California X - California X

Είδος:  Punk Rock  / Grunge  /  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  18 Φεβρουαρίου 2013

    Η punk (με τις διάφορες παραλλαγές της) έχει την τιμητική της την τελευταία τριετία. Οι California X είναι ένα ακόμη νέο όνομα που εμφανίστηκε το 2012, ενώ τώρα μόλις κυκλοφόρησαν το ομότιτλο ντεμπούτο τους. Ένα ντεμπούτο που κινείται σε punk βάσεις, με αρκετά grunge κιθάρες και indie φιλοσοφία. Θυμίζει κάτι από Dinosaur Jr., αλλά και λίγο το περσινό των Japandroids. Και πολλά άλλα εδώ που τα λέμε, μιας και πρόκειται για τετριμμένο ήχο.
     Παρόλα αυτά, το album δεν είναι "ένα ακόμα punk album". Πετυχαίνει κάτι όχι έυκολο: είναι βαρύ εξωτερικά, αλλά ευαίσθητο εσωτερικά. Συγχρόνως είναι αρκετά hooky ώστε να γίνει φιλικό και απολαυστικό στον ακροατή, χωρίς όμως να το παρακάνει και να γίνεται σαχλό. Η φαντασία βέβαια δεν δίνει το παρόν σε όλα τα σημεία, με αποτέλεσμα ορισμένες αδιάφορες στιγμές. Σε γενικές γραμμές, όμως, το album αξίζει και σίγουρα θα κερδίσει τους φίλους του είδους.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Sucker , Spider X , Mummy

Atoms For Peace - Amok

Είδος:  Experimental Rock  /  Electronic
Κυκλοφορεί:  25 Φεβρουαρίου 2013

    Δύο χρόνια μετά το The King Of Limbs των Radiohead, τo supergroup του Thom Yorke και των Flea, Mauro Refosco, Joey Waronker και Nigel Godrich έρχεται και παρουσιάζει το ντεμπούτο του. Ένα ντεμπούτο με διάχυτο τον πειραματισμό, που πατάει με το ένα πόδι στα χωράφια της ηλεκτρονικής μουσικής και με το άλλο σε αυτά της εναλλακτικής rock, με τρόπο που τελικά δεν μπορείς να το κατατάξεις μονομερώς σε καμία από τις 2 κατηγορίες.
     Στο Amok έχουμε να κάνουμε με έναν minimal ήχο υψηλής αισθητικής και μια παραγωγή για μια ακόμη φορά προσεγμένη στην εντέλεια. Από τα όργανα μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν μάλλον τα τύμπανα και τα κρουστά, τα οποία παράγουν αντισυμβατικές, ιδιαίτερες ρυθμικές φόρμες. Γενικά, το album δεν υστερεί σε τίποτα που να αφορά το τεχνικό κομμάτι, την εκτέλεση και τους πειραματισμούς.
     Το σημείο που το Amok το χάνει, κατά την άποψη του Indiego Sound, είναι η υπερβολική βάση που δίνει στους προαναφερθέντες παράγοντες, εις βάρος της συναισθηματικής του υπόστασης. Με άλλα λόγια, πρόκειται για δίσκο που έχει φτιαχτεί μόνο με εγκέφαλο και απευθύνεται μόνο στον εγκέφαλο. Τα κομμάτια, χαμένα μέσα στην άβυσσο του στείρου πειραματισμού, μετά βίας μπορούν να αγγίξουν συναισθηματικές χορδές. Και όσο υποκειμενικό ακούγεται το παραπάνω, τόσο αντικειμενικό είναι το ότι η ψυχικά αποξενωμένη μουσική είναι καταδικασμένη σε ημερομηνία λήξης.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Before Your Very Eyes , Unless , Judge, Jury and Executioner

Palma Violets - 180

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  25 Φεβρουαρίου 2013

    Είναι νέοι, έρχονται από το Λονδίνο και η indie rock που παίζουν είναι βρετανική μέχρι το μεδούλι. Το τι φανφάρες έχουν γραφτεί από NME (κυρίως) και BBC για τους Palma Violets δε λέγεται. Μέχρι και πρωτοστάτες της βρετανικής μουσικής επανάστασης του 2013 τους αποκάλεσαν.
     Με δύο λέξεις, ούτε καν. Στον ήχο των Palma Violets δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει ούτε στον ελάχιστο βαθμό επανάσταση. Είναι τόσο έντονα ξεπατικωτούρα συγκροτημάτων όπως οι Vaccines, οι Libertines και οι Glasvegas, που η μουσική  τους δεν έχει περιθώριο ούτε για ίχνος από originality.
     Η βάση έχει δοθεί προφανέστατα στον ήχο και το στυλ, όπου ο δίσκος τα πάει περίφημα. Εδώ που τα λέμε, αν δεν τα κατάφερνε ούτε σε αυτό θα μιλούσαμε για παταγώδη αποτυχία. Ευτυχώς, μέσα στην tracklist υπάρχουν και μερικά συμπαθητικά κομμάτια, τα οποία βοηθούν να σωθεί η κατάσταση. Παραμένουν όμως μειοψηφία.
     Για όποιον αγαπά τη Βρετανία και το συγκεκριμένο ήχο, το 180 έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, ως ηχητική επένδυση urban εικόνων της Γηραιάς Αλβιώνας. Για τους υπόλοιπους, απλά ένα ακόμα υπερεκτιμημένο NME-ικό συγκρότημα που δεν κάνει την υπέρβαση.

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Best Of Friends , Step Up For The Cool Cats , Last Of The Summer Wine , 14

Nick Cave And The Bad Seeds - Push The Sky Away

Είδος:  Alternative Rock
Κυκλοφορεί:  18 Φεβρουαρίου 2013

    Η αναμενόμενη επιστροφή του αγαπημένου για το ελληνικό κοινό Nick Cave μαζί με τους Bad Seeds είναι γεγονός. Στο Push The Sky Away, η έντεχνα ενορχηστρωμένη, μινιμαλιστική μουσική ντύνει τις αφηγήσεις ενός Nick Cave γεμάτου εσωτερικότητα, που βρίσκεται στο επίκεντρο της ηχογράφησης περισσότερο από ποτέ. Ελλείψει Mick Harvey, το κέντρο βάρους βρίσκεται στην ερμηνεία και το στίχο, με τη μουσική να παίζει συνοδευτικό ρόλο, περισσότερο για να ενισχύσει τη σκοτεινή, μοναχική ατμόσφαιρα. Ο ήχος είναι υψηλής αισθητικής όπως πάντα, αν και οι συνθέσεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα μέσα στην απλότητά τους.
     Πρόκειται για δίσκο αρκετά βαρύ, που θα διώξει μακριά του όποιον δεν τον πλησιάσει είτε ως λάτρης της μουσικής του Cave, είτε θετικά προδιατεθειμένος από καλά σχόλια που έχει ακούσει ή διαβάσει, είτε με αδιαπραγμάτευτη διάθεση να ακούσει την ιστορία που έχει να πει. Αυτή η τελευταία κατηγορία ακροατών θα καταφέρει να απολαύσει και τις πιο στριφνές στιγμές του δίσκου, όπως το επικίνδυνα έντεχνο Water's Edge, ή το οκτάλεπτο εξαιρετικό Higgs Boson Blues. Σε κάθε περίπτωση, το album διαθέτει και τη μελωδική τριπλέτα  We No Who U R, Jubilee Street και Mermaids, που μπορεί να θεωρηθεί και σανίδα σωτηρίας για όσους δεν επιθυμούν να εμβαθύνουν.
     Γενικότερα, λείπουν αρκετά από το δίσκο για να καταφέρει να συγκλονίσει, κυρίως στον τομέα της σύνθεσης. Ωστόσο, η απόσταση που τον χωρίζει από το καταπληκτικό είναι σαφώς μικρότερη από αυτήν που τον χωρίζει από το μέτριο.

Βαθμολογία:  8

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Jubilee Street , Mermaids , Higgs Boson Blues

Matthew E. White - Big Inner

Είδος:  Soul  /  Funk  /  Jazz  /  Gospel  /  Country
Κυκλοφορεί:  4 Φεβρουαρίου 2013

    Αν και το συγκεκριμένο album πρόκειται για ντεμπούτο, ο Matthew E. White δεν είναι καινούριος στο χώρο της μουσικής. Χρόνια session μουσικός αλλά και frontman jazz μπάντας, αποφάσισε να στήσει δική του δισκογραφική εταιρεία "σπιτικής" λογικής, με δικούς του μουσικούς που θα αναλάμβαναν τις ηχογραφήσεις κάθε συνεργαζόμενου καλλιτέχνη.
     Το Big Inner είναι λοιπόν η πρώτη solo του απόπειρα υπό τη στέγη της δισκογραφικής του και το "σπιτικό" αυτό feel βρίσκεται παντού διάχυτο μέσα του. Η μουσική, επηρεασμένη όσο δεν πάει από τις μαύρες μουσικές της δεκαετίας του '70, μοιάζει αμόλυντη από οποιαδήποτε εποχιακή νόρμα, χωρίς ωστόσο να ηχεί παρωχημένη. Στοιχεία από soul, jazz, funk, country και διάφορες άλλες μουσικές αναμειγνύονται με επιτυχία, με τη ζεστή παραγωγή να λειτουργεί επικουρικά. Στην tracklist υπάρχουν εναλλαγές μεταξύ κομματιών υποτονικών και άλλων περισσότερο funky. Η γαλήνια φωνή του Matthew ίσως δεν είναι αρκετή για να υποστηρίξει τα δεύτερα, αλλά εκεί έρχονται τα χορωδιακά gospel φωνητικά για να δώσουν την απαραίτητη υποστήριξη. Οι συνθέσεις πάντως, αν και δύσκολα γίνονται συγκλονιστικές, όλες τους εξελίσσονται με μεγάλη μαεστρία και φανερώνουν μουσικούς πολύ καλά διαβασμένους. Καλύτερη απόδειξη το υπέροχο One Of These Days που ανοίγει το δίσκο.
     Εντάξει, αν το Big Inner είχε κυκλοφορήσει το '70 θα ήταν "ένας ακόμη καλός δίσκος", ανάμεσα σε πολλούς καλούς όμοιούς του. Δεδομένης όμως της εποχής, ξεχωρίζει και για την ποιότητά του αλλά και για τις προθέσεις του. Η εξάπλωση της εναλλακτικής σκηνής (και) στη soul καλά κρατεί...

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  One Of These Days , Will You Love Me , Brazos