Neil Young With Crazy Horse - Psychedelic Pill

Είδος:  Folk Rock
Κυκλοφορεί:  29 Οκτωβρίου 2012

     

     Ο εμβληματικός τραγουδοποιός του Καναδά επιστρέφει με τους Crazy Horse στη δεύτερη κυκλοφορία τους για το 2012, αποδεικνύοντας ότι αν κάτι δεν του λείπει, αυτό είναι η έμπνευση. Δύο δίσκοι και σχεδόν μιάμιση ώρα μουσικής αποτελούν το Psychedelic Pill, καθιστώντας το ένα όχι εύκολο album για να το ακούσεις ολόκληρο. Πιστός στο folk rock ύφος του, o Neil Young χρωματίζει με πινελιές ψυχεδέλειας τις γενναιόδωρες χρονικά συνθέσεις του, δημιουργώντας κομμάτια που σε προκαλούν να χαθείς μέσα τους. Οι catchy μελωδίες και τα εθιστικά guitar solos του Young δίνουν και παίρνουν, αφήνοντας μηδαμινά περιθώρια αμφιβολίας για το ότι ο τύπος το έχει ακόμη. Εναλλάσσοντας ανάμεσα σε γλυκές μπαλάντες αλλά και πιο βαριά rock κομμάτια, ο δίσκος παρουσιάζει την απαραίτητη ποικιλομορφία. Ενδιαφέρον έχει και ο στίχος, με αρκετά προσωπικό χαρακτήρα, για όποιον ενδιαφέρεται να το ψάξει περισσότερο. Μεταξύ αρκετών ωραιότατων κομματιών, ξεχωρίζει το Walk Like A Giant, που εύκολα μπορεί να φιγουράρει με περηφάνεια στην κατηγορία "διαμάντια του 2012".

     Το ενδιαφέρον με την κυκλοφορία αυτή είναι ότι αναδεικνύει (για πολλοστή φορά) τη στασιμότητα της μουσικής. Σε μια εποχή που η νέα folk και η νέα ψυχεδέλεια ανήκουν στα κυρίαρχα ρεύματα, έρχεται ένα μεγαθήριο από τα παλία να το κάνει the old way. Πράγματι, ο δίσκος δεν έχει να δείξει κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει, αλλά δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε για αντιγραφή τον αυθεντικό δημιουργό αυτών των ήχων. Για στασιμότητα ίσως, αλλά εντέλει στη μουσική περισσότερη σημασία έχει η ποιότητα, παρά η καινοτομία. Και το Psychedelic Pill στον πρώτο τομέα τα καταφέρνει περίφημα.

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Ramada Inn , Walk Like A Giant , Psychedelic Pill (Alternate Take)

Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend!

Είδος:  Post-Rock
Κυκλοφορεί:  15 Οκτωβρίου 2012

     Μετά από 10 χρόνια, για πολλά από τα οποία κυκλοφορούσε η φήμη ότι βαράνε διάλυση, οι Godspeed You! Black Emperor αιφνιδιαστικά κυκλοφόρησαν νέο album, για να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά του post-rock. Ο δίσκος δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα καινούριο, με την έννοια ότι από τα 4 κομμάτια που περιέχει, οι 2 κεντρικές 20λεπτες συνθέσεις έχουν γραφτεί πριν αρκετά χρόνια, ενώ τα υπόλοιπα 2 (πολύ μικρότερης διάρκειας) λειτουργούν συνοδευτικά και δεν στέκουν μόνα τους ως κομμάτια.

     Το Mladic ανοίγει το δίσκο δυναμικά, μιας και πρόκειται για ένα από τα πιο βαβουριάρικα κομμάτια της δισκογραφίας των Καναδών. Το κομμάτι ξεκινά ήπια, εξελίσσεται, φτάνει στο κεντρικό riff (που θυμίζει κάτι από ανατολή) μέσα σε μια πανδαισία ήχων και φασαρίας, για να εκτονωθεί με έναν όμορφο και αναπάντεχο τρόπο. Την ίδια περίπου συνταγή ακολουθεί και το τρίτο (και έξοχο) κομμάτι We Drift Like Worried Fire, χτίζοντας λίγο λίγο μια μυστηριακή ατμόσφαιρα, η οποία συχνά πυκνά ξεσπά σε ξέφρενους ηχητικούς χορούς. Οι πάυσεις αφήνουν το κομμάτι να αναπνεύσει και ουσιαστικά χωρίζουν τα διάφορα μέρη, τα οποία είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά δένουν τέλεια. Τα 2 κομμάτια που συμπληρώνουν την tracklist δεν έχουν τόσο ενδιαφέρον, μιας και βασίζονται στο drone, χωρίς πολλές παρεμβάσεις από άλλα όργανα και ουσιαστικά ο ρόλος τους περιορίζεται στο να διατηρήσουν την πολεμική, κατα κάποιο τρόπο, ατμόσφαιρα.

     Θα μπορούσαν να γραφτούν αναλύσεις επί αναλύσεων για τις συνθέσεις των Godspeed You! Black Emperor, αλλά στην περίπτωσή τους δεν έχει και τόσο νόημα, μιας και η μουσική τους παίρνει διαφορετικές διαστάσεις και μορφές στα αυτιά του κάθε ακροατή. Μπορεί το album αυτό να μην είναι η καλύτερή τους δουλειά, όμως είναι αντιπροσωπευτικό της μουσικής τους ταυτότητας και στέκεται με μεγάλη αξιοπρέπεια ανάμεσα στις εξαιρετικές κυκλοφορίες που έχουν παρουσιάσει στο παρελθόν.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  We Drift Like Worried Fire

Ty Segall - Twins

Είδος:  Indie Rock  /  Noise Rock  /  Garage Rock  /  Psychedelic Rock  /  Lo-Fi
Κυκλοφορεί:  8 Οκτωβρίου 2012

     Δεν τον πιάνεις από πουθενά τον Ty Segall! Τρίτος δίσκος για το 2012, χωρίς να μετράμε EP και λοιπές κυκλοφορίες. Μετά το επιτυχημένο Slaughterhouse, album που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο και αύξησε σημαντικά τη φήμη του, έρχεται τώρα το Twins, το οποίο διαφοροποιείται αρκετά από τον προκάτοχό του. Εδώ έχουμε λίγο λιγότερη φασαρία και περισσότερη μελωδία, οπότε μιλάμε για ένα άκουσμα πιο εύκολο, πιο προσιτό. Οι punk διαθέσεις εξασθενούν για να δώσουν τη θέση τους στην ψυχεδέλεια, με τις επιρροές από τους Beatles να είναι τεράστιες. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μουσική του Ty Segall σε αυτό το album είναι psychedelic noise.

     Το Twins είναι ένας ακόμη καλός δίσκος του πολύγραφου καλλιτέχνη. Ένας δίσκος γεμάτος αυθορμητισμό, ποτισμένος με αυτόν τον άγουρο, ακατέργαστο ήχο της απολαυστικής του κιθάρας. Βρώμα και φασαρία, αλλά και εξαιρετικά solos. Μελωδικότητα, αλλά και πιο σκληρές στιγμές. Σε ό,τι αφορά το style, τα κομμάτια του Ty Segall παίρνουν άριστα.

     Εκεί που υπολείπονται τα κομμάτια αυτά είναι το songwriting. Στο δίσκο αυτό υπάρχουν πολλά καλά τραγούδια (τα περισσότερα βασικά είναι συμπαθέστατα), δεν υπάρχει όμως ούτε ένα που να έχει τη στόφα ενός κλασικού κομματιού, από αυτά που μένουν στο πέρασμα του χρόνου ως ύμνοι. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το δεδομένο ότι δεν έχουμε ουσιαστική δημιουργία, αλλά απλά μια καλή εκδοχή γνωστών ήχων, δικαιολογεί και την όποια αναλωσιμότητα αναγνωρίζουν κάποιοι στην διαρκώς διογκούμενη, υπερκινητική του δισκογραφία. Οι επιφυλάξεις είναι βάσιμες, μένει να μας διαψεύσει ο Ty Segall με την από εδώ και πέρα πορεία του...

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Thank God For Sinners , Inside Your Heart , The Hill , They Told Me Too

Bob Dylan - Tempest

Είδος:  Folk  /  Blues  /  Country  /  Rock
Κυκλοφορεί:  10 Σεπτεμβρίου 2012

     Πώς μπορεί κανείς να κάνει κριτική στον Bob Dylan; Δεν είναι καθόλου εύκολο. Και να κρίνει τι; Το 35ο album του; Όταν μιλάμε για τέτοια μουσικά μεγαθήρια (ζήτημα είναι αν υπάρχουν 3 ή 4 εν ζωή καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς) η κριτική είναι μάλλον περιττή. Ο Bob Dylan είναι γνωστός σε όλους, η αξία του είναι δεδομένη, η διαχρονικότητά του αποδεδειγμένη, η επιδραστικότητά του φανερή εδώ και δεκαετίες... Όταν κυκλοφορούν δίσκους τέτοιοι καλλιτέχνες, δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Όπως επίσης, είναι πολύ δύσκολο να βγάλουν κάτι κακό. Ναι, η κριτική μοιάζει να περισσεύει. Οπότε ας κάνουμε μια εξαίρεση και ας αντιμετωπίσουμε αυτή την αναφορά στο album ως παρουσίαση και όχι ως κριτική.

     Το Tempest είναι ένας κλασικός Dylan δίσκος. Μουσικά κινείται στα γνωστά country / folk μονοπάτια, με έντονες blues τάσεις και (λιγότερο έντονες) rock πινελιές. Τα "δυναμικά" κομμάτια εναλλασσονται με τις μπαλάντες, σε μια tracklist η οποία παρουσιάζει αρκετά δυνατά χαρτιά. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς αυτός ο άνθρωπος μετά από 50 χρόνια καριέρας δεν έχει χάσει την έμπνευση του και καταφέρνει να γράφει ακόμη καλά κομμάτια. Κομμάτια που δεν έχουν μεν να προτείνουν κάτι καινούριο και διαφορετικό, όμως αναμφίβολα στέκονται επάξια ανάμεσα στους καλούς δίσκους του και σε πολλά από τα Dylan classics.

     Η όλη ουσία του Tempest βέβαια δε βρίσκεται στη μουσική, αλλά στους στίχους του. Η θεματολογία των κομματιών είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και σε συνδυασμό με τη γερασμένη και τραχιά πια χροιά του, οι ερμηνείες αγγίζουν συχνά τα όρια του creepy. Φόρος τιμής στον John Lennon, περιγραφή της βύθισης του Τιτανικού, πολιτικοί υπαινιγμοί, οικογενειακά τραύματα, ερωτικές ιστορίες με τραγική κατάληξη είναι λίγες μόνο από τις εξιστορήσεις του Dylan στο νέο του αυτό έργο.

     Για κάποιον που δεν έχει τη διάθεση να εμβαθύνει στους στίχους, το Tempest δεν έχει να πει και πάρα πολλά, πέρα από μια πολύ καλή επανάληψη του γνωστού και αγαπημένου ήχου του καλλιτέχνη, ο οποίος δεν έχει χάσει τη φόρμα του. Ωστόσο, ο δίσκος παίρνει τις πραγματικές του διαστάσεις μόνο αν κάποιος επικεντρωθεί στους στίχους. Διαλέγεις και παίρνεις, αγαπητέ ακροατή.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: Duquesne Whistle , Narrow Way , Pay In Blood , Early Roman Kings

Jake Bugg - Jake Bugg

Είδος:  Indie Folk  /  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  15 Οκτωβρίου 2012

     Μόνο 18 χρονών είναι ο Βρετανός Jake Bugg και έχει ήδη δημιουργήσει αρκετό buzz γύρω από το όνομά του. Μέσα από διάφορα singles και εμφανίσεις τα τελευταία 2 χρόνια, το έδαφος είχε προετοιμαστεί για την κυκλοφορία του ντεμπούτου αυτού album του, το οποίο τυγχάνει θερμής υποδοχής από το σύνολο σχεδόν του βρετανικού τύπου.

     Η μουσική του Bugg είναι ιδιαίτερα απλή και ακόμη περισσότερο παλιομοδίτικη. Το ύφος κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στη folk του Bob Dylan με λίγο από το indie folk feel τύπου The Tallest Man On Earth, παρουσιάζοντας όμως και rock τάσεις, άλλοτε προς Dylan πάλι, άλλοτε προς Miles Kane μεριά. Δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που δεν έχουμε ξανακούσει από άλλον, όπως δεν υπάρχει τίποτα πιο σύνθετο ή ιδιαίτερο για να εντυπωσιάσει κάποιον που έχει εντρυφήσει στις συνηθισμένες folk δομές.

     Παρόλα αυτά, ο Jake Bugg καταφέρνει ορισμένα σπουδαία πράγματα στο album αυτό. Καταρχάς, γράφει δυνατές μελωδίες, κομμάτια που μένουν στο μυαλό. Ο ήχος, αν και "ασφαλής", είναι αναμφίβολα καλαίσθητος και σίγουρα οικείος, συμβάλλοντας έτσι στην έντονη προσεγγισιμότητα της μουσικής του. Και μιλώντας για προσεγγισιμότητα, δεν πρέπει να αμελήσουμε το κυριότερο: εδώ υπάρχει ψυχή. Οι στίχοι, μέσα στην απλότητά τους, αποπνέουν ειλικρίνεια, οι σκηνές και τα συναισθήματα που περιγράφονται μοιάζουν να έχουν βιωθεί και να βρίσκουν αντίκρισμα στη ζωή του καθενός. Η ερμηνεία του Bugg, άγουρη και γλυκιά, δένει αρμονικά, για να συμπληρώσει το πακέτο.

     Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ έχουμε ένα νέο τραγουδοποιό με άφθονο ταλέντο. Αμφιβολία υπάρχει στο αν ο Jake Bugg θα καταφέρει στο μέλλον να υπερβεί τις επιρροές του και να βάλει το δικό του στίγμα στη μουσική του. Αν δεν το κάνει, λογικά δεν έχουμε να δούμε σπουδαία πράγματα από αυτόν. Αν όμως το κάνει, μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι πολύ ενδιαφέρον...

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Lightning Bolt , Two Fingers , Taste It , Broken , Trouble Town