MONEY - The Shadow Of Heaven

Είδος:  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  26 Αυγούστου 2013

    Αν και το Indiego Sound από την πρώτη του μέρα ήταν προσανατολισμένο στην indie, πάρα πολλές φορές τα albums που παρουσιάζει ξεφεύγουν από το είδος και είτε πάνε προς το mainstream pop/rock, είτε μπλέκουν και με άλλα είδη μουσικής (π.χ. R&B, folk, κτλ). Είναι, άλλωστε, στη φύση της ανεξάρτητης σκηνής σήμερα να απλώνεται σε ένα φάσμα μουσικών που υπερβαίνει την pop και τη rock.
     Ε λοιπόν, αυτό εδώ το ντεμπούτο των MONEY είναι indie όσο δεν πάει. Indie καθαρή και ξάστερη. Indie, δηλαδή, που αγνοεί τις περίπλοκες μουσικές φόρμες και ασχολείται περισσότερο με τον ήχο της και τα συναισθήματα που αυτός δημιουργεί. Που χτυπάει στοχευμένα στο υποσυνείδητο, πλάθοντας αιθέρια ηχοτοπία και μελωδίες με μια σχεδόν συγκινητική παιδικότητα. Indie που ακούγεται με τα μάτια κλειστά.
     Ο Jamie Lee και η παρέα του από το Manchester δεν κάνουν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν κάνει στο παρελθόν οι Local Natives ή οι Antlers. Ωστόσο, χωρίς να ξεπερνούν καμία από τις δύο μπάντες (δεν έχουν ούτε αρκετά δυνατές συνθέσεις, ούτε ιδιαίτερη αυθεντικότητα για να το πετύχουν), καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα περίεργο συναισθηματικό δέσιμο με τον ακροατή. Ο δίσκος τους είναι ειλικρινής και ξεχειλίζει από ψυχή. Και αυτό τελικά αρκεί για να τον αγαπήσεις.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  So Long (God Is Dead) , Who's Going To Love You Now , Bluebell Fields , Hold Me Forever

Forest Swords - Engravings

Είδος:  Experimental  /  Electronic  /  Dub  /  Ambient  /  R&B
Κυκλοφορεί:  26 Αυγούστου 2013

    Σε ορισμένες περιπτώσεις παραγωγών, ο όρος "ηλεκτρονική μουσική" είναι φτωχός, πολύ γενικός για να προσδιορίσει τον ήχο τους. Ο Matthew Barnes από το Liverpool, γνωστός ως Forest Swords, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία παραγωγών. Experimental, electronic, dub, ambient, R&B, dream pop: όσα tags και να αραδιάσουμε, η συνισταμένη τους μπορεί μόνο να προσεγγίσει τον ήχο του, όχι να τον περιγράψει με ακρίβεια.
     Ο τρόπος που φτιάχνει μουσική ο Barnes σ'αυτό το πολύ ενδιαφέρον album έχει την εξής ιδιαιτερότητα: παρά την αποκλειστικότητα των ηλεκτρονικών ήχων, καταφέρνει και δίνει μια πνοή ζωντάνιας στο έργο του. Με μοναδικό "ανθρώπινο" στοιχείο κάποιες περίεργες φωνές περασμένες από reverb και διάφορα εφέ, η κατά τ' άλλα ηλεκτρονική μουσική φαντάζει τόσο φυσική, που σχεδόν σε κάνει να ξεχνάς ότι αυτό που ακούς είναι προϊόν τεχνολογίας. Περισσότερο μοιάζει να έχει βγει από κάποιο σκοτεινό δάσος ενός προ-μεσαιωνικού παραμυθιού. Προσέχοντας, μάλιστα, τις ιστορικές αναφορές στους τίτλους των τραγουδιών, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι ότι θα μπορούσε να αποτελεί soundtrack για ταινία εποχής, ή για κάποιο βιντεοπαιχνίδι σαν το δοξασμένο Age of Empires, για όσους το θυμούνται!
     Τολμηρό και πολυαναφορικό, απόλυτα ατμοσφαιρικό και αναμφίβολα εμπνευσμένο, το "Engravings" είναι ένα album που αξίζει την προσοχή που εισπράττει από το διεθνή τύπο. Είθε η φήμη του να ξεπεράσει τα στενά όρια της παγκόσμιας hipster κοινότητας.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Thor's Stone , Irby Tremor , The Weight Of Gold , Friend, You Will Never Learn

Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action

Είδος:  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  26 Αυγούστου 2013

    Η μπάντα που το 2004 με εκείνο το απίστευτο ντεμπούτο παρέδωσε μαθήματα για το πώς μπορεί να είναι χορευτική η indie rock, επιστρέφει. Τα ραντεβού πλέον έχουν αραιώσει και γίνονται στην τετραετία, ωστόσο οι Franz Ferdinand ακούγονται φρέσκοι και νεανικοί, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε.
     Το "Right Thoughts, Right Words, Right Action" είναι με διαφορά ο πιο pop δίσκος τους. Είναι ανάλαφρο, χαρούμενο και funky στο μεγαλύτερο μέρος του. Δεν έχει ούτε τις "σκληρές" κιθάρες του ντεμπούτου, ούτε τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς του "Tonight: Franz Ferdinand". Είναι μάλλον πιο κοντά στο ύφος του δεύτερου δίσκου.
     Όχι ότι είναι αντίστοιχου επιπέδου σε θέματα songwriting, βέβαια. Περιέχει μεν ορισμένα δυνατά, απολαυστικά κομμάτια, τα οποία σίγουρα θα εγκρίνονταν για album tracks του δεύτερου δίσκου, ωστόσο στο δεύτερο μισό του γίνεται μια κοιλιά. Αποκορύφωμα τα 2 τελευταία κομμάτια, τα οποία ξεφεύγουν κάπως από το ύφος των υπολοίπων και είναι μάλλον άστοχα, εκτός από αδιάφορα.
     Η συνολική εικόνα, πάντως, είναι θετική και για αυτή τη δουλειά των Franz Ferdinand. Χώρια από το γεγονός ότι ακούγεται και χορεύεται εύκολα, το "Right Thoughts, Right Words, Right Action" παρέχει αρκετούς λόγους για να επιστρέψει κανείς σε αυτό. Θα χαρούμε να το ακούμε για καιρό - και όχι μόνο στο σπίτι μας.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Right Action , Evil Eye , Love Illumination , Treason! Animals.

King Krule - 6 Feet Beneath The Moon

Είδος:  Indie Rock  /  Post-Dubstep  /  Soul  /  Jazz  /  Funk
Κυκλοφορεί:  24 Αυγούστου 2013

  
     Όταν το Indiego Sound γνώρισε τον 19χρονο Βρετανό Archy Marshall, ή αλλιώς King Krule, στο φετινό Plisskën Festival, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αρκετά για τη μουσική. Μας είπε για τις επιρροές του από τη jazz και τη soul της δεκαετίας του '70 (όχι ότι δεν το είχαμε καταλάβει βέβαια από τη μουσική του!), αλλά και για τους σύγχρονους καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής σκηνής που τον εμπνέουν, όπως ο James Blake και οι Mount Kimbie, με τους οποίους και συνεργάστηκε στο πρόσφατο album τους. Κι όταν του ζητήσαμε να γράψει κάτι για μας, εκείνος προτίμησε να ζωγραφίσει (προέρχεται, άλλωστε, από καλλιτεχνική οικογένεια, με παρελθόν στα εικαστικά): σχεδίασε μια πόλη υπό το φως της πανσελήνου και ένα περίεργο ανθρωποειδές, γράφοντας από κάτω: "This is my music. I love moody light".
     Ακούγοντας ολόκληρο το ντεμπούτο του King Krule τρεις μήνες μετά, τα λόγια του και η έμπνευσή του γίνονται πιο κατανοητά από ποτέ. Το παιχνίδι στο "6 Feet Beneath The Moon" δεν παίζεται τόσο στην κλασική τραγουδοποιία, αλλά στην ατμόσφαιρα. Οι διαδοχικές τετράφωνες συγχορδίες της κιθάρας του ξεχύνονται σαν φως, λούζοντας τα πάντα στο χώρο και επιβάλλοντας τη δική τους αισθητική. Έναν ασύλληπτο ρομαντισμό, που ταιριάζει όσο τίποτα στις νυχτερινές ή τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα δε κομμάτια, τα οποία δεν είναι αρκετά συγκεντρωμένα και στιβαρά ως συνθέσεις για να αποτελέσουν το επίκεντρο της προσοχής, λειτουργούν σαν αρωματικό χώρου: δεν ασχολείσαι με την ουσία τους, αλλά απολαμβάνεις στο έπακρο την αίσθηση που σου δημιουργούν. Θέτουν το ιδανικό background για την εκφραστική φωνή του Archy, που αν και καθαρόαιμος ginger Άγγλος, ακούγεται σαν να έρχεται από τα βάθη της Αφρικής. Τόσο όταν τραγουδάει σιγανά, όσο και όταν κραυγάζει, η ανατριχιαστική φωνή του έχει κάτι το πολύ ξεχωριστό και αυθεντικό.
     Στο "6 Feet Beneath The Moon", οι μουσικές αναφορές του 19χρονου παντρεύονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Οι post-dubstep τεχνικές και τα απομεινάρια του trip hop έρχονται να δέσουν με την αιθέρια κιθαριστική indie, τις αρμονίες της soul και της jazz και ενίοτε τα ρυθμικά της funk. Η κιθάρα του είναι παρόμοιας φιλοσοφίας με αυτή του Mac DeMarco, όμως τρόπος που τη μπλέκει στην ηλεκτρονική παραγωγή θυμίζει αυτόν που ο James Blake χρησιμοποιεί το πιάνο. Το βάρος, βέβαια, πέφτει περισσότερο στον ηλεκτρονικό ήχο (π.χ. drums) , γεγονός κάπως απογοητευτικό για όσους είχαμε την τύχη να τον απολάυσουμε live με όλη τη μπάντα, όπου ο ήχος είναι πιο κιθαριστικός και ίσως πιο old school, θα έλεγε κανείς. Εξήγηση, όμως, υπάρχει: το δίσκο τον ηχογράφησε στο μεγαλύτερο μέρος του απομονωμένος, πριν υπογράψει το συμβόλαιο με την εταιρεία. Η μπάντα που τον πλαισιώνει ήρθε αργότερα. Τέλος, για να κλείσουμε με το θέμα των "παραπόνων", για κάποιον άγνωστο λόγο από το album λείπουν τα δύο καλύτερα, ίσως, κομμάτια του: το άπαιχτο Rock Bottom και το The Noose Of Jah City, τα οποία βρίσκονται μόνο σε single και EP αντίστοιχα. Χμ, ποιοι άλλοι απέκλεισαν ορισμένα από τα καλύτερά τους κομμάτια από το ντεμπούτο τους πριν μερικά χρόνια;
     Το "6 Feet Beneath The Moon" δεν είναι επ' ουδενί ένα άριστο μουσικά album. Έχει, όμως, μπόλικη ψυχή και μια ακαταμάχητη φρεσκάδα τόσο στον ήχο του, όσο και στην ατμόσφαιρά του. Ο King Krule έχει καταφέρει να φτιάξει έναν ήχο σύγχρονο και ολόδικό του, έναν ήχο απόλυτα αναγνωρίσιμο. Στοιχείο χαρακτηριστικό, βέβαια, μόνο των μεγάλων και σπουδαίων καλλιτεχνών, το οποίο πλέον σπανίζει. Κι αν στα 19 του έχει ήδη δημιουργήσει κάτι τόσο αυθεντικό, είναι τρομακτικές οι προοπτικές για την καλλιτεχνική του συνέχεια.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Easy Easy , Boarder Line , A Lizard State , Neptune Estate , Out Getting Ribs

Julia Holter - Loud City Song

Είδος:  Experimental Pop
Κυκλοφορεί:  19 Αυγούστου 2013

    Η μαγεία της avant-garde και της εν γένει πειραματικής μουσικής είναι ότι ο καθένας την αντιλαμβάνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όσο πιο χαλαρές είναι οι δομές και όσο λιγότερο εμφανίζεται το τετριμμένο, τόσο μεγαλύτερος λόγος πέφτει στη φαντασία. Οι πειραματικοί δίσκοι είναι απαιτητικοί από τον ακροατή, γιατί η "ασάφειά" τους τον αναγκάζουν (και τον προκαλούν συγχρόνως) να συμμετέχει στην ακρόαση όχι μόνο ψυχικά, αλλά και εγκεφαλικά, και μάλιστα σε πρώτο επίπεδο. Η απόσταση για τη δημιουργία συναισθηματικού ερεθίσματος διανύεται αμφίδρομα: η μισή από τον καλλιτέχνη και η άλλη μισή από τον ακροατή.
     Η Julia Holter, καθηγήτρια μουσικής από το L.A., έχει ήδη αποδείξει ότι κατέχει το είδος. Πολλοί την έμαθαν από τον δεύτερο δίσκο της, το περσινό Ekstasis, που ξεχώρισε με άνεση ανάμεσα στις περσινές κυκλοφορίες. Ήταν ένας δίσκος σχεδόν εξ'ολοκλήρου ηχογραφημένος στην κρεβατοκάμαρά της, ο οποίος, αν και αξιοθαύμαστος, παραήταν "δύσκολος" και χαοτικός, με αποτέλεσμα να αποθαρρύνει πολλούς από το να εμβαθύνουν σ'αυτόν. Η απόσταση που λέγαμε πιο πάνω ήταν πολύ μεγάλη.
     Το "Loud City Song" είναι δίσκος διαφορετικός. Πρώτα απ' όλα, κυκλοφορεί από την Domino, γεγονός που συνεπάγεται πολύ μεγαλύτερη παραγωγή. Τέρμα η κρεβατοκάμαρα, τέρμα το έντονο ηλεκτρονικό στοιχείο. Μια εντυπωσιακή ορχήστρα, με υπέροχα πνευστά και έγχορδα μεταξύ άλλων, ήρθε να αντικαταστήσει το μινιμαλισμό των μέχρι τώρα δουλειών της. Επιπλέον, εδώ τα πράγματα έχουν γίνει κάπως πιο προσιτά. Το album είναι πιο "συμμαζεμένο" και πιο συνεκτικό. Χωρίς να θυσιάζει ούτε στο ελάχιστο τον πειραματισμό, ακούγεται σαφώς πιο εύκολα. Αν και εντυπωσιακά πολύπλευρο, είναι περισσότερο δομημένο και γενικά καλύτερα δουλεμένο.
     Το θαυμάσιο είναι ότι αυτή η ώριμη, "επαγγελματική" προσέγγιση συνοδεύεται και από μια ξεκάθαρη συνθετική αναβάθμιση. Η Julia Holter έχει απογειωθει. Η απαλή, νεραϊδένια της φωνή πλέον ντύνει σωστά διαμάντια. Εκτός από τα μαγεμένα ηχοτοπία, που πάντα κεντούσε στις συνθέσεις της (αυτή τη φορά είναι επηρεασμένα από το "Gigi") , πλέον υπάρχει εντονότερο και το μουσικό ενδιαφέρον. Υπάρχουν οι στιγμές εκείνες που σε αναγκάζουν να πατήσεις το rewind και να προσέξεις καλύτερα αυτό που μόλις άκουσες. Και οι μελωδίες εκείνες που όταν τελειώνει το κομμάτι ήδη αρχίζουν να σου λείπουν. Και οι πολυποίκιλες αναφορές που επεκτείνονται προς την jazz και τη soul. Και τα σημεία που ακόμα και μετά τη δέκατη ακρόαση, υπάρχει κάτι που δεν είχες προσέξει. Και φυσικά πολλές, πάρα πολλές ιδέες.
     Το "Loud City Song" τα έχει όλα. Είναι ένας δίσκος εξαιρετικός, που ακούγεται ξανά και ξανά και κάθε φορά ανθίζει όλο και περισσότερο. Τοποθετείται στη δισκοθήκη δίπλα στη Bjork και τη St. Vincent, στο ράφι με τις σπουδαίες avant-garde γυναικείες προσωπικότητες της pop. Μέχρι την επόμενη ακρόαση...
    

Βαθμολογία:  8

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Maxim's I , In The Green Wild , He's Running Through My Eyes , This Is A True Heart