La Roux - Trouble In Paradise

Είδος:  Synthpop  /  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  18 Ιουλίου 2014

     Τα πέντε χρόνια αναμονής για το sophomore album των La Roux, εκτός από δικαιολογημένα (μετά από μια σειρά εντάσεων και εσωτερικών προβλημάτων ο Ben Langmaid αποχώρησε, αφήνοντας την Elly Jackson μόνη στο σχήμα), αποδεικνύονται και καρποφόρα. Το "Trouble In Paradise" είναι εξίσου καλό (αν όχι καλύτερο) με εκείνο το ωραιότατο ντεμπούτο, που είχε ακουστεί (και χορευτεί) όσο λίγα μέσα στο 2009.
     Η μουσική της Jackson είναι ατόφια pop. Ανάλαφρη, καλοκαιρινή, συχνά χορευτική και το κυριότερο, πάντα με αξιοπρεπέστατη μελωδική υπόσταση. Η tracklist περιέχει μόνο 9 κομμάτια, όμως όλα (πλην 1-2 εξαιρέσεων ίσως) είναι καλογραμμένα και δικαιολογούν την παρουσία τους στον δίσκο. Οι επιρροές είναι και πάλι από τη δεκαετία του '80 (ποιες επιρροές, σχεδόν απαράλλαχτη η synthpop εκείνης της εποχής...), αλλά αυτή τη φορά ο ήχος είναι πιο γήινος. Τα άψογα τοποθετημένα synths ηχούν πιο λεπτεπίλεπτα, η ηλεκτρική κιθάρα ακούγεται σε αρκετά κομμάτια να παίζει funky riffs αλά Nile Rodgers στη λογική του περσινού δίσκου των Daft Punk και ζωντανεύει απίστευτα τον ήχο, ενώ και η ίδια η Jackson εμφανίζεται και ακούγεται πιο ανθρώπινη, σε σύγκριση, για παράδειγμα, με εκείνη τη ρομποτική εικόνα που έδινε στο Bulletproof.
     Όσο καλό κι αν είναι, όμως, μουσικά (δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά είναι στ' αλήθεια καλό), ας μην κοροϊδευόμαστε: ο ήχος του album είναι εντελώς παρωχημένος. Έτσι, αν κάποιος παράγοντας καθιστά το "Trouble In Paradise" αναγκαίο εν έτει 2014, αυτός είναι η έλλειψη της καλής  pop. Όχι της avant-garde ή της πειραματικής ή της art pop, στα συγκεκριμένα είδη έχουμε ευτυχώς αρκετά καλά δείγματα γραφής (St. Vincent, Julia Holter, Wild Beasts και τόσοι άλλοι), αλλά της απλής, χορευτικής, radio friendly pop. Αυτό το κενό καλείται να καλύψει το "Trouble In Paradise" και εκτός απροόπτου, θα τα καταφέρει περίφημα.

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Uptight Downtown , Sexotheque , Let Me Down Gently

The Antlers - Familiars

Είδος:  Dream Pop  /  Indie Rock
Κυκλοφορεί:  16 Ιουνίου 2014

    


     "Ωριμότητα" είναι η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό, ακούγοντας τον νέο δίσκο των Antlers. Μιας μπάντας η οποία έχει ξεχωρίσει μαζί με τους Beach House και μερικούς άλλους στον χώρο της σύγχρονης dream pop, παραδίδοντας πάντα αξιόλογες δουλειές. Το απόγειο της αναγνώρισής τους μπορεί να ήρθε το 2009 με το "Hospice", όμως το εξαιρετικό "Burst Apart" (2011) αποτέλεσε εξέλιξη και κράτησε πολύ ψηλά τον πήχη, κάτι που συνεχίζει να συμβαίνει και στο νέο αυτό πόνημα.

>>> Διάβασε τη συνέχεια εδώ

Βαθμολογία:  7½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Palace , Hotel , Parade

Lana Del Rey - Ultraviolence

Είδος:  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  16 Ιουνίου 2014

     Στον τρίτο δίσκο της, η Lana Del Rey ακούγεται πιο ατμοσφαιρική από ποτέ. Η καθαρή, "mainstream" παραγωγή του Born To Die έχει πάει περίπατο, μαζί με τη ρυθμικότητα που διέκρινε κάποια από τα κομμάτια της. Ο Dan Auerbach των Black Keys, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής, έχει καταφέρει θαυμάσια να κάνει τον ήχο της πιο βρώμικο, πιο σκοτεινό, πιο retro, πιο κινηματογραφικό. Και συγχρόνως και πιο καλαίσθητο.
     Το "Ultraviolence" είναι ένας τρομερά sound oriented δίσκος, γεγονός που αποτελεί το μεγάλο του προτέρημα αλλά και το μεγάλο του κουσούρι. Η ηχητική αρτιότητα και η αισθητική του το ανεβάζουν κλάση, αν αναλογιστεί κανείς τις mainstream χοντράδες σε πολλά από τα κομμάτια του προηγούμενου δίσκου. Πράγματι, αυτός εδώ βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε αυτό που λέμε "ποιότητα", δημιουργώντας έτσι ένα πολύ πιο φιλικό περιβάλλον για τα απαιτητικά αυτιά. Και επιπλέον, η ατμόσφαιρά του είναι ικανή να σε συγκινήσει και να σε ταξιδέψει στις δεκαετίες του '50 και του '60, στα χρόνια δηλαδή που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αισθητικής της Lana.
     Στον αντίποδα, αυτή η εμμονικά στιλιζαρισμένη προσέγγιση δεν έχει αφήσει περιθώρια για κάτι περισσότερο. Αν προσπεράσεις το ηχητικό κομμάτι και αποφύγεις να ασχοληθείς με την όλη περσόνα που τόσο μελετημένα έχει στηθεί γύρω από το όνομα της Lana Del Rey, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν και τόσα πολλά παραπάνω να θαυμάσεις στον εν λόγω δίσκο. Το πρώτο μισό της tracklist περιέχει ορισμένα πολύ συμπαθητικά κομμάτια, τα οποία όμως δεν έχουν καμία σχέση με τις καλές στιγμές του προηγούμενου. Όσο αξιοπρεπώς κι αν στέκονται τα West Coast και Shades Of Cool, οι υπέροχες pop μελωδίες του "Video Games" και του "Born To Die" δεν έχουν βρει κάποιον αντάξιο διάδοχο. Στο δεύτερο μισό, δε, τα πράγματα σκουραίνουν λίγο από πλευράς συνθέσεων και το ύφος αρχίζει και κουράζει με τη μονοτονία του. Όσο για τους στίχους, υπάρχει άραγε ουσία πίσω από τις cool εικόνες που με έξυπνο τρόπο δημιουργούν; Διότι μοιάζει και πάλι να κυριαρχεί η τάση της Lana να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο "στιλιστικό" κομμάτι, παρά στο συναίσθημα που θέλει να επικοινωνήσει.
     Εν ολίγοις, το "Ultraviolence" κερδίζει εκεί που έχανε το "Born To Die" και αντιστρόφως. Αν ο προηγούμενος δίσκος ήταν μια πολύ όμορφη αλλά κακοντυμένη γυναίκα, αυτός εδώ είναι μια γυναίκα με πολύ ωραία ρούχα, αλλά μέτρια χαρακτηριστικά. Το σίγουρο είναι ότι η Lana Del Rey, είτε αρέσει είτε όχι, παρουσιάζει και πάλι κάτι ξεχωριστό, που πηγαίνει αρκετά "κόντρα" στην εποχή μας. Γι' αυτό και θα καταφέρει να κρατηθεί στο παιχνίδι διαψεύδοντας τους αμφισβητίες της.
    

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Ultraviolence , Shades Of Cool , Brooklyn Baby , West Coast

Lykke Li - I Never Learn

Είδος:  Indie Pop
Κυκλοφορεί:  5 Μαΐου 2014

     Μια πρωτότυπη μελωδία, ένα catchy ρεφρέν και ένα έξυπνο καλοκαιρινό dance remix ήταν υπεύθυνα για αυτό που συνέβη πριν τρία χρόνια στην Lykke Li και που η ίδια περιγράφει ως "ατύχημα": mainstream επιτυχία. Ειδικά στη χώρα μας, λίγοι γνώριζαν την Lykke Li πριν τον πανικό του "I Follow Rivers", άρα λίγοι ήξεραν πόσο μη αντιπροσωπευτικό δείγμα του ήχου της ήταν το συγκεκριμένο κομμάτι (και κυρίως το remix του).

>>> Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

Βαθμολογία:  7

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  I Never Learn , No Rest For The Wicked , Just Like A Dream , Love Me Like I'm Not Made Of Stone

Sharon Van Etten - Are We There

Είδος:  Indie Pop  /  Indie Rock  /  Indie Folk
Κυκλοφορεί:  26 Μαΐου 2014

     Η Sharon Van Etten, το κορίτσι από Brooklyn με τις θλιμμένες indie μπαλάντες, έφτασε αισίως στο τέταρτο album της. Ένα album πολυαναμενόμενο, καθώς έρχεται μετά το Tramp του 2012, το οποίο είχε αγαπηθεί πολύ από την παγκόσμια μουσική κοινότητα. Στο review για τον δίσκο εκείνο, το Indiego Sound είχε γράψει καλά λόγια, με ενστάσεις όμως για τις συνθέσεις, για τις οποίες επεσήμανε ότι "συνήθως παραείναι απλές και μονότονες. Περισσότερες εναλλαγές και μεγαλύτερη ποικιλομορφία στα μοτίβα σίγουρα θα τις απογείωνε."
     Στο "Are We There", ο τομέας των συνθέσεων εμφανίζεται αισθητά βελτιωμένος. Οι μελωδίες είναι σαφώς καλύτερες και η tracklist είναι πιο πλούσια σε καλά κομμάτια, με αποτέλεσμα ίσως την πιο συνεκτική και ενδιαφέρουσα συλλογή που μας έχει προσφέρει μέχρι στιγμής η Sharon Van Etten. Το πρώτο κομμάτι, Afraid Of Nothing, είναι μια εκπληκτική μπαλάντα που αναδεικνύει εξαρχής την αναβάθμιση του γραψίματός της.
     Η ηλεκτρική κιθάρα κατέχει ακόμα εξέχοντα ρόλο, αν και οι ενορχηστρώσεις είναι αρκετά εμπλουτισμένες με πιάνο, γεγονός που προσδίδει μεγαλύτερη ποικιλομορφία. Καμιά φορά, βέβαια, οι τελευταίες μοιάζουν φτωχές από ιδέες και η Sharon (που έχει επιμεληθεί μόνη της την όλη παραγωγή) επιλέγει να γεμίζει ασφυκτικά τα κενά με ήχους που δεν προσθέτουν κάτι το ενδιαφέρον στην κλιμάκωση των συνθέσεων, παρά μόνο καθιστούν το άκουσμα φλύαρο.
     Παρόλα αυτά, το "Are We There" είναι δίσκος που εστιάζει στο φωνητικό/στιχουργικό κομμάτι. Οι περισσότεροι δεν θα σταθούν στη μουσική, αλλά στη συναισθηματική αμεσότητα των συχνά καθηλωτικών στίχων και στις "ραγισμένες" ερμηνείες. Στο επίπεδο αυτό, η καλλιτέχνις πιάνει κορυφή στο I Know, μια μπαλάντα αμιγώς πιανιστική, απογυμνωμένη από τις φορτωμένες ενορχηστρώσεις, που αναδεικνύει την εκφραστικότητα της φωνής της. Θεματικά, όλα τα κομμάτια είναι μελαγχολικά και θα ταίριαζαν γάντι σε μοναχικά φθινοπωρινά απογεύματα.
     Συνοψίζοντας αυτό το προχειρογραμμένο review, ο δίσκος αυτός, παρά τις όποιες ατέλειές του, αποτελεί ένα μεγάλο βήμα μπροστά για την Sharon Van Etten και ξεχωρίζει με άνεση ανάμεσα στις φετινές singer/songwriter κυκλοφορίες.

Βαθμολογία:  8½

Κομμάτια που ξεχωρίζουν:  Afraid Of Nothing , Your Love Is Killing Me , I Love You But I'm Lost , I Know