πιανιστικές μπαλάντες που παραπέμπουν στα '70s.
     Πέρα από αυτό, γενικότερα το album φωνάζει από χιλιόμετρα ότι είναι πάρα πολύ δουλεμένο. Οι συνθέσεις είναι γεμάτες εναλλαγές και βρίθουν από ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Τα όργανα εναρμονίζονται πολύ ωραία, ενώ οι ενορχηστρώσεις είναι ισορροπημένες και πολυδιάστατες. Τα 46 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος προκαλούν αρκετά ευχάριστα ξαφνιάσματα ώστε να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον.
     Το "συγκρατημένο" ύφος που μπορεί να έχει αυτό το κείμενο οφείλεται στο γεγονός ότι ο δίσκος δεν προκάλεσε καμία συναισθηματική εμπλοκή: τα τεχνικά σημεία μονοπώλησαν την προσοχή του Indiego Sound. Αυτή η συναισθηματική αποστασιοποίηση ίσως να είναι θέμα προσωπικού γούστου ή μπορεί και να οφείλεται στις περιορισμένες ακροάσεις. Με τον καιρό το τοπίο θα ξεκαθαρίσει και θα φανεί έαν το "...Like Clockwork" είναι δίσκος με ψυχή ή απλά ένα πολύ καλά μελετημένο, άρτιο τεχνικά δημιούργημα.
    
    
Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  I Sat By The Ocean , Kalopsia , Smooth Sailing , I Appear Missing