Ty Segall - Twins

Είδος:  Indie Rock  /  Noise Rock  /  Garage Rock  /  Psychedelic Rock  /  Lo-Fi
Κυκλοφορεί:  8 Οκτωβρίου 2012

     Δεν τον πιάνεις από πουθενά τον Ty Segall! Τρίτος δίσκος για το 2012, χωρίς να μετράμε EP και λοιπές κυκλοφορίες. Μετά το επιτυχημένο Slaughterhouse, album που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο και αύξησε σημαντικά τη φήμη του, έρχεται τώρα το Twins, το οποίο διαφοροποιείται αρκετά από τον προκάτοχό του. Εδώ έχουμε λίγο λιγότερη φασαρία και περισσότερη μελωδία, οπότε μιλάμε για ένα άκουσμα πιο εύκολο, πιο προσιτό. Οι punk διαθέσεις εξασθενούν για να δώσουν τη θέση τους στην ψυχεδέλεια, με τις επιρροές από τους Beatles να είναι τεράστιες. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μουσική του Ty Segall σε αυτό το album είναι psychedelic noise.

     Το Twins είναι ένας ακόμη καλός δίσκος του πολύγραφου καλλιτέχνη. Ένας δίσκος γεμάτος αυθορμητισμό, ποτισμένος με αυτόν τον άγουρο, ακατέργαστο ήχο της απολαυστικής του κιθάρας. Βρώμα και φασαρία, αλλά και εξαιρετικά solos. Μελωδικότητα, αλλά και πιο σκληρές στιγμές. Σε ό,τι αφορά το style, τα κομμάτια του Ty Segall παίρνουν άριστα.

     Εκεί που υπολείπονται τα κομμάτια αυτά είναι το songwriting. Στο δίσκο αυτό υπάρχουν πολλά καλά τραγούδια (τα περισσότερα βασικά είναι συμπαθέστατα), δεν υπάρχει όμως ούτε ένα που να έχει τη στόφα ενός κλασικού κομματιού, από αυτά που μένουν στο πέρασμα του χρόνου ως ύμνοι. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το δεδομένο ότι δεν έχουμε ουσιαστική δημιουργία, αλλά απλά μια καλή εκδοχή γνωστών ήχων, δικαιολογεί και την όποια αναλωσιμότητα αναγνωρίζουν κάποιοι στην διαρκώς διογκούμενη, υπερκινητική του δισκογραφία. Οι επιφυλάξεις είναι βάσιμες, μένει να μας διαψεύσει ο Ty Segall με την από εδώ και πέρα πορεία του...

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Thank God For Sinners , Inside Your Heart , The Hill , They Told Me Too

Bob Dylan - Tempest

Είδος:  Folk  /  Blues  /  Country  /  Rock
Κυκλοφορεί:  10 Σεπτεμβρίου 2012

     Πώς μπορεί κανείς να κάνει κριτική στον Bob Dylan; Δεν είναι καθόλου εύκολο. Και να κρίνει τι; Το 35ο album του; Όταν μιλάμε για τέτοια μουσικά μεγαθήρια (ζήτημα είναι αν υπάρχουν 3 ή 4 εν ζωή καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς) η κριτική είναι μάλλον περιττή. Ο Bob Dylan είναι γνωστός σε όλους, η αξία του είναι δεδομένη, η διαχρονικότητά του αποδεδειγμένη, η επιδραστικότητά του φανερή εδώ και δεκαετίες... Όταν κυκλοφορούν δίσκους τέτοιοι καλλιτέχνες, δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Όπως επίσης, είναι πολύ δύσκολο να βγάλουν κάτι κακό. Ναι, η κριτική μοιάζει να περισσεύει. Οπότε ας κάνουμε μια εξαίρεση και ας αντιμετωπίσουμε αυτή την αναφορά στο album ως παρουσίαση και όχι ως κριτική.

     Το Tempest είναι ένας κλασικός Dylan δίσκος. Μουσικά κινείται στα γνωστά country / folk μονοπάτια, με έντονες blues τάσεις και (λιγότερο έντονες) rock πινελιές. Τα "δυναμικά" κομμάτια εναλλασσονται με τις μπαλάντες, σε μια tracklist η οποία παρουσιάζει αρκετά δυνατά χαρτιά. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς αυτός ο άνθρωπος μετά από 50 χρόνια καριέρας δεν έχει χάσει την έμπνευση του και καταφέρνει να γράφει ακόμη καλά κομμάτια. Κομμάτια που δεν έχουν μεν να προτείνουν κάτι καινούριο και διαφορετικό, όμως αναμφίβολα στέκονται επάξια ανάμεσα στους καλούς δίσκους του και σε πολλά από τα Dylan classics.

     Η όλη ουσία του Tempest βέβαια δε βρίσκεται στη μουσική, αλλά στους στίχους του. Η θεματολογία των κομματιών είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και σε συνδυασμό με τη γερασμένη και τραχιά πια χροιά του, οι ερμηνείες αγγίζουν συχνά τα όρια του creepy. Φόρος τιμής στον John Lennon, περιγραφή της βύθισης του Τιτανικού, πολιτικοί υπαινιγμοί, οικογενειακά τραύματα, ερωτικές ιστορίες με τραγική κατάληξη είναι λίγες μόνο από τις εξιστορήσεις του Dylan στο νέο του αυτό έργο.

     Για κάποιον που δεν έχει τη διάθεση να εμβαθύνει στους στίχους, το Tempest δεν έχει να πει και πάρα πολλά, πέρα από μια πολύ καλή επανάληψη του γνωστού και αγαπημένου ήχου του καλλιτέχνη, ο οποίος δεν έχει χάσει τη φόρμα του. Ωστόσο, ο δίσκος παίρνει τις πραγματικές του διαστάσεις μόνο αν κάποιος επικεντρωθεί στους στίχους. Διαλέγεις και παίρνεις, αγαπητέ ακροατή.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Duquesne Whistle , Narrow Way , Pay In Blood , Early Roman Kings

Jake Bugg - Jake Bugg

Είδος:  Indie Folk  /  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  15 Οκτωβρίου 2012

     Μόνο 18 χρονών είναι ο Βρετανός Jake Bugg και έχει ήδη δημιουργήσει αρκετό buzz γύρω από το όνομά του. Μέσα από διάφορα singles και εμφανίσεις τα τελευταία 2 χρόνια, το έδαφος είχε προετοιμαστεί για την κυκλοφορία του ντεμπούτου αυτού album του, το οποίο τυγχάνει θερμής υποδοχής από το σύνολο σχεδόν του βρετανικού τύπου.

     Η μουσική του Bugg είναι ιδιαίτερα απλή και ακόμη περισσότερο παλιομοδίτικη. Το ύφος κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στη folk του Bob Dylan με λίγο από το indie folk feel τύπου The Tallest Man On Earth, παρουσιάζοντας όμως και rock τάσεις, άλλοτε προς Dylan πάλι, άλλοτε προς Miles Kane μεριά. Δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που δεν έχουμε ξανακούσει από άλλον, όπως δεν υπάρχει τίποτα πιο σύνθετο ή ιδιαίτερο για να εντυπωσιάσει κάποιον που έχει εντρυφήσει στις συνηθισμένες folk δομές.

     Παρόλα αυτά, ο Jake Bugg καταφέρνει ορισμένα σπουδαία πράγματα στο album αυτό. Καταρχάς, γράφει δυνατές μελωδίες, κομμάτια που μένουν στο μυαλό. Ο ήχος, αν και "ασφαλής", είναι αναμφίβολα καλαίσθητος και σίγουρα οικείος, συμβάλλοντας έτσι στην έντονη προσεγγισιμότητα της μουσικής του. Και μιλώντας για προσεγγισιμότητα, δεν πρέπει να αμελήσουμε το κυριότερο: εδώ υπάρχει ψυχή. Οι στίχοι, μέσα στην απλότητά τους, αποπνέουν ειλικρίνεια, οι σκηνές και τα συναισθήματα που περιγράφονται μοιάζουν να έχουν βιωθεί και να βρίσκουν αντίκρισμα στη ζωή του καθενός. Η ερμηνεία του Bugg, άγουρη και γλυκιά, δένει αρμονικά, για να συμπληρώσει το πακέτο.

     Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ έχουμε ένα νέο τραγουδοποιό με άφθονο ταλέντο. Αμφιβολία υπάρχει στο αν ο Jake Bugg θα καταφέρει στο μέλλον να υπερβεί τις επιρροές του και να βάλει το δικό του στίγμα στη μουσική του. Αν δεν το κάνει, λογικά δεν έχουμε να δούμε σπουδαία πράγματα από αυτόν. Αν όμως το κάνει, μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι πολύ ενδιαφέρον...

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Lightning Bolt , Two Fingers , Taste It , Broken , Trouble Town

Bat For Lashes - The Haunted Man

Είδος:  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  15 Οκτωβρίου 2012

     

     Η Natasha Khan, υπό το όνομα Bat For Lashes, είναι μία από τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που ανεβαίνουν αργά, αλλά σταθερά. Ιδιαίτερα προσεκτική και μετρημένη στα βήματά της, κυκλοφορώντας πάντα ποιοτικές δουλειές, κατάφερε να αποσπάσει 2 φορές υποψηφιότητα για το πολυπόθητο Mercury Prize, αλλά και να δημιουργήσει μια γερή βάση από fans.

     Το τρίτο αυτό album μοιάζει, λοιπόν, προορισμένο για την εμπορική επιτυχία. Είναι τέτοιες οι συγκυρίες, που όλα δείχνουν ότι θα αποτελέσει την πιο κομβική της δουλειά. Έτσι, ο ήχος έχει γίνει γενικά πιο ηλεκτρονικός για να συμβαδίζει με την εποχή, ενώ το ύφος είναι εξίσου pop, αλλά πιο προσιτό από ποτέ.

     Η Natasha για άλλη μια φορά παίζει το παιχνίδι που ξέρει καλά: ελίσσεται έξυπνα ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Είναι μία γνήσια pop τραγουδοποιός, αλλά ποτέ η μουσική της δεν γίνεται γλυκανάλατη. Απεναντίας, επιλέγει μία σκοτεινή, μυστηριακή, παγανιστική ίσως ατμόσφαιρα, χωρίς όμως να "βαραίνει" ποτέ το ανάλαφρο κλίμα.

     Το ατυχές γεγονός της ιστορίας είναι ότι οι συνθέσεις δεν είναι αρκετά δυνατές για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μιας καλλιτεχνικής εδραίωσης. Για την ακρίβεια, λίγα κομμάτια ξεφεύγουν από το χαρακτηρισμό "επιεικώς μέτριο". Μια πρώτη περιήγηση στην tracklist φέρνει παγωμάρα, αφήνοντας τον ακροατή να περιμένει πότε θα σκάσει το "διαμαντάκι" του δίσκου. Μόνο που αυτό δεν σκάει ποτέ και η παγωμάρα της πρώτης ακρόασης δίνει τη θέση της στην απογοήτευση. Συμπαθητική pop μπαλάντα είναι το Laura (μοναδικό κομμάτι που τη συνθέση υπογράφει δεύτερο πρόσωπο, ο Justin Parker), όπως αξιοπρεπή είναι και καναδυό άλλα κομμάτια, όμως δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά ξεχωριστό. Η πανέμορφη φωνή της Natasha, μοναδικό της όπλο πλέον, μοιάζει να χαραμίζεται σε άνευρα, μπερδεμένα, αδιάφορα κομμάτια.

     Το "μπέρδεμα" είναι και η λέξη κλειδί του album. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες το αποτέλεσμα να είναι αυτό που είναι επειδή η Natasha δεν ήξερε τι θέλει, δεν είχε ξεκάθαρη εικόνα της κατεύθυνσης που θέλει να το πάει. Ο δίσκος αποφεύγει να γίνει σαχλopop (βλέπε Electra Heart), αλλά ούτε το πάει προς κάτι πιο "avant-garde". Κρατάει τις ασφαλείς επιλογές, αλλά τολμάει και να αλλάξει πραγματάκια στον ήχο (χωρίς όμως αυτός να ξεχωρίζει, να έχει κάποια ταυτότητα).

     Εν ολίγοις, το The Haunted Man δυστυχώς αποδεικνύεται πολύ κατώτερο των προσδοκιών μας. Χρειάζεται πολλή καλή θέληση και προσπάθεια για να το δει κανείς με καλό μάτι. Και αν δεν είναι ορκισμένος fan των Bat For Lashes δεν έχει και λόγο να καταβάλει την προσπάθεια αυτή. Εξάλλου, η Lykke Li και η St. Vincent πέρσι προσέφεραν απλόχερα εκπληκτικούς indie pop δίσκους κοντινής φιλοσοφίας, που ακούγονται φρέσκοι ακόμα και σήμερα.

Βαθμολογία:  5

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  All Your Gold , Laura , Winter Fields

Tame Impala - Lonerism

Είδος:  Psychedelic Rock  /  Psychedelic Pop  /  Neo-Psychedelia
Κυκλοφορεί:  8 Οκτωβρίου 2012

 

     Στο δεύτερο δίσκο των πολλά υποσχόμενων Tame Impala, ενός από τα λίγα indie συγκροτήματα της Αυστραλίας που κατάφεραν να δημιουργήσουν μεγάλο όνομα παγκοσμίως, συναντάμε ένα ενδιαφέρον μουσικό κράμα. Η έντονη ψυχεδέλεια της σχολής των Beatles στα τέλη των '60s (Magical Mystery Tour, Sgt. Pepper's κτλ) συναντά τα synths της δεκαετίας του '80, με τη σύγχρονη παραγωγή του lo-fi και της παραμόρφωσης να δεσπόζει σ΄όλη την ηχογράφηση.

     Η παραγωγή αυτή, δουλειά του ίδιου του συγκροτήματος, τελικά μάλλον λειτουργεί αρνητικά. Προσωπική άποψη: η υπερπληθώρα των ήχων, οι οποίοι συχνά είναι χοντροκομμένοι, κάπου κουράζει και αποπροσανατολίζει τον ακροατή, δυσκολεύοντάς τον στο να επικεντρωθεί στην ουσία της μουσικής. Εξάλλου, μια πιο καθαρή παραγωγή θα αναδείκνυε περισσότερο τις συνθέσεις. Καλή και άγια η ψυχεδέλεια, αλλά εδώ μάλλον το παρακάνανε...

     Αν παραβλέψουμε το παραπάνω όμως, το album έχει πολύ ζουμί και πραγματικά αξιόλογο υλίκό. Πρόκειται για album δουλεμένο μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Αρκετά σύνθετο (και δύσκολο στην αρχή), αλλά πλήρες και τέλεια δεμένο. Μιλάμε για 12 κομμάτια, τα περισσότεα από τα οποία είναι και ενδιαφέροντα ως συνθέσεις, αλλά και αυτό που λέμε "πιασάρικα", με λίγη υπομονή στην αρχή. Κομμάτια με στίχους εμπνευσμένους και με μουσική που δένει όμορφα.

     Η διθυραμβική υπόδοχή του Lonerism από τους κριτικούς έχει μια μικρή δόση υπερβολής, με την έννοια ότι το album δεν φαίνεται τόσο να είναι προϊόν ατόφιας, ιδιοφυούς έμπνευσης (από αυτή που διακρίνει τα αριστουργήματα), αλλά περισσότερο αποτέλεσμα πολύ συγκροτημένης δουλειάς και μελέτης. Και αυτό όμως δεν είναι καθόλου λίγο...

Βαθμολογία:  9

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Be Above It , Feels Like We Only Go Backwards , Elephant , Nothing That Has Happened So Far Has Been Anything We Could Control