3.2.21

Listomania #41: Τα 10άρια του Pitchfork από το Χειρότερο στο Καλύτερο

 



Το κεφάλαιο “Pitchfork” είναι αμφιλεγόμενο όσο λίγα στον μουσικό κόσμο, με φανατικούς αναγνώστες που επικαλούνται τη διαχρονική του ικανότητα να αφουγκράζεται τον παλμό των εναλλακτικών (και όχι μόνο) μουσικών τάσεων και να επηρεάζει τον χώρο όσο κανείς, αλλά και αρκετούς που το απορρίπτουν ως προκατειλημμένο, ελλιπές, δήθεν, «χιπστεροφυλλάδα», πουλημένο και διάφορα άλλα ωραία -ο καθένας βρίσκει τη δική του ένσταση για το site που αγαπά να μισεί.

Αν κοιτάξει κανείς τα πράγματα μακριά από προσωπικές προτιμήσεις και λοιπές υποκειμενικότητες, βέβαια, θα δυσκολευτεί να βρει άλλο μουσικό μέσο της τελευταίας 25ετίας του οποίου οι κριτικές και οι λίστες να έχουν επαληθευτεί σε τέτοιο βαθμό, σε βάθος χρόνου. Αρκεί να δει κανείς τις συγκεντρωτικές αποτιμήσεις της δισκογραφίας των 10s ή των 00s σε σχετικές λίστες και αφιερώματα και κατόπιν, να ψάξει να βρει τι είχε γράψει το Pitchfork για τους δίσκους αυτούς όταν είχαν κυκλοφορήσει ή σε τι θέσεις τους είχε κατατάξει στις ετήσιες λίστες του, για να διαπιστώσει ότι είναι μετρημένα στα δάχτυλα τα μουσικά φαινόμενα που του «ξέφυγαν» όλα αυτά τα χρόνια. Όπως ελάχιστες είναι και οι περιπτώσεις που το Pitchfork έδωσε πολύ υψηλή βαθμολογία σε δίσκο που δεν κέρδισε τη μάχη με τον χρόνο. Και μπορεί, προφανώς, να μην διεκδικεί το αλάνθαστο, αλλά διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του πιο εύστοχου.

Το αντεπιχείρημα, βέβαια, που ακούγεται συχνά εδώ είναι ότι, άπαξ και κάποιο μέσο κερδίσει το status του «επιδραστικού», ακόμα και οι πληρωμένοι διθύραμβοι θα περάσουν στο κοινό. Μια διατύπωση, βέβαια, η οποία, πέρα από προβληματική, καθότι υποτιμά ευθέως το κριτήριο του «ψαγμένου» αναγνώστη/ακροατή, είναι και μη ρεαλιστική, έως και ανυπόστατη. Εκτός εάν πιστεύει κανείς πως μπορεί ένα μουσικό site να χτίσει και να διατηρήσει την επιδραστικότητά του για 25 χρόνια λειτουργώντας με αυστηρά πελατειακές λογικές και χωρίς να διαθέτει διαύγεια, καλή αντίληψη και ορθά φίλτρα.

Με δεδομένα τα παραπάνω, αντιλαμβάνεται κανείς πως το καθαρό «10» ενός επιδραστικού μουσικού μέσου που χρησιμοποιεί βαθμολογικό σύστημα με δεκαδικό ψηφίο, έχει ιδιαίτερο ειδικό βάρος. Στα 25 (περίπου) χρόνια λειτουργίας του, το Pitchfork έχει δώσει μόλις 12 φορές τέτοια βαθμολογία σε πραγματικό χρόνο (χωρίς δηλαδή να λαμβάνονται υπόψιν επανακυκλοφορίες ή reviews κλασικών δίσκων), ενώ δύο από αυτές ήταν σε live album και σε EP. Πράγμα που σημαίνει ότι 10 studio δίσκοι έχουν βαθμολογηθεί με 10.

Η σημερινή στήλη ιεραρχεί αυτούς τους 10 δίσκους από τον χειρότερο στον καλύτερο, με βάση το κατά πόσο ο χρόνος έχει δικαιώσει τη βαθμολογία τους, αλλά και το πώς ακούγονται με τα αυτιά των ακροατών του 2021.

Διαβάστε τη στήλη εδώ.

1.1.21

Τα 10 χρόνια του Indiego Sound σε αριθμούς

 



Όταν, στα τέλη του 2010, αποφάσισα με τη νέα χρονιά να κάνω το Indiego Sound, ούτε κατά διάνοια δεν φανταζόμουν ότι 10 χρόνια αργότερα θα παρέμενε ακόμα ενεργό και γεμάτο περιεχόμενο.

Το blog γεννήθηκε από την τότε ανάγκη μου να διοχετεύσω κάπου τη μετεφηβική μου ενέργεια με δημιουργικό τρόπο, από την τάση μου να θέλω να μοιράζομαι τη μουσική που ανακαλύπτω, αλλά και από την πάγια εμμονή μου με το να βαθμολογώ και να ιεραρχώ το οτιδήποτε, η οποία καλά κρατεί από εποχές μονοψήφιων ηλικιών. Ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων για κάποιον που από 15 χρονών μοίραζε παντού cd με νέες κυκλοφορίες και DIY συλλογές, ενώ ήταν και ο συνήθης ύποπτος στην καρέκλα του dj στα πάρτι.

Αυτό που ξεκίνησε ως ένα μουσικό blog περιορισμένο στην indie, με μικρής έκτασης κείμενα και χαμηλή επισκεψιμότητα, σύντομα διεύρυνε το φάσμα του συμπεριλαμβάνοντας και άλλα genres, αναβάθμισε το περιεχόμενό του σε ποσότητα και ποιότητα και τράβηξε την προσοχή, ανοίγοντάς μου πόρτες σε μουσικά (και μη) μέσα. Στο postwave.gr αρχικά, στο περιοδικό ΑΝ και στο rocking.gr στη συνέχεια και τελικά στο Sonik και το avopolis.gr, το οποίο μέχρι και σήμερα με φιλοξενεί σταθερά.

10 χρόνια και 8 blogovision αργότερα, στο Indiego Sound έχουν ανέβει:
  • 505 αναρτήσεις συνολικά
  • 352 αυτόνομες κριτικές δίσκων
  • 83 στήλες Monday Blues
  • 40 στήλες Listomania
  • 13 αφιερώματα (χωρίς να μετράνε οι στήλες)
  • κείμενα για 516 διαφορετικούς καλλιτέχνες/μπάντες

Η πιο διαβασμένη κριτική:  Casiokids - Aabenbaringen Over Aaskammen

Η πιο διαβασμένη ανάρτηση: Top 15 Guilty Pleasures (2010-2016)

Ο μήνας με τα περισσότερα views: Μάιος 2017 (4133 views)

Ο μήνας με τα λιγότερα views: Ιούλιος 2019 (139 views)

Η πρώτη ανάρτηση: Tapes 'n Tapes - Outside

Η τελευταία ανάρτηση: Listomania #40: Τα 40 καλύτερα Άλμπουμ του 2020

Η χώρα με τους περισσότερους αναγνώστες εκτός Ελλάδας: ΗΠΑ (16,6 χιλιάδες views)

Η χαμηλότερη βαθμολογία που έχει μπει σε κριτική: 3 (στους Cage The Elephant και στους Fall Out Boy)

Η δεύτερη χαμηλότερη βαυμολογία που έχει μπει σε κριτική: 3,5 (στους AlunaGeorge και στους Yacht)

Ο καλλιτέχνης με τα περισσότερα κείμενα: Arctic Monkeys, Radiohead και Laura Marling (από 6 στον καθένα)



Σε ό,τι αφορά τις λίστες με τα άλμπουμ της χρονιάς, υπήρξαν χρονιές που τα #1 δικαιώθηκαν από τον χρόνο...


2013: Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (No. 10 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2015: Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (No. 13 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2016: Frank Ocean - Blonde (No.7 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2017: Lorde - Melodrama (No.15 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2020: Fiona Apple - Fetch The Bolt Cutters (No. 1 στα συγκεντρωτικά της χρονιάς)


...ενώ υπήρξαν και χρονιές που η επιλογή του Νο.1 διαψεύστηκε


2014: St. Vincent - St. Vincent (No. 50 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)

2018: Low - Double Negative (εκτός των top 100 στα συγκεντρωτικά δεκαετίας)




Ένα μεγάλο thank you σε όσους ακολουθούν το Indiego Sound, κρυφά ή φανερά, αυτά τα 10 χρόνια :)

Aris Indiego





30.11.20

Listomania #40: Τα 40 καλύτερα Άλμπουμ του 2020

 



Η φετινή μουσική χρονιά ήταν του ύψους και του βάθους ταυτόχρονα. Ξεκίνησε φανταστικά, κάνοντάς μας να νομίζουμε ότι έχουμε ένα νέο 2010 ή 2016, αλλά στην πορεία, από τα τέλη του καλοκαιριού και μετά, το επίπεδο των κυκλοφοριών έπεσε, με το φθινόπωρο να είναι μουσικά ένα από τα πιο βαρετά στην πρόσφατη μνήμη. Άλλωστε, τίποτα το ομαλό δεν υπάρχει στο 2020, γιατί η δισκογραφία να αποτελούσε εξαίρεση;

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ελάχιστες λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς έχουν δημοσιευθεί στον διεθνή μουσικό τύπο -και αυτές της συμφοράς. Οι γεροντολάγνοι του Mojo και του Uncut, κάθε χρόνο από τους πρώτους που δημοσιεύουν, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο (πολύ καλός) φετινός δίσκος του 79χρονου Bob Dylan δεν ξεπεράστηκε από κανέναν δίσκο νεότερού του και ήταν αυτός που στιγμάτισε το 2020. Προβλέψιμοι σε ανιαρό βαθμό και γνωστό ότι το κοινό τους μασάει ταραμά, όποτε το προσπερνάμε.

Το BBC Radio 6 και η Rough Trade, από την άλλη, σπρώχνουν τους (επίσης πολύ καλούς) SAULT σε αδιανόητο βαθμό, φτάνοντας να τοποθετούν δίσκο τους στην κορυφή των λιστών τους, λες και πρόκειται για το νέο βρετανικό αριστούργημα. Καμία έκπληξη, γνωρίζουμε εδώ και χρόνια την κραυγαλέα κατάχρηση (το λες και «ξεχείλωμα») του hype από τον εκεί τύπο, σε μια απελπισμένη (και συνήθως αποτυχημένη) προσπάθεια να κατασκευαστούν νέοι underground ήρωες και να ανακτήσει το κύρος της η βρετανική μουσική βιομηχανία.

Σε άλλα νέα, η ανεκδιήγητη Amanda Petrusich του New Yorker τοποθετεί στην κορυφή της δικής της λίστας της για το 2020 δίσκο του 2018, διότι «ήταν τόσο κυρίαρχο μέρος της ακουστικής της εμπειρίας των τελευταίων 12 μηνών, που απλά αισθανόταν ότι θα ήταν λάθος να το εξαιρέσει». Να ψάχνεις τοίχο να κοπανηθείς, δηλαδή.

Στα δικά μας, η λίστα της στήλης επιχειρεί (και) φέτος να συγκεντρώσει τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς με κριτήρια την ποιότητα της μουσικής (όσο πιο αντικειμενικά μπορεί αυτή να αποτιμηθεί), τον αντίκτυπο που είχαν στον μουσικό κόσμο, το αποτύπωμα που αναμένεται να αφήσουν στο 2020 σε βάθος χρόνου και βέβαια και το προσωπικό κριτήριο, το οποίο είναι αδύνατο να βγει εντελώς εκτός κάδρου όταν μιλάμε για τέχνη.


Διαβάστε τη στήλη εδώ.

24.11.20

Ariana Grande - Positions

Είδος:  Pop / R&B

Κυκλοφορεί:  30 Οκτωβρίου 2020


  

Στον πολυαναμενόμενο νέο της δίσκο, η πάντα δισκογραφικά δραστήρια Ariana Grande κάνει το στραβοπάτημα και σπάει το σερί των καλών κυκλοφοριών στις οποίες είχε καλομάθει το κοινό της από το Dangerous Woman του 2016 και μετά.

Ολόκληρη η κριτική εδώ.

Βαθμολογία:  5½


4.11.20

Listomania #39: 10 Από Tα Καλύτερα Μουσικά Θέματα Που Ακούστηκαν σε Βιντεοπαιχνίδια

  


Φαινομενικά, η υπόθεση «μουσική» (ή «ήχος», με την ευρύτερη έννοια) δεν είναι και η πιο κρίσιμη παράμετρος, όταν μιλάμε για video games. Σε μια αγορά άμεσα συνυφασμένη με την τεχνολογική εξέλιξη είναι τα γραφικά εκείνα που κρίνουν τις πρώτες εντυπώσεις, η ιστορία (σε όσους τίτλους υπάρχει κάποιο σενάριο, τέλος πάντων) που δίνει «ψυχή» στα παιχνίδια και περισσότερο όλων, το gameplay, που είναι τελικά και ο παράγοντας που καθορίζει την απόλαυση της εμπειρίας περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο.

Παρόλα αυτά, είναι γεγονός ότι τα περισσότερα από τα κορυφαία παιχνίδια στην ιστορία του gaming είχαν μέσα σε όλα τους τα προτερήματα και πολύ προσεγμένη μουσική, με θέματα που σε πολλές περιπτώσεις χαράχτηκαν για πάντα στη μνήμη όσων τα έπαιξαν. Είτε μιλάμε για τις 8-bit συνθέσεις που έντυναν μουσικά τα παιχνίδια της δεκαετίας του ’80, είτε για σύγχρονα OST που επιστράτευσαν ολόκληρες συμφωνικές ορχήστρες, η καλή μουσική στα video games είναι ένα «εξτραδάκι» που συνεισφέρει σε μια ολοκληρωμένη οπτικοακουστική εμπειρία και συχνά γίνεται η λεπτομέρεια που τελειοποιεί τα παιχνίδια.

Η σημερινή στήλη παρουσιάζει μια εντελώς προσωπική επιλογή από 10 κορυφαίες στιγμές όπου ακούστηκε εξαιρετική μουσική σε βιντεοπαιχνίδια. Στη λίστα συμπεριλήφθηκε μόνο μουσική που γράφτηκε αποκλειστικά για παιχνίδια, με όριο το ένα κομμάτι ανά παιχνίδι.

Διαβάστε τη στήλη εδώ.