Wavves - Afraid Of Heights

Είδος:  Indie Rock  /  Punk Rock  /  Surf Rock
Κυκλοφορεί:  26 Μαρτίου 2013

    To "Afraid Of Heights", τέταρτο album των Καλιφορνέζων Wavves, φωνάζει από χιλιόμετρα την πρόθεσή του να αποτελέσει ένα νέο κεφάλαιο για τη δισκογραφία του συγκροτήματος, ένα κεφάλαιο σοβαρότερο και ωριμότερο. Μετά από την πρωτοφανή, για τα δεδομένα τους, αποχή τριών ολόκληρων ετών, η άλλοτε lo-fi παραγωγή (που βέβαια ταίριάζε γάντι στο surf punk που έπαιζαν) έχει καθαρίσει αρκετά, το surf στοιχείο έχει ελαττωθεί και έχει εν μέρει παραχωρήσει τη θέση του σε grunge τάσεις και διαθέσεις, ενώ οι στίχοι έχουν γίνει πολύ πιο σκοτεινοί και εσωτερικοί, στο βαθμό που το επιτρέπει η κεκτημένη punk ταχύτητά τους.
     Η αξιόλογη αυτή προσπάθεια θα έπιανε περισσότερο τόπο εάν συνοδευόταν από καλύτερα κομμάτια. Αν και πολύ προσεγμένα, τα περισσότερα από τα κομμάτια δεν πείθουν, δε συγκινούν και δεν παρασύρουν. Η αστείρευτη, ξεσηκωτική ενέργεια που εξ'ορισμού έχει η μουσική αυτού του είδους εδώ συνήθως είτε δεν υπάρχει, είτε φαντάζει προσποιητή. Περισσότερα από τα 2/3 του δίσκου εξατμίζονται αμέσως, αποθαρρύνοντάς σε να ασχοληθείς με το σύνολο της ηχογράφησης δεύτερη φορά. Έτσι, μια επιλεκτική ακρόαση στα κομμάτια που προτείνονται παρακάτω (και κυρίως στο υπέροχο Demon To Lean On, που ακούστηκε πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος και μας είχε προετοιμάσει για κάτι μεγάλο) αρκεί και με το παραπάνω.

Βαθμολογία:  6

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Demon To Lean On , Afraid Oh Heights , Gimme A Knife

The Strokes - Comedown Machine

Είδος:  Indie Rock  /  Synthpop
Κυκλοφορεί:  26 Μαρτίου 2013

    Η αγωνία που είχαμε πρόπερσι τέτοια εποχή για να ακούσουμε τη δισκογραφική επιστροφή των Strokes, οι οποίοι μετρούσαν 5 χρόνια απουσίας, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα φετινά δεδομένα. Όχι τόσο λόγω της μόλις διετούς αναμονής, αλλά κυρίως επειδή μετά την κρυάδα του μέτριου Angles (η παρουσίαση του Indiego Sound βρίσκεται  εδώ) οι προσδοκίες ήταν πολύ χαμηλές.

     Και δικαίως. Το Comedown Machine κατάφερε το ακατόρθωτο: είναι αισθητά χειρότερο από το Angles. Μπορεί μεν το συγκρότημα να διατήρησε την ανησυχία για πειραματισμό και διαφορετικές κατευθύνσεις (με αποτέλεσμα να έχουμε πλέον έναν ήχο που σε σημεία φλερτάρει τόσο έντονα με το New Wave και την Synthpop των 80's, που δεν θυμίζει σε τίποτα τους παλιούς Strokes), όμως το songwriting τους είναι πλέον επιεικώς αδιάφορο. Είναι απίστευτο το πόσο κενός είναι ο νέος δίσκος από ιδέες και ψυχή. Είναι αξιοσημείωτο το πόσο αναίμακτα κυλάει, χωρίς ίχνος έντασης, χωρίς το παραμικρό στοιχείο έκπληξης. Σε αντίθεση με το Angles, το οποίο μέσα στη μετριότητά του τις είχε και τις καλές στιγμές του, εδώ δεν υπάρχει καμία ουσία.
     Ο Julian Casablancas προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μας πείσει ότι έχει και άλλα να δώσει, αλλάζοντας εντελώς την ερμηνεία του και γεμίζοντας τα κομμάτια με synths. Μάλλον όμως αγνοεί το γεγονός ότι αυτές οι ριζικές ηχητικές αλλαγές δεν πρέπει να είναι προϊόν στραγητικής, αλλά όταν γίνονται θα πρέπει να γίνονται ως απόρροια της ανάγκης της εκάστοτε έμπνευσης του συγκροτήματος για διεύρυνση ή εξερεύνηση νέων οριζόντων. Αν η καρδιά του συγκροτήματος χτυπάει ακόμα στο garage rock revival των 00's, θα ήταν προτιμότερο να μείνουν εκεί, ακόμα κι αν ηχούσαν παρωχημένοι. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, το πιθανότερο είναι ότι πλέον η καρδιά του συγκροτήματος αποτελεί παρελθόν και δε χτυπάει πουθενά...
     Εν ολίγοις, αν κάποτε οι Strokes συμβόλιζαν την ανανέωση του indie rock, τώρα συμβολίζουν την παρακμή του. Xωρίς καμία επιπρόσθετη αυστηρότητα λόγω του ένδοξου παρελθόντος τους, το Comedown Machine αποτελεί στραβοπάτημα τεραστίων διαστάσεων.  Και επειδή 3 στραβοπατήματα στη σειρά για μια μπάντα με 5 albums πάνε πολύ, ας φερθούν έξυπνα και ας διακόψουν την καριέρα τους εδώ, πριν κατρακυλήσουν κι άλλο. Φαντάζει απίθανο να ξαναδούμε καλή δουλειά από αυτούς άλλωστε.

Βαθμολογία:  4½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  All The Time , One Way Trigger , 50/50

Phosphorescent - Muchacho

Είδος:  Indie Folk  /  Indie Rock  /  Electronic
Κυκλοφορεί:  18 Μαρτίου 2013

    Οι καλές κυκλοφορίες του 2013 δεν έχουν τελειωμό. Σε αυτές έρχεται να προστεθεί και το έκτο album των Phosphorescent με τίτλο Muchacho. Ένα album το οποίο, όπως και οι προηγούμενες δουλειές του σχήματος, βλέπει την αμερικανική folk παράδοση από τη δική του, εναλλακτική οπτική γωνία. Δεν αρκείται στον συνήθη ύποπτο, την ακουστική κιθάρα, αλλά περιέχει πλούσιες ενορχηστρωσεις που περιλαμβάνουν πιάνο, πνευστά, βιολιά και φυσικά μπόλικα synths, καθώς ο ήχος είναι σε αρκετά σημεία ηλεκτρονικός.
     Το κύριο ενδιαφέρον όμως  του δίσκου δε βρίσκεται τόσο στον ήχο, όσο στις συνθέσεις και τις ερμηνείες. Ένα άκουσμα στα κομμάτια που προτείνονται παρακάτω αρκεί για να πειστεί κανείς ότι το συγκρότημα αυτή τη φορά παρουσιάζει ίσως καλύτερο υλικό από ποτέ. Για παράδειγμα, το Indiego Sound θα βρεθεί προ (ευχάριστης) εκπλήξεως αν μέσα στη χρονιά ακούσουμε πολλά τραγούδια τόσο καλά όσο το συγκλονιστικό Song For Zula. Παράλληλα, οι άπαιχτες, γεμάτες συναίσθημα ερμηνείες του Matthew Houck υποστηρίζουν αφάνταστα τα κομμάτια και γίνονται μάλλον το σήμα κατατεθέν του δίσκου. Οι αρμονικές πολυφωνίες σε ορισμένα σημεία ηχούν ζεστές και θυμίζουν κάποιες από τις καλές μέρες τις αμερικάνικης μουσικής παράδοσης.
     Με τουλάχιστον τέσσερα εξαιρετικά κομμάτια, το Muchacho έχει εξασφαλισμένη τη διαχρονικότητα. Μακάρι να πάρει την αναγνώριση που του αξίζει όχι μόνο από τον εναλλακτικό κόσμο, αλλά και από τους λάτρεις της κλασικής folk.

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Song For Zula , Ride On / Right On , A Charm / A Blade , The Quotidian Beasts

Justin Timberlake - The 20/20 Experience

Είδος:  Pop  /  R&B  /  Soul
Κυκλοφορεί:  18 Μαρτίου 2013

    Ανάμεσα σε όλη τη σαβούρα της εμπορικής pop και R&B των 00's, o Justin Timberlake είναι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που μπορούν να υπερηφανευτούν ότι έχουν κρατήσει κάποια standards ποιότητας για το είδος. Χαρισματικός performer, δεινός χορευτής, αξιοπρεπέστατος vocalist και λαμπερός showman, με πολύ έξυπνες επαγγελματικές κινήσεις και συμμάχους τις σωστές συνεργασίες, κατάφερνε μέχρι σήμερα να βρίσκεται μονίμως ένα βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους και να χτίσει μια αξιοζήλευτη καριέρα, γεμάτη από διαχρονικές επιτυχίες.
     Αυτό το "ένα βήμα μπροστά" ευτυχώς διατηρείται και στο νέο δίσκο. Ο Justin Timberlake ξαφνιάζει ξανά, επιλέγοντας να φτιάξει ένα album με "αντιραδιοφωνικά" κομμάτια διάρκειας κατά μέσο όρο 7 λεπτών, τα οποία, πέρα από το γνωστό του ύφος, επεκτείνονται περισσότερο προς soul και R&B κατευθύνσεις. Στα βήματα του Michael Jackson και του Prince, ο Justin φλερτάρει με την παράδοση της μαύρης μουσικής της δεκαετίας του '70 (κυρίως), χωρίς να αποποιείται τις pop καταβολές του, ούτε να θυσιάζει εντελώς την ασφάλεια του εύπεπτου, εμπορικού ήχου (η εξαιρετική ηλεκτρονική παραγωγή του Timbaland εξάλλου αφήνει έντονο το στίγμα της, ενώ οι στίχοι συνεχίζουν να είναι υπερβολικά προσκολλημένοι στο sex, όπως επεσήμανε ο Alexis Petridis του Guardian). Ναι, η λογική είναι μες στις άκρες η ίδια με αυτήν του channel ORANGE του Frank Ocean, στο πιο pop (και στο λιγότερο επιτυχημένο...).
     Με άλλα λόγια, το τολμηρό αυτό album βρίσκεται με το ένα πόδι στο '70 και με το άλλο στο 2006, πλασάροντας το ιδιότυπο αυτό μίγμα ως ήχο του 2013. Η φιλόδοξη πρόθεσή του είναι κατανοητή και εκτιμητέα, ωστόσο μάλλον πηγαίνοντας για τα πολλά θα χάσει και τα λίγα. Και αυτό γιατί εντέλει δεν θα αφήσει απόλυτα ευχαριστημένη καμία κατηγορία ακροατών: ούτε αυτούς που περιμένουν να ακούσουν χορευτικά megahits διαστάσεων SexyBack ή Like I Love You, ούτε όσους αγαπούν τη soul και ελπίζουν σε μια 100% "ποιοτική" στροφή ενός τόσο διάσημου καλλιτέχνη.
     Επειδή γίνονται κάτι τέτοιες συγκρίσεις τελευταία (!), ο Justin Timberlake δεν είναι ο νέος Michael Jackson. Τα τραγούδια που γράφει απέχουν χιλιόμετρα από εκείνα του βασιλιά της pop. Ωστόσο, με τη μέχρι τώρα πορεία του, συμπεριλαμβανομένου και του αξιοπρεπέστατου "The 20/20 Experience", έχει αποδείξει ότι εκτός από πολύ ταλαντούχος, είναι και καλλιτέχνης που έχει την ανησυχία να εξελίσσεται. Αν απαγκιστρωθεί και από την πεπατημένη της εμπορικής μουσικής βιομηχανίας, τότε γιατί όχι, ίσως κάποτε φτάσει ακόμα και τις επιρροές του.

Βαθμολογία:  6½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Pusher Love Girl , Suit & Tie , Don't Hold The Wall , Tunnel Vision , Mirrors

Suuns - Images Du Futur

Είδος:  Experimental Rock  /  Electronic
Κυκλοφορεί:  4 Μαρτίου 2013

    Ο πειραματισμός στο δεύτερο αυτό album των Suuns δεν ξενίζει, ούτε ηχεί ανεξάρτητος από γνώριμες μουσικές αναφορές. Αρκετοί από τους ηλεκτρονικούς/rock πειραματισμούς των Radiohead φαίνεται ότι έχουν δομήσει τη βάση πάνω στην οποία το συγκρότημα έχει χτίσει τη μουσική του, χρησιμοποιώντας ποικίλα εργαλεία από τη σύγχρονη indie εργαλειοθήκη.
     Η φόρμουλα γενικά λειτουργεί ικανοποιητικότατα. Μέσα στο Images Du Futur παρελαύνουν αρκετά καλά κομμάτια, αρκούντως ουσιαστικά ώστε να υπερβούν την ηχητική τους υπόσταση και να αντιμετωπιστούν σαν τραγούδια. Όχι ότι λείπουν και ορισμένα αδιάφορα, όπως και ένα φρικτό.
     Σε βαθύτερη ανάλυση, βέβαια, το album ούτε ριζοσπαστικά πειραματικό είναι, ούτε συνθετικά σαγηνευτικό. Οι συνθέσεις έχουν μεγάλο περιθώριο βελτίωσης ακόμα, γεγονός που θα μπορούσε να τους απογειώσει αν το πετύχαιναν. Επιπλέον, θα θέλαμε να είναι πιο ξεκάθαρο αυτό που επιδιώκουν να κάνουν ηχητικά, ώστε να αποκτήσουν μια σαφή ταυτότητα.
     Συνολικά, όμως, δε χωράει αμφιβολία ότι πρόκειται για πολύ καλή προσπάθεια. Η μπάντα βρίσκεται σε καλό δρόμο και δείχνει ότι έχει δυναμική για πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Εδώ θα 'μαστε να παρακολουθούμε την πορεία τους...

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Powers Of Ten , Mirror Mirror , Edie's Dream