Το Indiego Sound αλλάζει!

Είναι προφανές ότι οι αλλαγές στο Indiego Sound είναι το τελευταίο πράγμα που σας ενδιαφέρει λίγες ώρες πριν από το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν, όμως είναι οι τελευταίες ώρες του χρόνου και άρα η τελευταία ευκαιρία για να προαναγγείλουμε τις αλλαγές που από αύριο κιόλας θα εμφανιστούν!

Πιο επιλεκτικά reviews

Εντάξει, το Indiego Sound ήταν από τα ελάχιστα εγχώρια blogs που μπορούσαν να υπερηφανεύονται ότι καλύπτουν περίπου 100 δίσκους το χρόνο εν έτει 2013. Παρόλα αυτά, είναι αρκετά κουραστικό και ψυχοφθόρο για κάποιον να ακούει εξονυχιστικά τόσους δίσκους όταν δεν αποτελεί μέρος του επαγγέλματός του. Μέσα σε αυτούς τους 100, οι μισοί περίπου είναι μέτριοι ή κακοί δίσκοι, στους οποίους δεν υπήρχε περίπτωση να αφιερωθεί τόσος χρόνος και ενέργεια αν δεν υπήρχε το review στη μέση. Οπότε πλέον τα reviews που θα διαβάζετε θα είναι πιο επιλεκτικά και λιγότερο χρονικά συνεπή. Θα ξέρετε όμως, ότι έγιναν με έμπνευση και όρεξη και χωρίς καμία χρονική πίεση ή ψυχαναγκασμό.

Αφιερώματα

Μέχρι τώρα  το Indiego Sound ασχολούνταν αυστηρά μόνο με reviews. Από αύριο, εγκαινιάζεται μια νέα ενότητα με αφιερώματα κυρίως σε μπάντες/καλλιτέχνες, με τη μορφή λίστας top 10 ή top 20, π.χ. "τα 20 καλύτερα κομμάτια". Η αρχή θα γίνει αύριο, πρώτη μέρα του 2014, που θα παρουσιάσουμε το αφιέρωμα για μια από τις πιο μεγάλες και αγαπημένες μας μπάντες. Stay tuned!

Μικρότερες λίστες

Πρόσφατα παρουσιάσαμε το top 40 των albums για φέτος. Όπως λέγαμε, και τα 40 ήταν πολύ καλά, όπως πολύ καλά ήταν και άλλα albums που δεν χώρεσαν στην τελική 40άδα. Από ένα σημείο και μετά στις λίστες δεν υπάρχει ουσιαστική ιεράρχηση και τα albums έχουν λίγο πολύ την ίδια αξία. Έτσι, μάλλον δεν έχουν μεγάλο νόημα οι τόσο εκτενείς λίστες. Από εδώ και στο εξής, λοιπόν, θα περιοριζόμαστε σε top 20, επιλέγοντας προσεκτικά τους δίσκους που πιστεύουμε ότι θα μας απασχολούν για χρόνια και θα θυμόμαστε μελλοντικά όταν θα ανατρέχουμε στη μουσική της δεκαετίας μας. Και 20 είναι παραπάνω από αρκετοί.

Αυτά για την ώρα. Αύριο έρχεται το πρώτο μας αφιέρωμα και ελπίζουμε σε θετικό feedback. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους διαβάζουν το Indiego Sound, ευχές για ένα εποικοδομητικό νέο έτος και ελπίζουμε να συνεχίσετε να μας ακολουθείετε και το 2014!

Best of 2013: ALBUMS

     2013... Τι χρονιά κι αυτή; Πολλή και καλή μουσική! Λίγα κορυφαία albums, αλλά πάρα πολλά δυνατά. Από τις τρεις χρονιές που δραστηριοποιείται το Indiego Sound, η φετινή ήταν με διαφορά η πιο πλούσια σε καλή μουσική. Δεν είχε μεν τα διαμάντια του 2011, αλλά συνολικά είχε πολύ περισσότερους αξιόλογους δίσκους. Σχεδόν κάθε εβδομάδα ξεπετάγονταν δύο και τρεις ενδιαφέροντες δίσκοι, σε σημείο να μην ξέρουμε τι να πρωτοακούσουμε.

     Μπορεί ήδη να έχει δημοσιευτεί η λίστα του Indiego Sound μέσω της διαδικασίας της blogovision, αλλά εδώ βρίσκεται η συγκεντρωτική λίστα με τα 40 αγαπημένα albums για τη χρονιά που φεύγει. Παρεμπιπτόντως, το Indiego Sound ήταν το blog με τις περισσότερες κοινές επιλογές στην τελική 20αδα της blogovision, μαζί με αυτό του Chrys. Αυτό έχει την κακή ανάγνωση (ότι ας πούμε πηγαίνουμε με τη μάζα) αλλά και την καλή (ότι υπάρχει μια κάποια αντικειμενικότητα στη λίστα). Ας κρατήσουμε το δεύτερο για ευνόητους λόγους! Επίσης, πολύ σύντομα θα ανέβει και η λίστα με τα καλύτερα tracks του 2013. Άντε και του χρόνου με ακόμα καλύτερους δίσκους!

40. Jonathan Wilson - Fanfare

Ο Jonathan Wilson κρατά την καλή πλευρά της δεκαετίας του '70 και προσφέρει ένα κράμα folk και progressive, καλοπαιγμένο όσο λίγα.

Listen: Dear Friend

39. Matthew E. White - Big Inner

Η soul, η jazz, η gospel, η folk και τα blues σε απόλυτη αρμονία, συνδυάζονται έξυπνα σε έναν από τους πιο ενδοσκοπικούς δίσκους της χρονιάς.

Listen: Will You Love Me

38. MONEY - The Shadow of Heaven

 

 Ατόφιο συναίσθημα που σε στέλνει αδιάβαστο. Όλη η ουσία της γνήσιας indie σε έναν δίσκο.

 Listen: Hold Me Forever

37. Mikal Cronin - MCII

Ζωηρό, βρώμικο αλλά μελωδικό garage από τον συνεργάτη του Ty Segall, που μάλλον με αυτό εδώ το LP αποδεικνύεται καλύτερός του.

Listen: Weight

36. Daughter - If You Leave

Μουσική ηχητικά και ψυχικά απογυμνωμένη και μερικοί από τους καλύτερους στίχους που γράφτηκαν φέτος. Ένας κλασικός βρετανικός indie δίσκος.

Listen: Youth

35. Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2005 και να μην κυκλοφόρησε ποτέ το "Tonight: Franz Ferdinand", ο Alex Kapranos κάνει ένα δυναμικό come back γεμάτο καλά κομμάτια.

Listen: Right Action

34. Volcano Choir - Repave

Μπορεί να μην έφτασε το επίπεδο των Bon Iver, αλλά ο Justin Vernon και με αυτό το side project αποδεικνύει το αστείρευτο ταλέντο του.

Listen: Byegone

33. Unknown Mortal Orchestra - II

Τσιλαρισμένη ψυχεδεδελική indie rock με lo-fi παραγωγή και ορισμένα δολοφονικά singles.

Listen: So Good At Being In Trouble

 32. Jagwar Ma - Howlin

Μπλέκει έξυπνα την indie rock με τη dance, με συγκρατημένες δόσεις ψυχεδέλειας. Θα μπορούσε να είναι η ηλεκτρονική μορφή των Django Django.

Listen: The Throw

31. Future Of The Left - How To Stop Your Brain In An Accident

Οργισμένο αντισυστημικό noise punk, που τα βάζει με τους πάντες και τα πάντα. Σχεδόν κορυφαίο στο είδος του.

Listen: How To Spot A Record Company

30. Youth Lagoon - Wondrous Bughouse

Το "Wondrous Bughouse" είναι ένας δίσκος αξιοθαύμαστος παρά τις ατέλειές του, που καλλιτεχνικά πηγαίνει τους Youth Lagoon δέκα βήματα μπροστά.

Listen: Raspberry Cane

29. Villagers - {Awayland}

Ο Conor O'Brien είναι απίστευτα ταλαντούχος στην κατασκευή μελωδιών και εξίσου διαβασμένος σε ό,τι αφορά τη ρυθμολογία και την ενορχήστρωση των κομματιών.

Listen: Passing A Message

28. King Krule - 6 Feet Beneath The Moon

Το ντεμπούτο του 19χρονου ginger with soul, που πατάει σε στέρεες jazz/funk βάσεις και χτίζει πάνω στον σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο, μπορεί να είναι ο προάγγελος ενός αριστουργήματος.

Listen: Easy Easy

27. Foxygen - We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic

Ο δίσκος περιέχει τουλάχιστον πέντε κομμάτια της κατηγορίας singing-all-day-long. Η καθημερινότητα του 2013 ήταν πιο ευχάριστη με τους Foxygen.

Listen: San Francisco

26. Fuck Buttons - Slow Focus

Πειραματικός, θορυβώδης ηλεκτρονικός πυρετός δίχως έλεος, πάντα όμως καθοδηγούμενος από το συναίσθημα και τις διακυμάνσεις του.

Listen: The Red Wing

25. David Bowie - The Next Day

Αναπάντεχη η επιστροφή του δούκα φέτος, ακόμη πιο αναπάντεχο το γεγονός ότι περιέχει τόσα καλά κομμάτια.

Listen: The Stars (Are Out Tonight)

24. John Grant - Pale Green Ghosts

Ακόμα και μέσα από την υπερβολική έκθεση, την ωμότητα και τις μελό στιγμές, καταφέρνει να γίνει συμπαθής και να σε κάνει να τον ακούσεις προσεκτικά.

Listen: GMF

23. Julia Holter - Loud City Song

Η καθηγήτρια πειραματικής μουσικής γίνεται λίγο πιο προσβάσιμη και προσθέτει φυσικά όργανα, διατηρώντας τη νεραϊδένια μοναδικότητα του ήχου της. Δύσκολο αλλά εκπληκτικό.

Listen: This Is A True Heart

22. El-P & Killer Mike - Run The Jewels

Δύο από τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους στο hip hop ενώνουν δυνάμεις για ένα project γεμάτο ιδέες, διαθέσιμο με ελεύθερο download.

Listen: A Christmas Fucking Miracle
 

21. Janelle Monáe - The Electric Lady

James Brown, Prince, Shirley Bassey, Beyonce, Stevie Wonder, όλα σε ένα. Καμία άλλη πρόσφατα δεν έχει κάνει την εμπορική pop/soul/R&B να ακούγεται τόσο καλή.

Listen: We Were Rock & Roll

20. Parquet Courts - Light Up Gold

Οι Τεξανοί από το ντεμπούτο τους κιόλας έχουν βρει μια ωραία ισορροπία μεταξύ του post-punk και του garage.

Listen: Stoned And Starving

19. London Grammar - If You Wait

Η καλή πλευρά της pop. Ξαδελφάκι του δίσκου των Daughter, με πολύ δυνατές μελωδίες και σπαρακτικά φωνητικά από τη Hannah Reid.

Listen: Wasting My Young Years

18. Bill Callahan - Dream River

Ο Αμερικάνος τραγουδοποιός συνεχίζει να ξεχωρίζει για την ώριμη ματιά του στη folk.

Listen: The Sing

17. Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away

Σταθερός σε ποιότητα και συγκινητικός όπως πάντα, ο Nick Cave εμπλουτίζει τη δισκογραφία του με έναν ακόμη υπέροχο δίσκο.

Listen: Jubilee Street

16. Savages - Silence Yourself

Είναι ένας δίσκος που έχει φτιαχτεί για να ακούγεται σε κρύα, υγρά και σκοτεινά υπόγεια. Και είναι το καλύτερο βρετανικό ντεμπούτο για το 2013.

Listen: Husbands

15. Laura Marling - Once I Was An Eagle

Τα jazz στοιχεία και η εγκεφαλικότητα που εισήγαγε σε αυτόν εδώ τον δίσκο τη φέρνουν ακόμα πιο κοντά στους μεγάλους της folk. Μαζί με τη Joanna Νewsom, είναι ό,τι κοντινότερο έχουμε αυτή τη στιγμή σε Joni Mitchell.

Listen: Prey For Me

14. James Blake - Overgrown

Ο James Blake, μαζί με μερικούς άλλους, είναι αναγκαίος προκειμένου να μην ισοπεδωθούν όλα από την επέλαση της κακής ηλεκτρονικής (μη) μουσικής. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι ήρθε για να μείνει.

Listen: Retrograde

13. Deafheaven - Sunbather

Οι εναλλαγές των μελωδικών μοτίβων στις κιθάρες γίνονται τόσο αβίαστα και φυσικά, που είναι ξεκάθαρο ότι αποτελούν προϊόν γνήσιας έμπνευσης και γόνιμης επικοινωνίας με το ασυνείδητο.

Listen: Vertigo

12. Rhye - Woman

Η μουσική των Rhye ακούγεται σαν την ιδανική neo-soul, σαν το μελωδικό, ηλεκτρονικό R&B που θα θέλαμε να είναι mainstream.

Listen: The Fall

 11. Phosphorescent - Muchacho

 Κιθάρες, πλήκτρα, πνευστά, έγχορδα και χορωδιακά φωνητικά σε απόλυτη αρμονία, με κοινό παρονομαστή τη μελωδικότητα. Ο καλύτερος indie folk δίσκος της χρονιάς.

 Listen: Song For Zula

10. My Bloody Valentine - mbv

Η σπουδαιότητά του "mbv" έγκειται στο γεγονός ότι ξεχύνεται θαρραλέα στην επικίνδυνη ομορφιά του ανεξερεύνητου.

Listen: Only Tomorrow

 9. Arcade Fire - Reflektor

Ακόμα και ο λιγότερο καλός δίσκος των Καναδών είναι πιο ενδιαφέρων από το 99% της φετινής δισκογραφίας. Mε διαφορά η καλύτερη μπάντα από το 2000 και μετά.

Listen: Reflektor

8. Disclosure - Settle

Το UK garage αναβιώνεται από δύο τύπους που γεννιόντουσαν όταν ήταν στις δόξες του, αλλά παρόλα αυτά έφτιαξαν ένα από τα καλύτερα dance albums της χρονιάς.

Listen: When A Fire Starts To Burn

7. The National - Trouble Will Find Me

Λίγες μπάντες είναι τόσο συνειδητοποιημένες, συνεπείς και καλαίσθητες όσο οι National. Γι' αυτό και είναι μια από τις καλύτερες των καιρών μας.

Listen: Humiliation

6. Queens Of The Stone Age - ...Like Clockwork

Είναι ο ήχος μιας μπάντας ώριμης, που επενδύει σε πολυεπίπεδες συνθέσεις και επιλέγει να δώσει μια πιο εγκεφαλική διάσταση στο είδος, την ίδια στιγμή που ροκάρει άσχημα. Και είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στο rock τα τελευταία χρόνια.

Listen: I Appear Missing

5. Kurt Vile - Wakin On A Pretty Daze

Είναι ο δίσκος των Κυριακάτικων ενδοσκοπήσεων και της γλυκιάς μελαγχολίας που αυτές συνεπάγονται. Είναι δίσκος για νέες αρχές και αισιόδοξες σκέψεις.

Listen: Air Bud

4. Arctic Mokeys - AM

Όσο οι σκληροπυρηνικοί μουσικόφιλοι τους κράζουν για την εμπορικότητα, εμείς προτιμούμε να ακούμε και να απολαμβάνουμε.

Listen: Do I Wanna Know?

3. Daft Punk - Random Access Memories

Φουτουριστικό, αλλά συγχρόνως και ρετρό, πέτυχε ένα πανέξυπνο γεφύρωμα μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος. Θα το θυμόμαστε για χρόνια, όπως και το "Discovery".

Listen: Giorgio By Moroder

2. Kanye West - Yeezus

Τώρα που o Kanye δεν είναι πια εμπορικός, μπορεί και αποκαλύπτει το απεριόριστο εύρος της δημιουργικής του ευφυΐας. Είναι μοναδικός καλλιτέχνης.

Listen: Black Skinhead

1. Vampire Weekend - Modern Vampires Of The City

Οι Vampire Weekend είναι εδώ και χρόνια μία από τις αγαπημένες μπάντες του Indiego Sound και φέτος έβγαλαν τον δίσκο της χρονιάς, χωρίς καν να είναι ο καλύτερός τους. Μια πενταετία μετά το ντεμπούτο τους είναι πιο ώριμοι, πιο μελωδικοί, πιο μελαγχολικοί. Είναι περισσότερο από ποτέ ο ήχος της σκεπτόμενης αστικής κουλτούρας, γεμάτος από ψαγμένες μουσικές και στιχουργικές αναφορές. Είναι τα συνεσταλμένα, τελειομανή και συγκρατημένα (πλην όμως συμπαθέστατα) nerds που τελικά βρίσκουν τρόπο να θριαμβεύουν. Το ταλέντο, η μουσική παιδεία και η σκληρή δουλειά των Vampire Weekend τους έχει αναδείξει σε μία από τις κορυφαίες μπάντες της εποχής μας.

Listen: Step

Jake Bugg - Shangri La

Είδος:  Indie Rock  /  Folk Rock
Κυκλοφορεί:  18 Νοεμβρίου 2013

     Τι συμβαίνει πια με αυτόν τον 19χρονο που μοιάζει να είναι 50 χρόνια πίσω από την εποχή του; Μόλις ένας χρόνος πέρασε από την κυκλοφορία του ντεμπούτου του και επιστρέφει με νέο δίσκο, ο οποίος φέρει την υπογραφή του μεγαλύτερου παραγωγού της τελευταίας 30ετίας, του Rick Rubin. Γεγονός που φυσικά προκαλεί εντύπωση, μιας και πολύ σπάνια ο Rubin αναλαμβάνει δίσκους από "indie" καλλιτέχνες.
     Προφνώς ο μεγαλοπαραγωγός αναγνώρισε το ταλέντο του Βρετανού στο να συνθέτει εξωφρενικά πιασάρικες (και συνάμα καλές) μελωδίες και έτσι τον κάλεσε στο studio του στο Malibu για να ηχογραφήσουν αυτό το sophomore album. Ένα album με 12 κομμάτια και με σχεδόν ισάριθμα potential singles, που καλοπιάνουν το αυτί από τις πρώτες νότες και είναι τόσο μελωδικά και συγκροτημένα, που δεν αφήνουν περιθώρια πλήξης.
     Ο Jake Bugg δεν είχε τις μουσικές συνήθειες των συνομηλίκων του. Μεγάλωσε λιώνοντας τους δίσκους του Dylan, του Buddy Holly και άλλων σπουδαίων τραγουδοποιών της εποχής 60's και πίσω. Αυτό είχε αφήσει ξεκάθαρα το στίγμα του στο ντεμπούτο του, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η folk και συμπληρωνόταν από κάποιες rock πινελιές. Εδώ, πάλι, συμβαίνει το αντίστροφο. Η ζυγαριά γέρνει στο rock (στο rock των 60's, μη φανταστείτε τίποτα σύγχρονο...) και τα folk στοιχεία είναι περιορισμένα. Ο δίσκος έχει άλλες διαθέσεις, είναι πιο δυναμικός, πιο ζωντανός. Εμφανίζεται ενορχηστρωτικά βελτιωμένος και οπωσδήποτε πιο καλοπαιγμένος.
     Η ένσταση του Indiego Sound στο (κατά τα άλλα) φαινόμενο Jake Bugg είναι η υπερβολική προσήλωση στο παρελθόν, που δεν αφήνει την παραμικρή χαραμάδα να εισέλθει νέο φως. Ο Jake δεν έχει βρει ακόμα κάποιο δικό του στιλ, κάποια προσωπική ματιά μέσα από την οποία να μπορεί να αποδίδει τους κλασικούς ήχους και να τους κάνει με ουσιαστικό τρόπο δικούς του. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις και να τιμάς τις ρίζες σου, όμως ποιοι θα φέρουν νέο αέρα στην κουρασμένη σύγχρονη rock αν οι 20χρονοι καλλιτέχνες είναι τόσο παρελθοντολάγνοι;
     Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι πολλοί καλλιτέχνες ξεκίνησαν συντηρητικά και κατέληξαν να αλλάξουν τη μουσική. Και ο συγκεκριμένος είναι πολύ νέος για να περιμένουμε κάτι κατασταλαγμένο. Εξάλλου, ο δίσκος έχει πολλά να δώσει. Είναι όμορφα παιγμένος, γεμάτος με καλά κομμάτια και κομψούς ήχους. Είναι ένα album εξίσου καλό (αν όχι καλύτερο) με το ντεμπούτο και είναι θέμα χρόνου να απογειώσει την καριέρα του Jake Bugg σε άλλα επίπεδα.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Slumville Sunrise , What Doesn't Kill You , Messed Up Kids , A Song About Love

Los Campesinos! - No Blues

Είδος:  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  12 Νοεμβρίου 2013

     Το πέμπτο album (μέσα σε 5 χρόνια) των παραγωγικότατων Los Campesinos! είναι οπωσδήποτε καλύτερο από το επιεικώς αδιάφορο προηγούμενο. Περιέχει ορισμένες συμπαθητικές συνθέσεις, καλοδουλεμένα κομμάτια, άφθονη ενέργεια και ιδιαίτερα προσεγμένες μελωδίες. Σηματοδοτεί μια στροφή σε πιο εύθυμους τόνους και βρίσκει το συγκρότημα εμφανώς πιο έμπειρο και συνειδητοποιημένο.
     Αυτό που δεν καταφέρνει το πέμπτο album των Los Campesinos! είναι να κάνει το "μεγάλο βήμα". Να βγάλει, δηλαδή, το συγκρότημα από το... πολυφορεμένο και ξεπερασμένο πλέον indie pop μοτίβο των 00's και να τους οδηγήσει σε πιο ενδιαφέρουσες μουσικές εξερευνήσεις. Περπατημένοι πλέον μετά από τέσσερις δίσκους, θα περίμενε κανείς να δείξουν μεγαλύτερη καλλιτεχνική ανησυχία και να εξελίξουν τη μουσική τους, προσφέροντας κάτι πιο ώριμο. Και γιατί όχι, να αρχίσουν να αφήνουν τον υπερφορτωμένο ήχο τους να αναπνέει και λίγο.
     Παρόλα αυτά, ο δίσκος είναι αρκετά ζουμερός ώστε να δώσει γεύση στον απογοητευτικό δισκογραφικά φετινό Νοέμβριο. Αν προσεγγιστεί με χαμηλές προσδοκίες, τελικά η καλή του πλευρά επισκιάζει την κακή.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  What Death Leaves Behind , Cemetery Gaits , Glue Me , Avocado, Baby

M.I.A. - Matangi

Είδος:  Hip Hop  /  Electronic  /  Experimental Pop  /  World
Κυκλοφορεί: 1 Νοεμβρίου 2013

     Θα ήταν ευφημισμός αν ισχυριζόμασταν ότι τέταρτο album της M.I.A. είναι απλά κακόγουστο και χοντροκομμένο. Λίγο πολύ όλα τα προηγούμενα έτσι ήταν και παρόλα αυτά τα δύο πρώτα είχαν τις στιγμές τους. Όχι στιγμές pop ευφυΐας, όπως διατυμπάνιζαν οι διθυραμβικές κριτικές, αλλά στιγμές στις οποίες ύψωναν το ανάστημά τους μερικές πραγματικά καλές ιδέες, ανάμεσα στον βούρκο του κιτς και του σαχλού.
     Εδώ, όμως, τα όποια προτερήματα της εκκεντρικής περσόνας θάβονται στον πάτο, αφήνοντας στην επιφάνεια ένα θολό μίγμα, απόρροια του προσωπικού της αδιεξόδου. Η Μ.Ι.Α. προσπαθεί να ακουστεί ψαγμένη και αντισυστημική, αλλά συγχρόνως επιλέγει να γίνει και pop, καρπούμενη τη δημοσιότητα από τη συμμετοχή στο Sulmdog Millionaire αλλά και στο περίφημο single της Madonna. Προσπαθεί να εισάγει concept, αλλά πώς να την πάρεις στα σοβαρά όταν ο ήχος της αρχίζει να θυμίζει Azealia Banks; Γιατί να ανεχτείς μια τέτοια βάναυση επίθεση στο μουσικό αισθητήριο;
     Η μουσική της  Μ.Ι.Α. είναι τρομερά πολυαναφορική και ιδιαίτερη, δε χωράει αμφιβολία σε αυτό. Οι αναφορές της είναι λίγο πολύ απ' όλον τον κόσμο. Είναι όμως (ανέκαθεν ήταν) τόσο άτσαλα δεμένες και τόσο χονδροειδώς περασμένες, που το αποτέλεσμα περισσότερο παραπέμπει σε ένα ασεβές, θρασύ ηχητικό μπαστάρδεμα, παρά σε γόνιμη μουσική ζύμωση. Και αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή τη φορά δεν ακούμε καν κάτι καινούριο, παρά μόνο ένα αναμάσημα του ίδιου ήχου σε χειρότερη εκδοχή, τότε είναι να αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο να ασχοληθεί με αυτόν τον δίσκο.
     Η δισκογραφική της εταιρεία επέμενε για καιρό να μην κυκλοφορήσει το "Matangi" και τελικά χρειάστηκε να υπάρξει εκβιασμός από την πλευρά της Μ.Ι.Α. για να το δούμε στα ράφια των δισκοπωλείων. Καλύτερα, όμως, να μην το κυκλοφορούσε ποτέ. Πρόκειται για ένα ανυπόφορο ανοσιούργημα, το οποίο δικαιώνει όλους όσοι υποστηρίζαμε από την πρώτη στιγμή ότι η Μ.Ι.Α. είναι ό,τι πιο υπερτιμημένο έχει αναδείξει η μουσική δημοσιογραφία τα τελευταία χρόνια.

Βαθμολογία:  3

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Exodus , Bad Girls , Sexodus