Mac DeMarco - Salad Days

Είδος:  Indie Rock 
Κυκλοφορεί:  1 Απριλίου 2014

     Το δεύτερο full length album του Mac DeMarco, έπειτα από το προπέρσινο ενδιαφέρον ντεμπούτο του, είναι οπωσδήποτε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Πιστός στο ύφος που τον καθιέρωσε τα τελευταία τρία χρόνια, αυτή τη φορά ο Καναδός έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στις συνθέσεις αυτές καθαυτές, γράφοντας καλύτερες μελωδίες. Το Salad Days δεν ποντάρει σε αναλώσιμα fillers, αλλά αφήνει χαραγμένα στο μυαλό πολλά από τα χαριτωμένα riffs του, ακόμα και από την πρώτη ακρόαση. Και αυτό που αρχικά μένει στο μυαλό σαν ένα ευχάριστο άκουσμα, σιγά σιγά βρίσκει τον δρόμο του και γίνεται κάτι περισσότερο.
     Ο DeMarco, απλός αλλά ουσιαστικός, κάνει ένα indie rock statement που ξέρει που πατάει και που βρίσκεται. Έχει μια ξεκάθαρη και συνεπή εικόνα του ήχου που θέλει να υπηρετήσει, γεγονός που λειτουργεί σαν φίλτρο για τους ακροατές: κρατάει λίγους και καλούς. Όσοι αγαπούν την laid back αμερικανιά, τον ψυχεδελικό ήχο των προαστίων από τις καλές στιγμές των Deerhunter και τις "μαύρες" αποχρώσεις της κιθαριστικής φρασεολογίας, θα πάνε μαζί του. Για τους υπόλοιπους, έρχονται οι νέοι Horrors...

Βαθμολογία:  8

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Salad Days , Blue Boy , Brother , Passing Out The Pieces

Radiohead: Top 20 Tracks (1993-2013)

     Δεν είναι μόνο η σπουδαιότερη μπάντα της δεκαετίας του '90, αλλά είναι και μία από τις καλύτερες στην ιστορία της δισκογραφίας. Για κάποιους είναι οι τελευταίοι αυθεντικοί του rock, για άλλους οι τελευταίοι πραγματικά μεγάλοι μεταρρυθμιστές του. Με 8 albums, περισσότερα από τα μισά εκ των οποίων είναι αριστουργήματα, είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις τα 20 καλύτερα κομμάτια των Radiohead. Χώρια τα κομμάτια που δεν βρίσκονται σε κάποιο LP, τα οποία αγνοήθηκαν στη δημιουργία αυτής της λίστας.
     Το φαινόμενο που ακούει στο όνομα "OK Computer" έχει καταλάβει περίπου το 1/3 της εικοσάδας, με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός λίστας δύο ολόκληρα albums. Γι' αυτό, το Indiego Sound αποφάσισε να κάνει honorable mention σε 20 ακόμα εξαιρετικά κομμάτια που δεν κατάφεραν να μπουν, χωρίς καμία ιεράρχηση.

Honorable Mention

Planet Telex
(Nice Dream)

My Iron Lung
Black Star
Subterranean Homesick Alien
Lucky
The Tourist
Everything In Its Right Place
Kid A
Optimistic
Idioteque
Pyramid Song
Life In A Glass House
2+2=5
Sail To The Moon
There There
Reckoner
House Of Cards
Videotape
Codex




20. Jigsaw Falling Into Place
(In Rainbows, LP, 2007)

19. Just
(The Bends, LP, 1995)
 

  

18. Electioneering
(Ok Computer, LP, 1997)
 

 



17. Nude
(In Rainbows, LP, 2007)

16. Motion Picture Soundtrack
(Kid A, LP, 2000)
 

  

15. High And Dry
(The Bends, LP, 1995)
 

 

14. Weird Fishes / Arpeggi
(In Rainbows, LP, 2007)

13. Airbag
(Ok Computer, LP, 1997)
  

  

12. Karma Police
(Ok Computer, LP, 1997)
  

 

11. The Bends
(The Bends, LP, 1995)
  

  

10. Let Down
(Ok Computer, LP, 1997)
 

  

9. A Wolf At The Door
(Hail To The Thief, LP, 2003)
 

  

8. How To Disappear Completely
(Kid A, LP, 2000)
 

   

7. Exit Music (For A Film)
(Ok Computer, LP, 1997)
  

   

6. Fake Plastic Trees
(The Bends, LP, 1995)
 

   

5. The National Anthem
(Kid A, LP, 2000)
  

  

4. Street Spirit (Fade Out)
(The Bends, LP, 1995)
  

  

3. No Surprises
(Ok Computer, LP, 1997)
 

  

2. Creep
(Pablo Honey, LP, 1993)
 

1. Paranoid Android
(Ok Computer, LP, 1997)

 




by Aris Indiego

Todd Terje - It's Album Time

Είδος:  Nu Disco  /  Electronic  /  House 
Κυκλοφορεί:  7 Απριλίου 2014

     Μετά από 10 χρόνια μουσικής με αρκετά singles, mixes και EPs, αλλά και με μια συνεργασία στο τελευταίο album των Franz Ferdinand, "it's album time" για τον Todd Terje. O Νορβηγός DJ αυτά τα χρόνια κατάφερε να χτίσει ένα αρκετά αναγνωρίσιμο όνομα στους κύκλους της ηλεκτρονικής μουσικής, κάτι που έκανε το Rolling Stone να τον συμπεριλάβει στη λίστα του με τους "25 DJs that rule the earth".
     Το καλό με τον Terje, κάτι που φανερώνεται περισσότερο από ποτέ στο ντεμπούτο αυτό, είναι το γεγονός ότι τα κομμάτια του έχουν μουσικότητα. Δεν πρόκειται για έναν ακόμη μουσικά ακατάρτιστο παραγωγό που ξέρει να παίζει καλά με τα μπλιμπλίκια του. Αντιθέτως, τα κομμάτια του μοιάζουν να έχουν γραφτεί (και ορισμένες φορές ακόμα και ηχογραφηθεί) πάνω σε φυσικά όργανα και να έχουν αποδοθεί στη συνέχεια ηλεκτρονικά. Η αρμονική γραφή του δεν αφήνει περιθώρια να αμφισβητήσει κανείς ότι είναι διαβασμένος, ενώ οι ήχοι του παραπέμπουν στη μουσική κληρονομιά της δεκαετίας του '70, με έναν τρόπο που θυμίζει αυτό που έκαναν πέρσι οι Daft Punk. Κομμάτια σαν τα υπέροχα fusion-οειδή Preben Goes to Acapulco και Alfonso Muskedunder δεν μπορούν να γραφτούν από τον καθένα.
     Το "It's Album Time" ξεχωρίζει ως ντεμπούτο όχι μόνο για την ποιότητα και τη μουσική του κλάση, αλλά και γιατί επιτυγχάνει μια πολυσυλλεκτική προσέγγιση, χωρίς να χάνεται πουθενά. Έχει να επιδείξει από dancefloor anthems (Strandbar), μέχρι μπαλάντες (Johnny And Mary) και από latin (Svensk Sas) μέχρι house (Inspector Noise), αλλά με σύμμαχο τη γνώση, τη ζωντάνια και την καλή αισθητική του Terje, όλα αυτά δένουν όμορφα σε ένα πραγματικά απολαυστικό σύνολο.

Βαθμολογία:  8

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Preben Goes To Acapulco , Strandbar , Delorean Dynamite , Johnny And Mary , Alfonso Muskedunder

Future Islands - Singles

Είδος:  Synthpop / New Wave / Indie Pop 
Κυκλοφορεί:  24 Μαρτίου 2014

     Η σχετική επιτυχία του πολύ καλού On The Water που κυκλοφόρησαν οι Future Islands το 2011 είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο την εξάπλωση της φήμης τους πέρα από τα στενά σύνορα της εναλλακτικής σκηνής της Βαλτιμόρης, αλλά και τη μεταπήδησή τους στην ιστορική 4AD, η οποία ακόμα καταφέρνει να παρουσιάζει μερικές από τις πιο αξιοσημείωτες κυκλοφορίες εκεί έξω.
     Το νέο αυτό album βρίσκει τη μπάντα σε μεγαλύτερη φόρμα από ποτέ και περιέχει ξεκάθαρα τη δυνατότερη tracklist από τις μέχρι τώρα δουλειές τους. Πέρα από το σαρωτικό πρώτο single Seasons, που μάλλον είναι και το καλύτερο κομμάτι της καριέρας τους, ο δίσκος είναι γεμάτος με καλές στιγμές και απόλυτα συνεπής ενεργειακά. Υπάρχει ατμόσφαιρα, υπάρχει ψυχή, υπάρχει ποικιλομορφία και γενικώς όλα λειτουργούν ρολόι, συνθέτοντας ένα πραγματικά ευχάριστο άκουσμα. Ειδική μνεία πρέπει, βέβαια, να γίνει στον αναντικατάστατο Samuel T. Herring, που με τα vocals του δίνει ένα τόσο μοναδικό στίγμα στον ήχο της μπάντας.
     Η μεγαλύτερη ιδιοτυπία της χρονικής γέφυρας που (ξανα)χτίζουν οι Future Islands στο "Singles", είναι ότι το album μπορεί να συγκινήσει εξίσου τον νοσταλγό των 80's και το indie kid που έζησε τη synthpop έξαρση του δεύτερου μισού των 00's. Όσο, λοιπόν, συνεχίζουν να βγάζουν τέτοιες δουλειές και να εξελίσσονται δίσκο με τον δίσκο, τόσο περισσότερα θα ακούμε γι'αυτούς.

Βαθμολογία:  8

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Seasons (Waiting On You) , Sun In The Morning , Fall From Grace , A Dream Of You And Me

The War On Drugs - Lost In The Dream

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  17 Μαρτίου 2014

     Μέχρι πρότινος η οποιαδήποτε αναφορά στους The War On Drugs συνοδευόταν συνήθως από την επεξήγηση "η πρώην μπάντα του Kurt Vile" ή κάτι ανάλογο. Αρκετά ανακριβές, βέβαια, δεδομένου ότι ο Vile ετοίμαζε παράλληλα με το ντεμπούτο της μπάντας του και το δικό του ντεμπούτο, το οποίο κυκλοφόρησε το 2008 σε απόλυτο συγχρονισμό. Μετά τον πρώτο τους δίσκο, πάντως, ο τελευταίος αποφάσισε να αφοσιωθεί στη solo πορεία του, η οποία απογειώθηκε μέσα στην τριετία 2011-2013. Στο μεσοδιάστημα, βέβαια, το συγκρότημα από τη Φιλαδέλφεια είχε κυκλοφορήσει το αξιόλογο "Slave Ambient" (2011), όμως η απήχησή του δεν είχε καμία σχέση με αυτήν των δίσκων του Kurt Vile. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο παρέμεναν πάντα στη σκιά του.
     Όχι πια όμως. Η νέα κυκλοφορία των The War On Drugs πείθει από το πρώτο άκουσμα ότι δεν είναι απλά ένας ακόμη καλός δίσκος, αλλά είναι δίσκος προορισμένος για ρόλο πρωταγωνιστικό. Το "Lost In The Dream" είναι μια συλλογή πανέμορφων κομματιών, τα οποία μιλάνε κατευθείαν στα μύχια της ψυχής με τρόπο τόσο αφοπλιστικό, που μοιάζουν σαν να κυκλοφορούσαν για χρόνια κάπου στο υποσυνείδητο.
     Η αίσθηση αυτή, βέβαια, ενισχύεται απίστευτα και από το καθ'όλα γνώριμο μουσικό περιβάλλον. Βασικά, δεν υπάρχει τίποτα -τίποτα όμως- φρέσκο ή καινοτόμο στον ήχο της μπάντας. Κατά τη διάρκεια των 60 λεπτών που διαρκεί ο δίσκος παρελαύνει η μισή δεκαετία του '80. Από το arena rock και τις μουσικές φόρμες του Springsteen, μέχρι τον solo Paul Simon ή και τον Dylan εκείνης της περιόδου, την ερμηνεία του οποίου θυμίζει σε αρκετά σημεία ο frontman, vocalist και songwriter Adam Granduciel. Όλα αυτά σερβίρονται σχεδόν ατόφια, πασπαλισμένα μονάχα με ένα σύγχρονο indie touch στον ήχο για να μην ακούγονται εντελώς παρωχημένα και εμπλουτισμένα σε μερικές στιγμές με υποψίες ambient διάθεσης.
     Είναι τόσο αξιαγάπητος δίσκος, όμως, το "Lost In The Dream", που καθόλου δεν ενοχλεί η ρετρολάγνα διάθεση του. Οι απλωμένες χρονικά συνθέσεις του είναι υπέροχες και μοιάζουν να κάνουν το χρόνο να συστέλλεται, απορροφώντας σε σε μια χειροπιαστή και όχι προσποιητή νοσταλγική διάθεση. Ξαφνικά ο χώρος γεμίζει με ξεθωριασμένα χρώματα με τον ίδιο τρόπο που συνέβαινε με τον Destroyer στο Kaputt (2011) ή με τον Kurt Vile στο Wakin' On A Pretty Daze (2013). Αν ο τελευταίος είναι δίσκος για πρωινά της Κυριακής, όπως είχαμε γράψει, τότε αυτός εδώ είναι για τα σούρουπα. Εξίσου ολοκληρωμένος, το ίδιο ακαταμάχητος.
     Εκτός από τις υπέροχες συνθέσεις, την ατμόσφαιρα και τη συναισθηματική αμεσότητα, στις αρετές του εξαιρετικού αυτού δίσκου θα πρέπει επίσης να συνυπολογιστεί και η διαχρονικότητα. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ακούγεται σαν δίσκος που θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει οποτεδήποτε τα τελευταία 40 χρόνια, αλλά είναι και κάτι πιο ουσιαστικό: η έμψυχη φύση του θυμίζει τον τρόπο που έφτιαχναν μουσική οι παλιοί τραγουδοποιοί. Και είναι μια προσέγγιση που ποτέ δεν θα ξεπεραστεί.

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Under The Pressure , Red Eyes , An Ocean In Between The Waves , Burning