Jessie Ware - Devotion

Είδος:  Pop   /  Soul  /  R&B  /  Electronic
Κυκλοφορεί:  20 Αυγούστου 2012

     Ας προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τον ήχο της νέας αυτής Βρετανίδας αοιδού... Όταν η soul και η R&B της Sade αναμειγνύονται με την pop της Leona Lewis, με αρκετούς από τους ηλεκτρονικούς ήχους που παίζουν στη μουσική βιομηχανία του 2012 (όπως π.χ. των SBTRKT, στους οποίους η Jessie Ware παρείχε φωνητικά). Ίσως η περιγραφή να μην είναι η πλέον πετυχημένη, το σίγουρο όμως είναι ότι έχουμε έναν έξυπνο και καλαίσθητο ήχο, ο οποίος ελίσσεται εντυπωσιακά. Δηλαδή, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κομμάτια μέσα από το Devotion να ακούγονται από τα πιο χλιδάτα bar restaurants (η γλυκιά φωνή και η υπέρκομψη παρουσία της Jessie σίγουρα συνάδουν με αυτή την αισθητική), μέχρι και σε soundtracks για τον ανεξάρτητο κινηματογράφο. Τα κομμάτια, άκρως ραδιοφωνικά και remixable, κλείνουν επιδεικτικά το μάτι στο mainstream ακροατήριο, πλην όμως ποιοτικά βρίσκονται αρκετά πάνω από τον mainstream μέσο όρο.
     Από την άλλη, παρά την αξιοζήλευτη παραγωγή και ατμόσφαιρα, ο δίσκος αποτυγχάνει σε πολλά βασικά σημεία, τα οποία τον περιορίζουν στην κατηγορία του μετρίου. Διότι τι να τον κάνεις τον ήχο, όταν πίσω απο το καλογυαλισμένο και απαστράπτον περιτύλιγμα δεν υπάρχει ψυχή; Την ίδια στιγμή που μόλις πριν από λίγο καιρό έχει κυκλοφόρησει το album της η Fiona Apple, ένα album στο οποίο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ανοίγει την καρδιά της στο κοινό και να ξεδιπλώνει τα πάθη της, να εκτείθεται και να τσαλακώνεται, η Jessie μοιάζει να βάζει τα κομμάτια στον αυτόματο. Απρόσωπα και αποστειρωμένα ακούγονται. Κομψότατα, αλλά κενά. Συν τοις άλλοις, οι συνθέσεις αυτές καθ' αυτές δεν είναι ιδιαίτερα στιβαρές, με μόνο 2 ή 3 εξαιρέσεις. Έτσι, αν και γνωρίζει μεγάλη κριτική αναγνώριση, το Indiego Sound αντιμετωπίζει τελικά το Devotion με αρκετή επιφύλαξη. Θα γνωρίσει άραγε την εμπορική επιτυχία για την οποία το προορίζουν;

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Wildest Moments , Running , Night Light

Spector - Enjoy It While It Lasts

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  13 Αυγούστου 2012

     Άλλο ένα από τα ονόματα του BBC Sound of 2012 (και πολλών άλλων αντίστοιχων λιστών), οι Spector, κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους. Και είναι ολοφάνερο ότι όπως και οι Dry The River πριν λίγους μήνες, έτσι και αυτοί πάνε με χίλια για μεγάλες επιτυχίες, στάδια και ραδιόφωνα. Ο δίσκος είναι γεμάτος με ευκολοάκουστα και πιασάρικα κομμάτια, χωρίς υπερβολή σχεδόν όλα θα μπορούσαν να γίνουν singles (ήδη έχουν κυκλοφορήσει σε singles τα 5 από τα 12). Ο ήχος εντελώς γνώριμος (καθαρό βρετανικό indie rock με new wave επιρροές και synths) είναι πολύ κοντά στην "pop" πλευρά των Killers.
     Όσο ταλέντο, βέβαια, έχουν οι Spector στην κατασκευή ζουμερών μελωδιών, τόσο λείπει το βάθος από τα τραγούδια τους. Κανένα από τα 12, ούτε καν ο δυναμίτης που ακούει στο όνομα Chevy Thunder, δεν είναι ικανό να "πείσει" το μουσικόφιλο κοινό (ή έστω όσους έχουν ακούσει τις  μπάντες του είδους στις καλές τους μέρες) ότι πρόκειται για μουσικούς που θα πάρεις στα σοβαρά. Από την άλλη, σαν hitmakers μια χαρά τα καταφέρνουν και ομολογουμένως καταφέρνουν και σε μεταφέρουν στα mid 00's, στις εποχές της ακμής του βρετανικού indie rock.
     Αγνοούμε, λοιπόν, την εκνευριστική φιγούρα του τραγουδιστή, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα για να αντέξουμε την πλύση εγκεφάλου του NME, περνάμε στο mp3 μας το Chevy Thunder και περιμένουμε να δούμε πόσο μεγάλο θα είναι το mainstream άνοιγμά τους κατά τους επόμενους μήνες...

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Chevy Thunder , Grey Shirt & Tie , Celestine , Never Fade Away

Bloc Party - Four

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  20 Αυγούστου 2012

     Μας ταλαιπώρησαν λίγο με την αναμονή και με τις φήμες για την αποχώρηση του Kele από τη μπάντα, αλλά τελικά οι Bloc Party επέστρεψαν. Και ενώ πέρασαν 4 ολόκληρα χρόνια, ο ήχος αυτού του νέου album δεν έχει ριζικές αλλαγές σε σχέση με αυτά που μας είχαν συνηθίσει, πέρα από το γεγονός ότι τον σκλήρυναν αρκετά. Σε ορισμένα μάλιστα κομμάτια (Coliseum, We Are Not Good People, κ.ά.) το βαρύ του ήχου ξαφνιάζει, αν και η γενικότερη φετινή τάση της βαβούρας και της φασαρίας στη μουσική θα έπρεπε να το είχε καταστήσει αναμενόμενο. Τα ήρεμα κομμάτια δε λείπουν ούτε αυτή τη φορά, αν και δεν αποτελούν το δυνατό σημείο του συγκροτήματος. Αντιθέτως, οι έξυπνες κιθαριστικές λεπτομέρειες στις συνθέσεις (ναι, η κιθάρα και πάλι παίρνει όλο το βάρος πάνω της και στηρίζει τη μπάντα), τα πρωτότυπα solo και οι παιχνιδιάρικοι ρυθμοί δίνουν τα απαραίτητα bonus στο δίσκο για να καταφέρει να τραβήξει το ενδιαφέρον του δύσμοιρου indie rock ακροατή, ο οποίος βομβαρδίζεται με τον ίδιο ήχο εδώ και 10 χρόνια. Όχι, το Four δεν είναι το μεγάλο επόμενο βήμα των Bloc Party. Απέχει όμως πολύ από το να είναι ο δίσκος που θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους τους.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Octopus , Kettling , Team A , We Are Not Good People

Yeasayer - Fragrant World

Είδος:  Experimental Pop / Electronic / Psychedelic Pop / R&B
Κυκλοφορεί:  20 Αυγούστου 2012

     Το συγκρότημα από το Brooklyn, που εξάπλωσε αρκετά τη φήμη του με την τελευταία του κυκλοφορία το 2010, επιστρέφει με διαθέσεις... απροσδιόριστες! Και θα εξηγηθούμε ευθύς αμέσως. Ο νέος δίσκος δείχνει να κάνει βήματα προς το mainstream, χωρίς ωστόσο να υστερείται σε πειραματισμούς. Οι αλλόκοτοι ηλεκτρονικοί ήχοι δίνουν και παίρνουν, αλλά αυτή τη φορά η μουσική γίνεται ακόμα πιο pop, υιοθετώντας μέχρι και R&B στοιχεία! Τα κομμάτια μετά από 2 ή 3 ακούσματα αποδεικνύονται αναπάντεχα catchy, ενώ ορισμένα από αυτά μοιάζουν να διψάνε για remix. Ενώ βρίσκονται ωραία κομμάτια εδώ μέσα, το θέμα με το album είναι ότι εντέλει δεν ξέρεις πώς να το αντιμετωπίσεις. Είναι πολύ ελαφρύ και pop για να το δεις σαν μουσικό πείραμα ή κάτι avant-garde, αλλά είναι και πολύ πειραματικό για να το επεξεργαστείς σαν απλό και ανάλαφρο pop. Βέβαια όλα αυτά μικρή σημασία έχουν, από τη στιγμή που το album έχει αρκετά σημεία για να απολαύσεις, χωρίς πολλή ανάλυση. Ως κάτι τέτοιο, λοιπόν, είναι ικανοποιητικότατο. Απλά... μέχρι εκεί.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Fingers Never Bleed , Henrietta , Reagan's Skeleton , Damaged Goods

The Walkmen - Heaven

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  4 Ιουνίου 2012

     Η αρκετά συζητημένη νέα κυκλοφορία των Walkmen δε θα μπορούσε να λείπει από το Indiego Sound, αν και άργησαμε αρκετά να ασχοληθούμε μαζί της. Και ενώ οι πρώτες ακροάσεις έδειξαν ότι μάλλον δεν άξιζε τον κόπο, τελικά ο δίσκος κέρδισε σε ικανοποιητικό βαθμό τις εντυπώσεις. Έχουμε 13 κομμάτια, τα οποία ποτέ δεν ξαφνιάζουν, αλλά ποτέ δεν απογοητεύουν κιόλας. Ωριμότεροι πλέον, οι Walkmen έχουν βρει μια φόρμουλα που δημιουργεί ανελλιπώς συνθέσεις αξιόλογες, οι οποίες μένουν εύκολα στο μυαλό και κατά συνέπεια σου κρατούν καλή και πιστή συντροφιά για καιρό. Η ασφαλής αυτή συνταγή δεν επιτρέπει ποτέ στο δίσκο να πέσει κάτω του μετρίου, προτέρημα που δεν συναντάμε και κάθε μέρα στα albums. Από την άλλη, η περιορισμένη παλέτα του συγκροτήματος στερεί από τα όμορφα, στρωμένα κομμάτια το χρώμα που θα τα έκανε ιδιαίτερα και πραγματικά ξεχωριστά. Συχνά ο ήχος παραειναι επαναλαμβανόμενος και άδειος, οι μελωδίες είναι μάλλον αδούλευτες, ενώ ο ακροατής πιάνει τον εαυτό του διψασμένο για κάτι διαφορετικό, για λίγη παραπάνω φαντασία. Ωστόσο, με μερικά ακούσματα και με τον αναπόφευκτο συμβιβασμό ότι εκλάμψεις μουσικής ευφυΐας δεν πρόκειται να φανούν στον ορίζοντα, το Heaven τελικά φαντάζει ιδιαίτερα συμπαθητικό.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  We Can't Be Beat , The Witch , Line By Line , Song For Leigh